അങ്ങനെ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ ഒരു ചിരിയോടെ രാമേന്ദ്രേട്ടനോട് പറഞ്ഞു:
“ആ… പിന്നെ ചേട്ടാ, ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യത്തിൽ ചെറുതായിട്ടൊന്ന് വ്യത്യാസമുണ്ട്.”
അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു: “എന്ത് വ്യത്യാസം? എന്താടാ?”
ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അല്ല, ചിലപ്പോൾ രാത്രി എനിക്ക് കൺട്രോൾ ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ…
ചേട്ടൻ അതുകൊണ്ട് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?”
അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ഒന്നു ഞെട്ടി, കണ്ണിറക്കിപ്പിടിച്ച് പറഞ്ഞു: “എടാ… ഞാൻ ഇതല്ലേ ആദ്യം പറഞ്ഞത്! എനിക്ക് നിങ്ങളെ അറിയാവുന്നതല്ലേ, അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ റൂമിൽ കടക്കുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞത്.”
അപ്പോൾ ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഹേയ്… ചേട്ടന് അപ്പോഴേക്കും കാര്യം ആയിട്ട് എടുത്തോ,ഞാൻ വെറുതെ തമാശ പറഞ്ഞതാണ്!”
അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ തലയിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “പോടാ… നിന്റെ തമാശ! നിന്റെ തമാശയും കാര്യങ്ങളുമൊക്കെ എനിക്ക് നന്നായിട്ടറിയാമല്ലോ.”
അതു കേട്ടുകൊണ്ട് അടുത്തിരുന്ന ഹൻസിബ
നാണത്തോടെയും ചെറിയ ചിരിയോടെയും പറഞ്ഞു: “ഈ മനുഷ്യനെക്കൊണ്ട് തോറ്റു…”
അപ്പോൾ രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ഹൻസിബയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് തമാശയായി പറഞ്ഞു: “അതൊന്നും സാരമില്ല മോളെ… നിങ്ങൾ എങ്ങാനും കുറുമ്പ് കാണിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ രാത്രി റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്ന് ഇവിടെ ഹാളിൽ സോഫയിൽ തന്നെ കിടന്നോളാം കേട്ടോ!”
അതുകേട്ട് ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അതൊന്നും വേണ്ട ചേട്ടാ, ഞാൻ വെറുതെ തമാശ പറഞ്ഞതല്ലേ…”
രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ഇത് കേട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “പോടാ… നിന്റെ തമാശ ഇത്തിരി കൂടുന്നുണ്ട് !”
അങ്ങനെ ആ രാത്രി വൈകി, ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ഉറങ്ങാൻ വേണ്ടി
ബെഡ്റൂമിലേക്ക് വന്നു.
റൂമിലെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് കിടന്നപ്പോൾ ആ അന്തരീക്ഷം ആകകെ മാറി. മെയിൻ കട്ടിലിൽ ഞാനും ഹൻസിബയും കിടക്കുമ്പോൾ, തൊട്ടടുത്തായി ചുമരിനോട് ചേർന്ന് വെച്ച ഫോൾഡബിൾ കട്ടിലിൽ രാമേന്ദ്രേട്ടനും കിടന്നു.
രണ്ടു കട്ടിലുകൾക്കും ഇടയിലുള്ള ആ ചെറിയ ഗ്യാപ്പ് ആ ഇരുട്ടിൽ വലിയൊരു അകലം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
പുറത്ത് സോഫയിൽ കിടക്കുന്നതിനേക്കാൾ രാമേന്ദ്രേട്ടന് ഉറക്കം സുഖകരമായിരിക്കാമെങ്കിലും, ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള
അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം മുറിയിലെ വായുവിന് വല്ലാത്തൊരു ചൂട് നൽകിയിരുന്നു. രാമേന്ദ്രേട്ടൻ കണ്ണടച്ച് കിടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, തൊട്ടടുത്ത കട്ടിലിൽ ഞങ്ങൾ കിടക്കുന്നതിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക ഉണർവ് അദ്ദേഹത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നു.
റൂമിൽ ആകെ ഒരു നിശബ്ദത പരന്നു
കിടന്നു. ഇടയ്ക്ക് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ കട്ടിലിൽ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ചെറിയൊരു അനക്കമോ, വായുവിൽ ഉയരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂളലോ ഒക്കെ ഞങ്ങൾ വ്യക്തമായി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് ഹൻസിബയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഇരുട്ടിലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അവൾ പുതപ്പിനടിയിലൂടെ എന്റെ കൈയിൽ ചെറുതായി ഒന്ന് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
ഞാൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് ഹൻസിബയു
ടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, ഇരുട്ടിലും അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ചെറിയൊരു കുസൃതിച്ചിരി വിരിയുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. അവൾ
പുതപ്പിനടിയിലൂടെ എന്റെ കൈയിൽ മെല്ലെ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനം ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിലെ ആ രഹസ്യ പ്ലാനിന്റെ അടുത്ത ചുവടുവെപ്പായിരുന്നു.
തൊട്ടടുത്ത കട്ടിലിൽ, ചുമരിനോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന രാമേന്ദ്രേട്ടൻ അല്പം അസ്വസ്ഥതയോടെ ആ കിടക്കയിൽ ഒന്ന് അനങ്ങി തിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് ഞങ്ങൾ കേട്ടു.
അദ്ദേഹം ഉറങ്ങാൻ വേണ്ടി കണ്ണ് അടച്ചു കിടക്കുകയാണെങ്കിലും, തൊട്ടരികിൽ ഞങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം അദ്ദേഹത്തിന് ഉറക്കം നൽകിയില്ല എന്ന് ആ ചെറിയ നെടുവീർപ്പിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ കട്ടിലിൽ കമിഴ്ന്നുകിടന്ന്, തലയിണയിലേക്ക് മുഖം അമർത്തിക്കൊണ്ട് അവളുടെ മീതെ കൈ വെച്ച് തഴുകി വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഹൻസിബയോട് ചോദിച്ചു: