രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി. എന്നിട്ട് കള്ളച്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി ആ രാത്രി നടന്ന സംഭവങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഓർത്തെടുത്തു പറഞ്ഞുതുടങ്ങി:
“അല്ലടാ ഷാജു… മനുഷ്യൻ ഇന്നലെ രാത്രി കട്ടിലിന്റെ മൂലയ്ക്ക് കിടന്ന് ഒന്ന് മയങ്ങി വരികയായിരുന്നു. അപ്പോഴാ അനക്കവും സൗണ്ടും ഒക്കെ കേൾക്കുന്നത്. എന്താ നടക്കുന്നത് എന്ന് അറിയാനുള്ള ഒരു
കൗതുകം കൊണ്ടും, പെട്ടെന്ന് ഒരു പന്തികേട് തോന്നിയതുകൊണ്ടുമാ ഞാൻ ആ ലൈറ്റ്
ഒന്ന് ഇട്ടത്! ആ ലൈറ്റ് കത്തിയ ആ രണ്ട് സെക്കൻഡ് ഉണ്ടല്ലോ…
ആ വെളിച്ചത്തിൽ നിങ്ങളെ ആ അവസ്ഥയിൽ കണ്ടപ്പോഴാ എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായത്!
അതുകേട്ട് ഹൻസിബയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾ മുഖം പൊത്തിപ്പിടിച്ച് ചിരിയടക്കാൻ പാടുപെട്ടുകൊണ്ട് കള്ളക്കണ്ണോടെ താഴേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. രാമേന്ദ്രേട്ടൻ അതുകണ്ട് ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു:
“അതിനുശേഷം ഞാൻ സോറി ഒക്കെ പറഞ്ഞ് അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു കിടന്നില്ലേ… പക്ഷേ അതുകൊണ്ടായില്ലല്ലോ കാര്യം! പിന്നീട് ഞാൻ കണ്ണ് മൂടി കിടന്ന സമയത്തും മോളുടെ ആ സൗണ്ടുകളും കിതപ്പുകളും ആ ‘അമ്മാഹാ…’
എന്നൊക്കെയുള്ള മൂളലുകളും എന്റെ ചെവിയിലേക്ക് കൃത്യമായി എത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു! ആ വെളിച്ചത്തിൽ
ആ കാഴ്ച നേരിൽ കണ്ടിട്ട്, പിന്നെയും സൗണ്ട് കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നാൽ പിന്നെങ്ങനെയാടാ എനിക്ക് കണ്ണടച്ച് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുക? അതോണ്ട് പിന്നെ ഉറക്കം പോയിട്ട്, ഒരു മര്യാദയ്ക്ക് ശ്വാസം പോലും വിടാൻ മേലാതെ ആ കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്ന് വിയർക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ!
ആ ലൈറ്റ് ഇട്ട് ആ കാഴ്ച കണ്ടതിനു ശേഷമുള്ള ആ കിടപ്പുണ്ടല്ലോ… അതെന്നെക്കൊണ്ട് ഉറങ്ങാൻ സമ്മതിക്കാതെ നല്ല പണി തന്നുടാ!”
“അവളുടെ” ശബ്ദത്തെക്കുറിച്ചും കിടപ്പിലെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും രാമേന്ദ്രേട്ടൻ തമാശയായി പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഹൻസിബ കൂടുതൽ നാണത്തോടെ എന്റെ തോളിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത് പതുങ്ങിയിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ എന്റെ കൈയിൽ നുള്ളിക്കൊണ്ട് ചിരിയടക്കാൻ പാടുപെട്ടു.
രാമേന്ദ്രേട്ടനാകട്ടെ വലിയൊരു ചിരിയോടെ തലയാട്ടി:
“എന്തായാലും ലൈറ്റ് കത്തിയ ആ ഒരു
സെക്കൻഡും അതിനുശേഷമുള്ള ആ പാതിരാത്രിയിലെ മോളുടെ സൗണ്ടുകളും മതിയായിരുന്നു എന്റെ ബാക്കി ഉറക്കം കളയാൻ! ഇനിയിപ്പോ ഏസി ശരിയാകുന്നത് വരെ
ബാക്കി ദിവസങ്ങളിലും കൂടി ഈ റൂമിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എങ്ങനെ ഉറങ്ങുമെന്നാ ദൈവമേ ആലോചിക്കണേ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് പുള്ളി വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
ഞാന് തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ മട്ടിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി:
“അതിന് ചേട്ടൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വേവലാതിപ്പെടുന്നത്?. ആ ഒരു മൂടും തരിപ്പും വരുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ഞങ്ങളുടെ ശരീരം വഴങ്ങിപ്പോകും. പിന്നെ ഇനിയും ആ മുറിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടാം.
അതുകൊണ്ട് ചേട്ടൻ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ ചെവിയില് എന്തെങ്കിലും വെക്കേണ്ടി വരും!”
അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ തലയിൽ കൈവെച്ച് തമാശയായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
എടാ … നിന്റെയൊരു കാര്യം! ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ നോക്കുമ്പോൾ നീ വീണ്ടും അതങ്ങ് ആവർത്തിക്കുമെന്നാണോടാ ഈ പറയുന്നത്?”എന്റെ ദൈവമേ… നിങ്ങൾ അടങ്ങില്ല എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.
ഇനി എനിക്ക് ബാക്കി രക്ഷാമാർഗ്ഗങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയെ നിവൃത്തിയുള്ളൂ!”
ഹൻസിബ എന്റെ തോളിലേക്ക് മുഖമുയർത്തി, കള്ളക്കണ്ണോടെ രാമേന്ദ്രേട്ടനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു:
“പിന്നെല്ലാതെ ചേട്ടാ… ആ മൂഡിൽ എങ്ങനെയാ അടങ്ങിയിരിക്കുക? അതുകൊണ്ട് ചേട്ടൻ കിടക്കുമ്പോൾ ചെവിയിൽ പഞ്ഞി വെക്കുന്നത് തന്നെയാ നല്ലത്, അല്ലാണ്ട് വേറെ രക്ഷയൊന്നുമില്ല!”
അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയിൽ കൈവെച്ചു:
“എന്റെ ഈ ഈശ്വരാ… നിങ്ങളെക്കൊണ്ട് ഞാൻ തോറ്റു!ശരിയാണ് മോളെ, നിങ്ങളുടെ ഈ കളി കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് തോന്നുന്നത് അടുത്ത ആഴ്ച മുഴുവൻ ഞാൻ കട്ടിലിന്റെ അടിയിൽ പായ വിരിച്ച് കിടക്കേണ്ടി വരുമെന്നാണ്!” രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ചിരിയോടെ കപ്പ് ടേബിളിൽ വെച്ചു.