നിധിയുടെ വിതുമ്പലുകൾക്കിടയിലാണ് പെട്ടെന്ന് വാതിലിൽ ആ നേർത്ത മുട്ട് കേട്ടത്.
കരഞ്ഞുകലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ വലിയൊരു ഞെട്ടലോടെ നിധി തുറന്നു. അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും പതുക്കെ മാറിനിന്നു. പരസ്പരം ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം രാഹുൽ പതുക്കെ ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.
പുറത്ത് ഐഷു ചേച്ചിയായിരുന്നു! ചുറ്റും ആരെങ്കിലും കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഭയത്തോടെ നോക്കിയ ശേഷം, വേഗത്തിൽ അകത്തേക്ക് കയറിയ ചേച്ചി യാതൊരു ശബ്ദവുമില്ലാതെ വാതിൽ തിരികെ അടച്ചു ഭദ്രമായി കുറ്റിയിട്ടു.
അവരുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭയവും സങ്കടവുമുണ്ടായിരുന്നു. ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തെ ഭാവം കണ്ടതും അവർക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി.
“ഗീതാമ്മ താഴെവെച്ച് പറഞ്ഞതൊക്കെ പച്ചക്കള്ളമാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഇതിനോടകം മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാകും…”
ഒരു വലിയ നെടുവീർപ്പോടെ ചേച്ചി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
“ഇവിടെ ശരിക്കും എന്താ നടക്കുന്നതെന്ന് പറയാനാണ് ഞാൻ വന്നത്.”
ചേച്ചി പതുക്കെ ചെന്ന് നിധിയുടെ അടുത്തായി ആ ബെഡിലേക്ക് ഇരുന്നു. ശേഷം ശബ്ദം വളരെ താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി:
“നിങ്ങൾ ഇവിടുന്ന് യാത്രപോയി രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഈ നാട്ടിൽ ആദ്യത്തെ സംഭവം നടക്കുന്നത്. അതിരാവിലെ റബ്ബർ വെട്ടാൻ പോയവരാണ് ആ കാഴ്ച ആദ്യം കാണുന്നത്… തോട്ടത്തിന് നടുവിലായി പിച്ചിചീന്തിയ നിലയിൽ ഒരു മനുഷ്യശരീരം! നരിമാടൻ ആക്രമിച്ചതാണെന്നാണ് ആദ്യം എല്ലാവരും കരുതിയത്. പക്ഷേ… തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ നാടിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നായി ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി അങ്ങനെയുള്ള ശരീരങ്ങൾ വീണ്ടും കിട്ടാൻ തുടങ്ങി!”
ചേച്ചിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ ഭയാനകമായ കാഴ്ചകൾ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“മാംസം മുഴുവൻ വലിയ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് വലിച്ചുകീറിയ നിലയിലായിരുന്നു ആ ശരീരങ്ങളെല്ലാം! ചോര മുഴുവൻ ഊറ്റിക്കുടിച്ചതുപോലെ വിളറിവെളുത്ത ദേഹം… കുടൽമാലകൾ പുറത്തുചാടിയ ഭയാനകമായ അവസ്ഥ! ചിലരുടെയൊക്കെ തലപോലും ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ ഇന്ദ്രനീലത്തിലെ ഓരോ വീട്ടുപറമ്പിലും, വഴിയരികിലുമൊക്കെയായി രാവിലെ നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയുള്ള ജഡങ്ങൾ കിടക്കുന്നത് ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ… ഈ നാട് മുഴുവൻ ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.”
അതുകേട്ടപ്പോൾ നിധി നേരത്തെ പറഞ്ഞ മരണത്തിന്റെ കാഴ്ചകൾ എത്രത്തോളം സത്യമാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായി. സച്ചിനും രാഹുലും അക്ഷരംപ്രതി ഞെട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“പിന്നെ എന്തിനാ ചേച്ചീ ഇതൊന്നും ഞങ്ങളെ അറിയിക്കാതിരുന്നത്?”
നിധി നേരിയ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അതുകേട്ടപ്പോൾ ഐഷു ചേച്ചിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞാൽ… ഈ നാട് ഇത്രയും വലിയൊരു ചോരക്കളമായി മാറിയെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ, സ്വന്തം അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഓർത്ത് നിങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് ഓടിവരുമെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അത്രയും ഭയാനകമായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ ഓരോ ദിവസവും. ആ വലിയ ഭയം കൊണ്ടാണ് ഞാനും ആവണിയും ദിയയുമൊക്കെ ചേർന്ന് ഇതെല്ലാം നിങ്ങളിൽ നിന്നും മറച്ചുവെക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. നിങ്ങൾ അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും സുരക്ഷിതരായി ഇരിക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി…”
ചേച്ചി കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും തുടർന്നു:
“കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോയപ്പോൾ പോലീസുകാരുടെ വലിയൊരു സംഘം തന്നെ ഇങ്ങോട്ടെത്തി. അവർ രാത്രിയും പകലും വലിയ സന്നാഹങ്ങളോടെ പട്രോളിങ് നടത്തി. എന്നിട്ടും യാതൊരു മാറ്റവുമില്ലായിരുന്നു ദേവാ! പോലീസുകാർ തോക്കും പിടിച്ച് കാവൽ നിൽക്കുന്നതിന് തൊട്ടപ്പുറത്തെ വീട്ടുപറമ്പിൽ നിന്നും പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ചോര വാർന്നൊലിക്കുന്ന ശരീരങ്ങൾ വീണ്ടും കിട്ടി! ആരാണ് ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നതെന്നോ, ഏത് രൂപത്തിലാണ് ഈ കൊലയാളി വരുന്നതെന്നോ ആർക്കും ഒരു തുമ്പും കിട്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ ഗത്യന്തരമില്ലാതെയാണ് പോലീസ് ആ ഓർഡർ ഇറക്കിയത്… ‘ആരും വീടിന് പുറത്തിറങ്ങരുത്, പകൽ സമയത്തുപോലും വാതിലുകളോ ജനലുകളോ തുറന്നിടരുത്’ എന്ന്.”