ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം ഒരല്പം വിറച്ചു.
“സ്വന്തം ജീവൻ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാം എന്ന ഭയത്തിൽ, വാതിലടച്ച് ഇരുട്ടിൽ കഴിയുന്ന ഈ നാട്ടിലെ സാധാരണ മനുഷ്യർ എങ്ങനെയാണ് പോലീസിനെതിരെ പ്രതികരിക്കുക? പുറത്തുള്ള സ്വന്തം ബന്ധുക്കളോട് പോലും, പോലീസ് പഠിപ്പിച്ച ആ ‘പകർച്ചവ്യാധിയുടെ’ കള്ളക്കഥ പറയാനേ ഇവിടുത്തുകാർക്ക് നിർവ്വാഹമുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളെ വിളിച്ചപ്പോൾ ആർക്കും ഇതൊന്നും പറയാൻ കഴിയാതിരുന്നത്. താഴെവെച്ച് ഗീതാമ്മ നിങ്ങളോട് കള്ളം പറഞ്ഞതും ഈ പേടികൊണ്ടാണ്.”
ചേച്ചി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന അവസാനത്തെ സംശയവും ഇല്ലാതായി. വളരെ കൃത്യമായ, പഴുതുകളില്ലാത്ത ഒരു സിസ്റ്റം! പുറംലോകം അറിയുന്നത് അതിമാരകമായ ഒരു വൈറസ് പടരുന്നതുകൊണ്ട് അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഗ്രാമത്തെയാണ്. എന്നാൽ സത്യത്തിൽ, ആ ഗ്രാമത്തിനുള്ളിൽ മാന്ത്രികതയുടെയും അസുരശക്തികളുടെയും വലിയൊരു കൂട്ടക്കുരുതിയാണ് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. സർക്കാരിന്റെയും പോലീസിന്റെയും ഈ വലിയ ‘കവർ അപ്പ്’ (Cover-up) ഓപ്പറേഷൻ, ഞങ്ങളെ പുറംലോകത്തിന്റെ യാതൊരു സഹായവുമില്ലാത്ത, തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു യുദ്ധഭൂമിയിലേക്കാണ് വലിച്ചെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് പൂർണ്ണമായും ബോധ്യമായി.
ഐഷു ചേച്ചിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് ഞങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായും വ്യക്തമായി.
ഇനി അവരിൽ നിന്നും ഒന്നും മറച്ചുവെച്ചിട്ട് യാതൊരു കാര്യവുമില്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
ഞങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്നും പോയതിന് ശേഷം കടന്നുപോയ വഴികളെക്കുറിച്ചും, ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയ വലിയ സത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഞാൻ വേഗം തന്നെ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
കാലചക്രത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും, നീലാംബരി എന്ന വലിയ അസുരശക്തിയെക്കുറിച്ചും, ഈ നാടിനെ വിഴുങ്ങാൻ പോകുന്ന ആ മഹാവിപത്തിനെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം വളരെ ചുരുക്കത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു തീർത്തു.
ഇതൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ മുഖം വിളറിവെളുത്തിരുന്നു.എന്നിരുന്നാലും കാര്യങ്ങളെല്ലാം ചേച്ചിക്ക് പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അത് സ്വാഭാവികമാണ്, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ യുക്തിക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നതിനും അപ്പുറമായിരുന്നു ആ കാര്യങ്ങൾ. എങ്കിലും, ഈ നാട്ടിൽ നടക്കുന്ന കൊടുംക്രൂരതകൾക്ക് പിന്നിൽ വെറുമൊരു മൃഗമോ മനുഷ്യനോ അല്ലെന്നും, വളരെ വലിയൊരു സർവ്വനാശമാണ് വരാൻ പോകുന്നതെന്നും ആ മുഖത്തെ ഭയത്തിൽ നിന്നും അവർക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് എന്റെ ശ്രദ്ധ ജനാലയ്ക്കരികിൽ നിൽക്കുന്ന തക്ഷകനിലേക്ക് പോയത്. അവൻ ഞങ്ങളുടെ സംസാരത്തിലൊന്നും ഇടപെടാതെ, പുറത്തെ ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് തന്നെ കണ്ണുംനട്ട് നിൽക്കുകയാണ്…
ദൂരെ മേഘങ്ങളെ തൊട്ടുനിൽക്കുന്ന ആ നിധിമല! അവന്റെ നിൽപ്പിൽ അതുവരെയില്ലാത്ത വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ എന്തിനെയും യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ നേരിടുന്ന അവന്റെ ശരീരത്തിലെ പേശികൾ വരിഞ്ഞുമുറുകിയിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. മുഖത്ത് വലിയൊരു ഗൗരവം തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ നടന്ന് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“എന്തുപറ്റി തക്ഷകാ…? എന്താ അവിടെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്?”
എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നേരിയൊരു ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു.
തക്ഷകൻ എന്നെ നോക്കാതെ തന്നെ, ആ പർവ്വതത്തിന്റെ നെറുകയിലേക്ക് നോക്കി വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അറിയില്ല ദേവാ… കൃത്യമായി എന്താണെന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല. പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിലെ ചോര വല്ലാതെ തിളയ്ക്കുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി അറിയാൻ കഴിയും. അവിടെ… ആ പർവ്വതത്തിനുള്ളിൽ എന്തോ വലിയൊരു അരുതാത്തത് നടക്കാൻ പോകുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നുന്നു! ആ കാറ്റിൽ പോലും കൊടുംവിഷത്തിന്റെ ഗന്ധമുണ്ട്. നീലാംബരി അവളുടെ വിലക്കുകൾ ഭേദിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു…”