“സത്യം പറഞ്ഞാൽ സർ… അവളും വീട്ടുകാരും എന്നോട് ഉടനെ വന്ന് കല്യാണം കഴിക്കാൻ പറഞ്ഞ് വലിയ ബഹളമാണ്,” ഷാഹിദ് തന്റെ മനസ്സിലെ ഭാരം തുറന്നുപറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ഇവിടെ എന്റെ ആറുമാസത്തെ പ്രൊബേഷൻ കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ. ഇപ്പോൾ തന്നെ വലിയൊരു ലീവ് ചോദിക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ എന്ന് കരുതി. അതിലുപരി സർ, നാട്ടിൽ പോയി കല്യാണം കഴിച്ച് അവളെ സ്പൗസ് വിസയിൽ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരണമെങ്കിൽ നല്ലൊരു തുക ബാങ്ക് ബാലൻസ് കാണിക്കണം, കല്യാണച്ചിലവുകൾ വേണം, പിന്നെ
അവൾ വരുമ്പോൾ മാറി താമസിക്കാൻ ഒരു ഫ്ലാറ്റ് എടുക്കണം. സ്റ്റുഡന്റ് ലോൺ അടവും ഇപ്പോഴത്തെ ചിലവുകളും കഴിഞ്ഞ് ഒരു വർഷം കൂടി കഷ്ടപ്പെട്ട് പൈസ ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് പോകാമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്.”
രോഹിത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആർക്കും വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു തിളക്കം മിന്നിമറഞ്ഞു. സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടും ലീവിന്റെ പ്രശ്നവുമാണ് ജസ്നയെ കാനഡയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ നിന്ന് ഷാഹിദിനെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നത്.
അവന് പണവും പദവിയും കൊടുത്ത് അവളെ ഉടൻ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരണം; എന്നാൽ അതേസമയം അവന്റെ കയ്യിൽ അധികമായി ഒരു ഡോളർ പോലും മിച്ചം വരാത്ത രീതിയിൽ അവനെ തന്റെ വരുതിയിൽ തളച്ചിടുകയും വേണം!
“ഷാഹിദേ,
ഞാൻ പറയുന്നത് നീ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്ക്,” രോഹിത് ശബ്ദത്തിൽ ഗൗരവം കലർത്തി മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞിരുന്നു. “അടുത്ത ആറ്-ഒമ്പത് മാസത്തിനുള്ളിൽ നമ്മൾ ബ്രാംപ്ടണിലും മിസ്സിസാഗയിലുമായി പുതിയ വെയർഹൗസ് പ്രൊജക്റ്റ് തുടങ്ങാൻ പോവുകയാണ്.
ആ സമയത്ത് കമ്പനിയിൽ ഏറ്റവും തിരക്കുള്ള സമയമായിരിക്കും, അന്ന് എന്റെ പ്രധാന സ്റ്റാഫുകൾക്ക് ഒരു മാസത്തെ ലീവ് തരാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”
ഷാഹിദ് ഒന്ന് ഞെട്ടി. അപ്പോൾ ഒമ്പത് മാസം കഴിഞ്ഞാലും നാട്ടിൽ പോകാൻ പറ്റില്ലേ? പൊന്നുവിനോട് താൻ എന്ത് സമാധാനം പറയും?! അവന്റെ മുഖം വിളറിപ്പോയി.
എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം രോഹിത് തന്റെ ആദ്യത്തെ സർപ്രൈസ് പുറത്തെടുത്തു. അയാൾ തന്റെ മേശയുടെ വലിപ്പ് തുറന്ന് അതിൽ നിന്ന് ഒരു കവർ എടുത്ത് ഷാഹിദിന് നേരെ നീട്ടി!
ഷാഹിദ് അമ്പരപ്പോടെ ആ കവർ തുറന്നുനോക്കി. അതിനുള്ളിൽ അവന്റെ പേരിലുള്ള ഒരു പുതിയ പ്രൊമോഷൻ ലെറ്റർ ആയിരുന്നു—’Executive Operations Officer – Office of the Managing Director’!
“സർ… ഇത്… ഇത് നേരത്തെ പ്രിന്റ് ചെയ്തു വെച്ചിരുന്നതാണോ?!” ഷാഹിദിന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
രോഹിത് ഒരു നിഗൂഢ പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി. “ഡേവിഡിന് പ്രായമായി വരികയാണ് ഷാഹിദേ. എനിക്ക് നേരിട്ട് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്ന വിശ്വസ്തനായ നമ്മുടെ നാട്ടുകാരൻ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെ വേണമെന്ന് ഞാൻ നേരത്തെ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് നമ്മൾ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് ഇതാണ്—ഡേവിഡ് മൂന്നാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ സർജറി ലീവ് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചുവരും. അയാൾ വന്നാലുടൻ, അടുത്ത മാസം തന്നെ നീ നാട്ടിലേക്ക് പറക്കണം!
പോയി കല്യാണം കഴിച്ച് നിന്റെ ചടങ്ങുകളൊക്കെ തീർത്ത് തിരികെ വരണം!”
ഷാഹിദ് അവിശ്വസനീയതയോടെ രോഹിത്തിനെ നോക്കി.
“സർ… അടുത്ത മാസമോ?! സത്യമായിട്ടും?! പക്ഷേ സർ, ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ എന്റെ കയ്യിലെ പൈസയും വിസ പേപ്പറുകളും…”
രോഹിത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈ ഉയർത്തി അവനെ തടഞ്ഞു. “നീ ഇപ്പോൾ നേരിട്ട് എനിക്ക് കീഴിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത് ഷാഹിദേ. ഈ പ്രൊമോഷനോടെ നിന്റെ വാർഷിക ശമ്പളം 61,000-ത്തിൽ നിന്ന് 85,000 ഡോളറായി ഉയരും.
കൂടാതെ നാട്ടിലെ കല്യാണച്ചിലവുകൾക്കായി 15,000 ഡോളറിന്റെ സൈനിംഗ് ബോണസും ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ അനുവദിക്കുകയാണ്. പിന്നെ സ്പൗസ് വിസയുടെ കാര്യം നീ ടെൻഷൻ അടിക്കുകയും വേണ്ട—നമ്മുടെ കമ്പനിയുടെ ഇമിഗ്രേഷൻ വക്കീലന്മാർ തന്നെ എന്റെ പേഴ്സണൽ ഗ്യാരണ്ടിയിൽ ജസ്നയുടെ വിസ ഫയൽ ചെയ്യും.
കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്ക് ഉള്ളിൽ അവളെ നിനക്ക് ഇവിടെ കാനഡയിൽ എത്തിക്കാൻ ആവും!”
ഷാഹിദിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുപോയി. താൻ സ്വപ്നം കാണുകയാണോ എന്ന് അവന് തോന്നി.