അനുപല്ലവി – 6

Related Posts

ആമുഖം..

[ അനുപല്ലവി എന്ന കഥയിലേക് കടക്കുന്നതിനു മുൻപുള്ള ആദ്യത്തെ പേജ്.. എനിക്ക് നിങ്ങളോടുള്ള നന്ദി ആണ്‌.. കഷ്ടപെട്ടിട്ടാണേലും കുറച്ചു പേജുകൾ കൂട്ടി ഇട്ടിട്ടുണ്ട്…

“വായിൽ തോന്നിയത് കോതയ്ക്ക് പാട്ടു ” എന്ന രീതിയിൽ ഞാൻ എഴുതി തുടങ്ങിയ ഒരു കഥയാണ് അനു പല്ലവി… തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ പറഞ്ഞിരുന്നു ഇതൊരു സാധാരണ കഥയാണ് സസ്പെൻസുകളോ ട്വിസ്റ്റോ ഒന്നുമില്ലാതെ അനുവിന്റെയും പല്ലവിയുടെയും ജീവിതത്തിലൂടെ ഒരു യാത്ര… അഭിനന്ദനവുമായി വന്ന ഒരു പാട് പേരുണ്ട്.. ശാപ വാക്കുകൾ ചൊരിഞ്ഞവർ ഉണ്ട്‌.. ഈ കഥ ഇത്രേ ഉള്ളൂ.. ഇതൊരിക്കലും പൂർത്തിയാകില്ല എന്നു വരെ പറഞ്ഞവർ ഉണ്ട്‌.. കഥയുടെ ക്ലൈമാക്സ്‌ വരെ പ്രെഡിക്ട് ചെയ്തവർ ഉണ്ട്… എല്ലാവരോടും സ്നേഹവും നന്ദിയും മാത്രം….
അതിപ്പോ നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും ജീവിതത്തിന്റെ ക്ലൈമാക്സ്‌ മരണം ആണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നില്ലെ.. നാളെ ഉണ്ടാകുമോ എന്നു പോലും അറിയാതെ സ്വപ്നം കാണുന്നില്ലേ…. ജീവിതം തന്നെ കഥ പോലെ ആണ്‌… എനിക്ക് ഈ കഥ ജീവിതം പോലെയും… കൂടുതൽ പറഞ്ഞു ബോർ അടിപ്പിക്കുന്നില്ല.. കഥയിലേക് കടക്കാം ]

🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃
പല്ലവി അനുവിന്റെ കൂടെ വന്നിറങ്ങുന്നതും അവനോടു സംസാരിക്കുന്നതും അവൻ വണ്ടി തിരിച്ചു അവിടുന്ന് പോകുന്നതും രണ്ടു കണ്ണുകൾ പകയോടെ വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു……

………തുടർന്നു വായിക്കുക….

ഗേറ്റ് തുറന്നു ഉള്ളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോളെ പല്ലവി കണ്ടിരുന്നു… തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ദത്തനെ… മനസ്സൊന്നു പതറിയെങ്കിലും ഭയം ഒന്നും പുറത്തു കാണിക്കാതെ തന്നെ അവൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു…. വീടിനു പുറത്തു അമ്മയോ അച്ഛനോ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്നവൾ ചുറ്റും നോക്കി… ആരെയും കണ്ടില്ല.. എങ്കിലും അവൾ സധൈര്യം ചുവടുകൾ മുന്നോട്ടു വെച്ചു… സാധാരണ ചാരുകസേരയിൽ ഇരിക്കാറുള്ള മുത്തശ്ശനെയും അവിടെ കണ്ടില്ല…

വരാന്തയും കടന്നു സിറ്റ് ഔട്ടിൽ നിന്നു ഉള്ളിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്ന വാതിലിന്റെ കട്ടിള പടിയിൽ ചാരിയാണ് ദത്തൻ നിന്നിരുന്നത്…

അവനെ വക വെക്കാതെ അവൾ ഉള്ളിലേക്കു കാലെടുത്തു വെച്ചു.. പക്ഷെ അവളെ തടയാൻ എന്നോണം ദത്തൻ രണ്ടു കയ്കളും കട്ടിള പടിയിൽ വിലങ്ങനെ വെച്ചു അവൾക്കു പ്രതിബന്ധമായി നിന്നു..
അതു കണ്ടു പല്ലവി ഒരു ചുവടു പിന്നോട്ട് മാറി…

നിനക്ക് എന്താ ഇവിടെ കാര്യം.. മാറി നിക്ക് എനിക്ക് പോണം….പല്ലവി ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു..
എനിക്കെന്താ ഇവിടെ കാര്യം എന്നോ…. ഹ ഹ… നിന്റെ അച്ഛൻ ചോദിക്കില്ല എന്നോട് പിന്നല്ലേ നീ… പല്ലവിയുടെ ചെവിയുടെ അരികിൽ ദത്തന്റെ മുരളൽ കേട്ടു..

രാവിലെ ഉടുത്തൊരുങ്ങി പോകുന്നത് കണ്ടവന്റെ കൂടെ നിരങ്ങാൻ ആണല്ലെടീ…
ആരാടീ അവൻ… നിന്നെ എഴുന്നെള്ളിച്ചു ഇവിടെ കൊണ്ട് വിടാൻ മാത്രം ബന്ധമുള്ള ഒരുത്തൻ… അതും ഞാൻ അറിയാതെ..
അവൻറെ വാക്കുകളിൽ ക്രൗര്യം നിറയുന്നത് പല്ലവിക് മനസ്സിലായി..

ഇതുപോലത്തെ അടിപൊളി കമ്പി കഥകൾ വായിക്കാൻ www.kambi.pw ഈ സൈറ്റ് ൽ വന്നാൽ മതി .........

“ആരായാൽ നിനക്കെന്താ…. നിന്റെ താലി എന്റെ കഴുത്തിൽ വീണിറ്റൊന്നുമില്ലല്ലോ അധികാരം കാണിക്കാൻ..”

“ദത്തൻ എന്ന എന്നെ അല്ലാതെ വേറെ ആരെയെങ്കിലും മനസ്സിൽ കേറ്റി കൊണ്ടാണ് നടപ്പെങ്കിൽ..അന്ന് പറഞ്ഞതൊക്കെ ഓർമ ഉണ്ടല്ലോ അല്ലേ… കൊന്നു കളയും… നിന്നെ അല്ല അവനെ… ”
പല്ലവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിഴലിച്ചെങ്കിലും ഇല്ലാത്ത ധൈര്യം ഉള്ളിൽ വരുത്തി.. ദത്തന്റെ മുഖത്തേക് നോക്കി..

“നിങ്ങൾക്കു എന്നെ കൊന്നു തരാൻ പറ്റുവോ…. നിങ്ങളുടെ ഭാര്യ ആയി ജീവിക്കുന്നതിലും ഭേദം അതാണ്.”

“നിന്നെ ഞാൻ അങ്ങനെ കൊല്ലുവോ… നിന്നെ എനിക്ക് അനുഭവിക്കണ്ടേ… നിന്റെ ഓരോ ഇഞ്ചും എനിക്ക് അനുഭവിക്കണം…അതിനല്ലേ മോളെ നിന്നെ ഞാനിങ്ങനെ കാത്തു സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നെ… കൂടുതൽ ഇളകിയാൽ ഒരു പീറ താലി ചരടിന്റെ ബന്ധനം ഒന്നും വേണ്ട നിന്നെ എന്റെ സ്വന്തം ആക്കാൻ…കേട്ടോടി… പുന്നാര മോളെ… “

ദത്തൻ പല്ലുകൾ കൂട്ടിയിറുമ്മുന്ന ശബ്ദം പല്ലവി കേട്ടു..

പെട്ടെന്നാണ് ദത്തന്റെ കൈകൾ പല്ലവിയുടെ കവിളുകൾക് നേരേ നീണ്ടു വരുന്നത് അവൾ കണ്ടത്.

പല്ലവി രണ്ടു ചുവടു പിന്നോട്ട് വെച്ചു.. ദത്തൻ അവളുടെ അരികിലേക്കു കൂടുതൽ അടുത്തു..

ദത്തന്റെ കൈകൾ പല്ലവിയുടെ കൈകളിൽ പിടിത്തം ഇട്ടതും.. അവനിലേക് വലിച്ചു അടുപ്പിച്ചതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു …അവളുടെ പിന്നിലൂടെ കയ്യിട്ടു ഞൊടിയിടയിൽ അവളെ ഭിത്തിയോട് ചേർത്തു നിർത്തി.. പല്ലവിയുടെ കൈകൾക് പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും മുകളിൽ ആയിരുന്നു അവൻറെ ശക്തി… അവൻറെ കയ്യുടെ കരുത്തിൽ പല്ലവിയുടെ കൈ വേദനിച്ചു.. അലറി കരയാൻ ഒരുങ്ങിയ.. പല്ലവിയുടെ വായ് ദത്തൻ ഒരു കൈ കൊണ്ട് പൊത്തി…മുത്തശീ എന്നുള്ള വിളി അവളുടെ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി…അവൻറെ കൈ യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവും ഇല്ലാതെ അവളുടെ സാരിയുടെ ഇടയിലൂടെ ഇടുപ്പിൽ അമർന്നു… അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്.. അവളുടെ ചുണ്ടിലേക്… അവൻറെ മുഖം അടുപ്പിച്ചു….പല്ലവിക് തന്റെ ശരീരം തളരുന്ന പോലെ തോന്നി…അവൾ കണ്ണുകൾ ചേർത്തടച്ചു…മിഴികളിൽ നിന്നും അശ്രുകണങ്ങൾ ധാര ധാരയായി ഒഴുകി… കവിളുകളെ നനച്ചു….
ദത്താ വിടെടാ അവളെ… മുത്തശ്ശി ഓടി എത്തി… പിന്നിൽ നിന്നും ദത്തന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു….

ദത്തന്റെ കൈ അയഞ്ഞ ഒരു നിമിഷം.. പല്ലവി അയാളെ തന്റെ ഉള്ള ശക്തി മുഴുവൻ സംഭരിച്ചു പിന്നോട്ട് തള്ളി.. പെട്ടെന്നുള്ള പല്ലവിയുടെ പ്രതിരോധത്തിൽ ദത്തന്റെ കാലുകൾ ഒന്നിടറി പിന്നിലോട്ടു വേച്ചു പോയി…

ആ തക്കത്തിന് പല്ലവി ഓടി മുറിയിലേക്കു കയറി

പുറത്തെ ശബ്ദം കേട്ടു അപ്പോളേക്കും ലക്ഷ്മി അമ്മയും പുറത്തു വന്നിരുന്നു…

“വെറുതെ നാട്ടുകാരെ കൊണ്ട് ഓരോന്ന് പറയിപ്പിക്കാതെ ഒന്ന് പോ ദത്താ…”

അതിനു ഞാൻ എന്ത് ചെയ്‌തെന്ന അപ്പച്ചി… അവൾ ഞാൻ കെട്ടാൻ പോകുന്ന പെണ്ണല്ലേ.. അവൾ ആരുടെ കൂടെയ വരുന്നതെന്നും പോകുന്നതെന്നും ഞാൻ അറിയണ്ടേ… അതോ പണ്ടിവിടുന്നു ഇറങ്ങിപ്പോയ ഈ തള്ളേടെ മോളെ പോലെ അവളും പോകുന്നത് നോക്കി ഞാൻ നിക്കണോ… മുത്തശ്ശിയുടെ മുഖത്തു നോക്കിയാണ് ദത്തൻ അതു ചോദിച്ചത്…

തള്ളയെന്ന് വിളിച്ചത് മുത്തശ്ശിക് നല്ല ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു..

“എന്റെ മോളു ഇറങ്ങി പോയെങ്കിലേ അവൾ ആണൊരുത്തന്റെ കൂടെയ ഇറങ്ങി പോയെ… എന്റെ പല്ലവിയെ കെട്ടാൻ അതു പോലെ ആണൊരുത്തൻ വന്നാൽ ഞാൻ കൈ പിടിച്ചു കൊടുക്കും… നിന്നെ പോലെ പെണ്ണിനെ ഉപദ്രവിക്കാൻ കൈ പൊക്കുന്ന ആണും പെണ്ണും കെട്ടവന്റെ കൂടെ ജീവിക്കുന്നതിലും നല്ലത്….”

അമ്മേ…
മുഴുവിപ്പിക്കുന്നതിനു മുന്നേ എവിടെ നിന്നോ പൊട്ടി മുളച്ച പോലെ വിശ്വനാഥൻ എത്തി…

“അമ്മേ… അമ്മ കേറി പോ… ഞാനും കെട്ടൊണ്ടും കണ്ടൊണ്ടും തന്നെയാ നിന്നെ.. അവള്കിത്രകും അഹങ്കാരം എന്താ എന്തായാലും ദത്തൻ അവളെ കെട്ടാൻ പോകുന്നവൻ അല്ലേ.. അവൾ വന്നതു ആരുടെ കൂടെ ആണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ അങ്ങ് പറഞ്ഞാ പോരെ….”

“നീ വാ ദത്താ…”
രംഗം ശാന്തം ആക്കാനെന്നോണം….
വിശ്വനാഥൻ ദത്തനെയും വിളിച്ചു പുറത്തേക് നടന്നു…

ദത്താ ഞാൻ എങ്ങനെയെങ്ങിലും അവളെ സമ്മതിപ്പിച്ചോളാം.. നീ ഇങ്ങനെ വന്നു പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കിയാൽ അതു കൂടുതൽ കുഴപ്പം ഉണ്ടാവുകയേ ഉള്ളൂ…. ഞാനും നിന്റെ അച്ഛനും കൂടെ തീരുമാനിച്ചതാണ് പല്ലവിയെ നിന്നെ കൊണ്ട് കെട്ടിക്കാൻ.. നീ കുടിയൊക്കെ ഒന്ന് നിർത്തി നല്ലതാകാൻ നോക്കു..
ഓഹ്… അപ്പോ ഞാൻ മോശക്കാരൻ ആണല്ലേ ചിറ്റപ്പ..കണ്ടവന്റെ കൂടെ നിരങ്ങി നടക്കുന്ന നിങ്ങടെ മോളു നല്ലതും…. ഒരുത്തിയെ മംഗലാപുരം പഠിക്കാൻ അയച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ.. അവൾ ഇനി വയറ്റിലൊണ്ടാക്കി കൊണ്ട് വരുമോ.. എന്നു ആർക്കറിയാം… പരിഹാസത്തോടെ വിശ്വനാഥന്റെ മുഖത്തു നോക്കിയാണ് ദത്തൻ പറഞ്ഞത്..

നിധിയെ കുറിച്ച് വല്ലതും പറഞ്ഞാൽ… ഇത്ര നേരം പറഞ്ഞ പോലെ ആയിരിക്കില്ല.. കയ്യും കാലും തല്ലി ഒടിക്കും ഞാൻ… വിശ്വനാഥന്റെ ഭാവം മാറിയത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു….

അതിനു മാത്രമുള്ള ചങ്കുറപ്പ് ശ്രീലകത്തു വിശ്വനാഥന്… എന്റെ ചിറ്റപ്പന് ഇപ്പോളുണ്ടോ… കയ്യിലേ സ്റ്റീൽ വള മുകളിലേക്കു കേറ്റി .. മടക്കി വെച്ച ഷിർട്ടിന്റെ രണ്ടു കയ്യും മുട്ടിനു മുകളിലേക്കു തെറുത്തു കയറ്റി… ദത്തൻ വിശ്വനാഥന് നേരേ അടുത്തു…

ദത്താ നിന്റെ ഉള്ളിലെ കള്ള് ആണ്‌ ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കുന്നത് നീ പോയിട്ട് സ്വബോധത്തോടെ പിന്നെ വാ.. ദത്തന്റെ ഭാവ മാറ്റം കണ്ടു വിശ്വനാഥൻ ഒന്ന് പതറി..

ദത്തന് എത്ര കുടിച്ചാലും ബോധം ഒന്നും പോവില്ല ചിറ്റപ്പ… നിങ്ങടെ അനിയനെയും.. അളിയനെയും കൊല്ലാൻ കാണിച്ച ചങ്കൂറ്റം.. ദത്തന്റെ അടുത്ത് കാണിക്കാൻ നിക്കണ്ട…

ദത്തൻ പറയുന്നത് കേട്ടു ഞെട്ടി നീക്കുകയായിരുന്നു വിശ്വനാഥൻ

ഡാ.. നീ എന്തൊക്കെ വിഢിത്തങ്ങളാ ഈ വിളിച്ചു പറയുന്നത്..

എന്താ പറഞ്ഞത് സത്യം അല്ലെന്നു പറയാനുള്ള ധൈര്യം നിങ്ങക്കുണ്ടോ… നിങ്ങൾ തനിച്ചല്ല.. എന്റെ തന്ത പ്രഭാകരനും കൂടെ ചേർന്നു..

ദത്തൻ ജീവിതത്തിൽ വെറുത്തു പോയ രണ്ടു പേരാണ്.. നിങ്ങളും എന്റെ തന്ത പ്രഭാകരനും… നിങ്ങടെ കണ്ണീരു കാണാൻ എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ അതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്യും… വല്ലാത്തൊരു വാശി ഉണ്ടായിരുന്നു ദത്തന്റെ ശബ്ദത്തിനു…

എന്നെ നന്നാക്കാൻ എന്റെ തന്ത കണ്ട വഴിയാണ് തന്റെ മകളെ വിവാഹം ചെയ്യുക എന്നത്…
എന്നാൽ ഞാൻ അവളെ വിവാഹം ചെയ്യുന്നത് കെട്ടിലമ്മയായി പൊറുപ്പിക്കാനല്ല.. നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നിങ്ങളുടെ മകൾ നീറി നീറി തീരുന്നതു നിങ്ങൾ കാണണം…..പല്ലുകളിറുമ്മി വിശ്വനാഥന്റെ മുഖത്തേക് നോക്കി ദത്തൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു

ദത്തൻ പറയുന്നതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാകാതെ എന്ന വണ്ണം വിശ്വനാഥൻ അവൻറെ മുഖത്തേക് തുറിച്ചു നോക്കി…

നിനക്ക് പല്ലവിയെ തരുന്നില്ല എന്നു വെച്ചാലോ.. ഉള്ളിൽ എന്തോ ചിന്തിച്ചു കുടിലതയോടെ ആണ്‌ വിശ്വനാഥൻ തിരക്കിയത്…
ഹ ഹ.. ചിറ്റപ്പൻ തമാശ പറയുക ആണൊ.. നിറഞ്ഞു നിന്ന പരിഹാസത്തോടെ അവൻ തിരക്കി…

വാക്ക് പറഞ്ഞത് എന്നോടല്ലലോ.. മേലേടത്തു പ്രഭാകരനോടല്ലേ.. ആ വാക്ക് മാറ്റി പറയാൻ ചിറ്റപ്പന് ആകുമോ…

പിന്നെ നിങ്ങൾക്കു ഒരു മകൾ അല്ലലോ രണ്ടു മക്കൾ ഇല്ലേ… എനിക്കിപ്പോ പല്ലവി തന്നെ വേണമെന്ന് നിർബന്ധമൊന്നുമില്ല.. നിധി ആയാലും മതി… രണ്ടു പേരായാലും കുഴപ്പമില്ല വഷള ചിരിയോടെ ദത്തൻ പറഞ്ഞു…

ഡാ വിശ്വനാഥൻ ദത്തന്റെ നേരേ കയ്യോങ്ങി… ദത്തന്റെ ചെവിക്കല്ല് നോക്കിയാണ് വിശ്വനാഥൻ കൈ വീശിയത് പക്ഷെ അവൻറെ ദേഹത്തു സ്പർശിക്കുന്നതിനു മുന്നേ അവൻറെ ബലിഷ്ഠമായ കരങ്ങളിൽ അയാളുടെ കൈ ഒതുങ്ങിയിരുന്നു…. ദത്തന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ വിശ്വനാഥന്റെ കൈ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു… ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടി ഈ കൈ എന്റെ നേർക്കു ഉയർന്നാൽ ഭാവി അമ്മായി അപ്പനാണെന്നോ…. ചിറ്റപ്പൻ ആണെന്നോ ഞാൻ നോക്കില്ല… അരിഞ്ഞു കളയും…. വിശ്വനാഥന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി പകയോടെ ദത്തൻ പറഞ്ഞു…

വിശ്വനാഥൻ.. നടന്നതൊന്നും വിശ്വാസം വരാതെ ദത്തന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി… ചുവന്ന കണ്ണുകളുടെ പുറകിൽ എരിയുന്ന പക അയാൾക്കു മനസ്സിലായില്ല…

എന്നാൽ ഞാൻ പോട്ടെ ചിറ്റപ്പ… ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ ബുള്ളെറ്റിലേക് കയറി ഇരുന്നു സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യാൻ കിക്കെർ അടിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു….
ബുള്ളറ്റ് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു ഒറ്റ കാൽ കുത്തി വണ്ടി കറക്കി എടുത്തു അവൻ പുറത്തേക് ഓടിച്ചു പോയി… അവൻ ദൂരെ ഒരു പൊട്ടു പോലെ മറയുന്നതു വരേയ്ക്കും വിശ്വനാഥൻ നോക്കി നിന്നു…

ഉടുത്തിരുന്ന കാവി മുണ്ടിന്റെ അരയിലെ മടക്കിൽ നിന്നും വിശ്വനാഥൻ തന്റെ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു….വേഗത്തിൽ സേവ് ചെയ്ത് വെച്ചിരുന്ന ഒരു നമ്പറിലേക് ഡയല് ചെയ്തു..

എന്താ അളിയാ… മറു വശത്തു നിന്നും പ്രഭാകരന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി..

ദത്തൻ ഇവിടെ നിന്നും ഇപ്പൊ പോയതേ ഉള്ളൂ…

അവിടെ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം വിശ്വനാഥൻ അളിയൻ പ്രഭാകരനോട് പറഞ്ഞു…

അളിയാ അവൻ എന്തോ മനസ്സിൽ വെച്ച് കൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി..

ഹേയ് അവനെന്തു മനസ്സിൽ വെക്കാൻ.. വല്ല കൂറ വെള്ളവും കുടിച്ചതിന്റെ തരിപ്പാവും.. അതൊക്കെ ഒന്ന് നേരെയാക്കി എടുക്കാനല്ലേ അവനെ ഒന്ന് കല്യാണം കഴിപ്പിക്കുന്നതു.. പല്ലവികാവും അവനെ നേരെയാക്കാൻ….

വേറൊരു കാര്യവും അവനു അറിയില്ല എന്നു ഉറപ്പല്ലേ…

എങ്ങനെ അറിയാൻ….അതൊക്കെ നമ്മളല്ലാതെ ഒരീച്ച പോലും അറിയില്ല.. അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും പേടിക്കണ്ട….
നീ കല്യാണത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ ചെയ് അളിയാ… ഇനി കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ അല്ലേ ഉള്ളൂ… ദത്തന്റെ കാര്യം എനിക്ക് വിട്ടേരെ..
ഒന്നുവല്ലേലും ഞാൻ അവൻറെ അച്ഛനല്ലേ.

വിശ്വനാഥനും എന്തോ ഓർത്തു സമാധാനത്തോടെ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു.

***** ***** ***** ***** ****** ***** ***** ******
മുത്തശ്ശി മുറിയിലേക്കു ചെല്ലുമ്പോൾ.. ബെഡിൽ കമിഴ്ന്നു കിടക്കുക ആയിരുന്നു പല്ലവി ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും വന്ന ഡ്രസ്സ്‌ മാറിയിരുന്നില്ല അതെ വൈറ്റ് സാരിയോടെ.. തലയിണയിലേക് മുഖം അമർത്തി ആയിരുന്നു അവൾ കിടന്നിരുന്നത്……

മോളെ… ചിന്നു മോളെ.. എണീക്… മുത്തശ്ശി അവളുടെ അടുത്ത് ബെഡിലേക് ഇരുന്നു അവളുടെ പുറത്തു തഴുകി കൊണ്ട് വിളിച്ചു…

മുത്തശ്ശി വിളിക്കുന്നത്‌ കേട്ടു പല്ലവി എണീറ്റിരുന്നു.. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയിരുന്നു…കണ്ണുനീർ ഒഴുകിയ കവിൾ തടങ്ങൾ ചുവന്നിരുന്നു..

അയ്യേ എന്റെ ഉണ്ണിയാർച്ച കുട്ടി കരയുവാരുന്നോ…..നനഞ്ഞൊട്ടിയ കൺപീലികളിലെ നീർത്തിളക്കം കണ്ടിട്ടാവണം മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു.. കണ്ണൊക്കെ തുടച്ചു മുഖം ഒക്കെ കഴുകി വന്നേ എന്റെ സുന്ദരി കുട്ടി…

ഇതിനൊക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നാൽ അതിനെ സമയം ഉണ്ടാകു…പെണ്ണ് കരയും എന്നു തോന്നിയാൽ പുരുഷൻ കരയിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കും… അങ്ങനെയുള്ളപ്പോൾ കരയാതിരിക്കാൻ നമ്മൾ പഠിക്കണം… എന്തായാലും എന്റെ മോളു പോയി മുഖം കഴുകി വന്നേ..

പല്ലവിയെ എണീപ്പിച്ചു ഉന്തി തള്ളി ബാത്റൂമിൽ കൊണ്ടാക്കി…

വാഷ് ബേസിനു മുകളിൽ ഉറപ്പിച്ച കണ്ണാടിയിലേക് അവൾ മിഴികൾ ഊന്നി..
ഉടുത്തിരുന്ന സാരി മാറ്റി ഇടുപ്പിൽ ദത്തന്റെ വിരലുകൾ പതിഞ്ഞ ഭാഗം തിണർത്തു കിടന്നിരുന്നു..

എത്ര സന്തോഷിച്ചാണ് ഡോക്ടറുടെ കൂടെ താൻ ഗേറ്റ് വരെ വന്നതു…. അവളോർത്തു ദേവുവിന്റെയും ഡോക്ടറുടെയും കൂടെ ഇന്നുണ്ടായിരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ… ഡോക്ടറുടെ ചിരിക്കുന്ന മുഖം.. അതു മനസ്സിൽ തന്നെ നില്കുന്നു… ആളുടെ സാമിപ്യം വല്ലാത്തൊരു പോസിറ്റീവ് എനർജി ആണ്‌ തരുന്നത്… കൊട്ടിയൂരമ്പലത്തിൽ വെച്ച് തന്നെ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ടിരുന്ന ഡോക്ടറുടെ മുഖം അവൾക്കോർമ വന്നു.. താൻ നോക്കിയപ്പോളേക്കും ആൾ എങ്ങോട്ടോ മാറിയിരുന്നു… എങ്കിലും ആ നോട്ടം… ദത്തൻ എന്ന നോവിനിടയിലും അനു എന്ന ഓർമ അവളുടെ ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ ഒരു ചിരി വിടർത്തി…..

തണുത്ത വെള്ളം ഒരു ധാരയായി തലവഴി വീണു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു അവളുടെ ചിന്തകളുടെ ചൂടിനെ തണുപ്പിക്കാൻ എന്ന വണ്ണം.. എത്ര നേരം അതിനടിയിൽ നിന്നെന്നു അവൾക്കറിയില്ല.. പുറത്തു നിന്നു മുത്തശ്ശിയുടെ വിളി കേട്ടാണ് അവൾ ഷവർ ഓഫ്‌ ചെയ്തത് കുളിച്ചു തലതോർത്തി… മാറാനായി അലമാരയിൽ നിന്നും മുത്തശ്ശി എടുത്തു കൊടുത്ത ഡ്രെസും ധരിച്ചവൾ പുറത്തേക് ഇറങ്ങി വന്നു…
ഇപ്പൊ മുത്തശീടെ മോളു സുന്ദരി കുട്ടി ആയല്ലോ…

അപ്പോ നേരത്തെ സുന്ദരി ആയിരുന്നില്ലല്ലേ..? കുറുമ്പൊടെ പല്ലവി തിരക്കി..

എന്റെ ചിന്നു എന്നും സുന്ദരിയാ.. കാട്ടിലേക്കിരുന്ന പല്ലവിയെ ചുറ്റി പിടിച്ചു ആ നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മയും കൊടുത്താണ് മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞത്..

അറക്കാൻ കൊടുക്കുന്ന പോത്തിനെ.. നല്ല ഭക്ഷണം ഒക്കെ കൊടുത്തു കൊഴുപ്പിച്ചു എടുക്കും… അതു പോലെ എത്ര സുന്ദരി ആയിട്ടിരുന്നാലെന്താ ആ ദത്തന്റെ മുന്നിൽ തല നീട്ടണ്ടേ മുത്തശ്ശി…പരിഹാസ രൂപേണ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ നിറയുന്ന വേദന മുത്തശ്ശിക് മനസ്സിലായി….

ഭഗവാൻ എന്താ വിചാരിച്ചേക്കുന്നെന്നു ആർക്കറിയാം… എന്റെ കുട്ടിക്ക് നല്ലത് മാത്രേ ഈശ്വരൻ വരുത്തൂ… എന്റെ മനസ്സ് അങ്ങനെ പറയുന്നു..

എന്തിനായിരുന്നു ദത്തൻ ഇത്രേം പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കിയത്.. മോൾ ആരുടെ കൂടെയ വന്നതു…

മുത്തശ്ശി അതു പുതിയ ഡോക്ടറാണ്.. അനു എന്നാ പേര്… ഞാൻ ഓട്ടോ വിളിച്ചു പൊക്കോളാം എന്നു പറഞ്ഞതാണ്.. പക്ഷെ ഡോക്ടറാണ് നിർബന്ധിച്ചു ആളുടെ വണ്ടിയിൽ കൊണ്ട് വിട്ടത്…

ആളെങ്ങനെ നല്ല ഡോക്ടർ ആണൊ…

ഹ്മ്മ് നല്ല ഡോക്ടർ ആണ്‌… അവിടെയുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും നല്ല ഡോക്ടർ എന്നു തന്നെ പറയാം… അന്ന് നടന്ന സംഭവങ്ങൾ മുഴുവൻ.. പല്ലവി മുത്തശ്ശിയെ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു…

ഡോക്ടറെ കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ പല്ലവിയുടെ മിഴികളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന തിളക്കം മുത്തശ്ശി ശ്രദ്ധിച്ചു…

ആള് കല്യാണം കഴിച്ചതാണോ… മുത്തശ്ശി കുസൃതിയോടെ തിരക്കി..

ഹേയ് അല്ല… എൻഗേജ്മെന്റ് കഴിഞ്ഞതാണെന്നു ആരോ പറയുന്ന കേട്ടു…

ഓഹ്.. എന്നാലും ആ ഡോക്ടറോട് ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചോളാൻ പറ… ദത്തൻ എന്താണ് ചിന്തിച്ചു വെച്ചേക്കുന്നതു എന്നറിയില്ല…

മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞപോലാണ് പല്ലവി അതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചത്…

മുത്തശ്ശി ഞാൻ എങ്ങനാ ഡോക്ടറോട് ഇത് പറയുന്നേ.. ആളെന്തു വിചാരിക്കും…

എന്നാൽ നീ പറയണ്ട ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം.. ഞാനും വരാം നാളെ നിന്റെ കൂടെ…

രാവിലേ വരണ്ട.. ഉച്ച ആവുമ്പോളേക് ഒരു ഓട്ടോ കൂട്ടി വന്നാൽ മതി.. രാവിലെ നല്ല തിരക്ക് ഉണ്ടാവും. നേരത്തെ ബുക്ക്‌ ചെയ്ത ടോക്കൺ ഒരുപാടു ഉണ്ട്‌..

മുത്തശ്ശി എന്താ പറയാൻ പോകുന്നത്…

അതൊക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം…

മോളിപ്പോ എന്തേലും കഴിച്ചിട്ട് കിടക്കാൻ നോക്കു….

എനിക്കൊന്നും വേണ്ട മുത്തശ്ശി.. എനിക്കിങ്ങനെ മുത്തശ്ശിയുടെ മടിയിൽ തല വെച്ച് കിടന്നാൽ മതി…
പല്ലവി മുത്തശ്ശിയുടെ മടിയിലേക്കു കിടന്നു.. തുറന്നിട്ട ജനാലയിലൂടെ കടന്നു വന്ന കാറ്റു…അവരെ തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു… മുത്തശ്ശിയുടെ കൈ പല്ലവിയുടെ കവിളു കളിൽ മെല്ലെ ഉഴിഞ്ഞു… അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ മെല്ലെ കൊരുത്തു വലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. കുസൃതി എന്നോണം അവളുടെ മൂക്കിന്റെ തുമ്പിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു..

ദേ മുത്തശ്ശി എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നുണ്ട് കേട്ടോ…

ആണൊ… മുത്തശ്ശി അവളുടെ കവിളുകളിലും മെല്ലെ നുള്ളി…

മുത്തശീ.. പല്ലവി രണ്ടു കയ്യും മുകളിലേക്കു ഉയർത്തി മുത്തശ്ശിയുടെ രണ്ടു കവിളുകളും അമർത്തി… ഞാനും വേദനിപ്പിക്കുമെ… ഈ സുന്ദരി മുത്തശ്ശിയെ…

അല്ല മുത്തശ്ശിയും മോളും ഇവിടെ കളിചോണ്ടിരിക്കുവാ… ഒന്നും തിന്നാനും കുടിക്കാനും ഒന്നും വേണ്ടേ..

ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കുടിക്കാനുള്ള കണ്ണീർ അച്ഛൻ തയ്യാറാകുന്നുണ്ടല്ലോ അമ്മേ.. തമാശ രൂപത്തിൽ പല്ലവി പറഞ്ഞു..

എല്ലാം വിധി പോലെ നടക്കും… മോളെ..

വിധി… മനുഷ്യൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന വിധി.. അത്രേ ഉള്ളൂ.. അല്ലാതെ ഭഗവാൻ ഉണ്ടാകുന്നതല്ല…

നിന്നോട് തർക്കിക്കാൻ ഞാനില്ല…

അമ്മ പുറത്തേക്കു പോകുന്നതും നോക്കി അവൾ മുത്തശ്ശിയുടെ മടിയിൽ തല വെച്ച് കിടന്നു..

ദേവൻ പോയതിൽ പിന്നെ അവൾക് എല്ലാം വിധിയാണ്.. അല്ലെങ്കിൽ പഴിക്കാൻ വിധി മാത്രേ ഉള്ളൂ… അവളെ നീ വാക്ക് കൊണ്ട് പോലും വേദനിപ്പിക്കരുത്… ഇന്ന് വരെ ആരോടും അവൾ എതിർത്തു ഒരു വാക്ക് പോലും പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല.. എല്ലാ വേദനകളും ഉള്ളിലൊതുക്കി കഴിയുന്ന ഒരു പാവം… എന്റെ ദേവൻ ഇതൊക്കെ കാണുന്നുണ്ടാവും… ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ.. മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു..

മുത്തശ്ശിയുടെ മടിയിലേക്കു ചുരുണ്ടു കൂടി ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ പല്ലവി മിഴികൾ അടച്ചു… ചുളിവ് വീണ അംഗുലികൾ തീർത്ത സുഖമുള്ള തഴുകലിൽ അവൾ ഒരു മയക്കത്തിലേക്.. ഊർന്നിറങ്ങി…അപ്പോളും അനുവാദമില്ലാതെ ഒരു ചിരിച്ച മുഖം അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി കൊണ്ടിരുന്നു… കണ്ണടച്ച് മന്ദസ്മിതം തൂകുന്ന പല്ലവിയുടെ മുഖത്തേക് മിഴികൾ ഊന്നവെ മുത്തശ്ശിയുടെ ചുണ്ടിലും.. ഒരു ചെറു ചിരി വിടർന്നു

✳️✳️✳️✳️✳️✳️ ✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️
പല്ലവി ശ്രീലകത്തിന്റെ ഗേറ്റും കടന്നു ഉള്ളിലേക് പോകുന്നത് കണ്ടാണ് ഞാൻ വണ്ടി മുന്നോട്ടു എടുത്തത്..

അവളുടെ കൂടെയുള്ള നിമിഷങ്ങൾ പ്രകാശ വേഗം പോലെ പോലെ അതിദ്രുതം ആണ്‌… സമയം പോയതേ അറിഞ്ഞില്ല..
അവൾ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി പോയിട്ടും അവളുടെ ഗന്ധം ചുറ്റിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി.. അതിനു ബാല്യത്തിന്റെ പക്വതയില്ലാത്ത ഗന്ധം ആയിരുന്നില്ല.. ബാല്യവും കൗമാരവും കഴിഞ്ഞ യൗവനത്തിന്റെ ഗന്ധം.. അതെന്നെ ഉന്മത്തനാക്കുന്നു…

വണ്ടി നിർത്തി പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ പൂറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ കണ്ടു നിലവിളക്കു കൊളുത്തി പുറത്തേക് വരുന്ന അമ്മയെ
നിലവിളക്ക് വാതിൽക്കൽ കൊണ്ട് വെച്ച് അമ്മ എന്നെ നോക്കി..

ഉണ്ണീ.. കാലും കയ്യും കഴുകീട്ടു വാ ഞാൻ ചായ എടുക്കാം..

ധരിച്ചിരുന്ന ഷൂസും സോക്സും ഊരി പോർച്ചിൽ വെച്ചിരുന്ന സ്റ്റാണ്ടിലേക് വെച്ച് ചെരിപ്പെടുത്തു ധരിച്ചു.. മുറ്റത്തെ കോണിൽ ഉള്ള ടാപ്പിന്റെ അടുത്തേക് നടന്നു..അതു തുറന്നു കാലും കയ്യും മുഖവും കഴുകി.. കത്തിച്ചു വെച്ച നിലവിളക്കും തൊഴുതു.. ഉള്ളിലേക്കു കടന്നു… അമ്മ അടുക്കളയിൽ ചായ എടുക്കുന്ന തിരക്കിൽ ആയിരുന്നു..

റൂമിൽ പോയി പാന്റും ഷർട്ടും മാറി ഒരു കാവി മുണ്ടും വെളുത്ത ടി ഷർട്ടും ധരിച്ചു..
പുറത്തേക് വന്നു..

അപ്പോളേക്കും അമ്മ ചായ റെഡി ആക്കി വെച്ചിരുന്നു… കൂടെ എനിക്കിഷ്ടമുള്ള ഉള്ളിൽ തേങ്ങയും പഞ്ചസാരയും വെച്ച ഇലയടയും…

ആഹാ ഇന്നെന്തു പറ്റി.. അമ്മയുടെ സ്പെഷ്യൽ ഇലയട ഒക്കെ ഉണ്ടല്ലോ..

ഞാൻ വിചാരിച്ചതു ഇന്ന് മുത്തശ്ശിയെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ പാലട ഉണ്ടാക്കും എന്നാ… ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു

പാലട ഉണ്ടാക്കി തരാം… എന്റെ മോൻ മുത്തശ്ശിയെ കൂട്ടി ഇവിടെ കൊണ്ട് വാ…എന്താ പറ്റുവോ.. അമ്മയും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എന്നോട് ചോദിച്ചു..

അതു കുറച്ചു റിസ്കുള്ള പണിയല്ലേ… അമ്മേടെ മോൻ ഡോക്ടർ അല്ലേ.. ഗുണ്ട അല്ലല്ലോ…. അമ്മേടെ ശ്രീലകത്തു ചെന്നു ആ മുത്തശ്ശിയെ കൂട്ടി ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വരാൻ…

ഹ്മ്മ്… എന്റെ അജു മോൻ ആയിരുന്നേൽ.. മുത്തശ്ശിയെ അല്ല.. ഇന്ന് കണ്ടില്ലേ.. ആ കൊച്ചിനെ വരെ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നേനെ.. ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ…

അതു വേണ്ടാട്ടാ….

ഏതു…

ആ കൊച്ചിനെ വിട്ടു പിടി… അതിനു വേറെ ആളുണ്ട്…

ആര്?? നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം…
അതൊക്കെ അറിയാം..

ആഹാ എന്നിട്ട് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ..

അമ്മേ ആ കൊച്ചാണ് അന്ത കൊച്ചു… അന്ന് മതില് ചാടി ഇവിടെ വന്ന കൊച്ചു…

അതു ലക്ഷ്മിയുടെ കൊച്ചല്ലേ… ഇന്ന് നമ്മൾ അമ്പലത്തിൽ കണ്ടത് മുത്തശ്ശിയുടെയും ലക്ഷ്മിയുടെയും കൂടെ

അതെ ചിന്നു…. പല്ലവി എന്ന ചിന്നു.. എന്റെ കൂടെയ അവൾ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്നത് നഴ്സ് ആയിട്ട്..

അവൾക് അറിയാവോ നിന്നെ.. അമ്മ ആകാംഷയോടെ തിരക്കി..

ഹേയ് ഇല്ല ഞാൻ ചുമൽ കൂച്ചി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…

അപ്പോ അതിനു വേറെ ആളുണ്ടെന്ന് നീ പറഞ്ഞതോ..? അമ്മ സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കി…

അതു ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാണേ…

ഉം.. അമ്മ വിശ്വാസം വരാത്തത് പോലെ ഒന്നമർത്തി മൂളി.. എന്നാലും എന്റെ കുട്ടിയെ ഇവിടെ വെച്ച് കണ്ടിട്ടും ഞാൻ അറിയാതെ പോയല്ലോ…

ആള് കുറച്ചു കാന്താരിയാനല്ലേടാ..

കുറച്ചല്ല.. നല്ലോണം കാന്താരിയാ…

പക്ഷെ എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടട്ടെ ഞാനൊരു തൊട്ടാവാടി ആക്കി കൊള്ളാം അതു അമ്മ കേൾക്കാതെ പതിയെ ആണ്‌ പറഞ്ഞത്…

നീ എന്തേലും പറഞ്ഞോ… ഞാൻ പറഞ്ഞത് അമ്മ കേട്ട പോലെ തോന്നി..

ഹേ ഇല്ല…

ഞാൻ വിചാരിച്ചതു ആ കുട്ടിയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും എന്നാ…എന്നെ നോക്കി കൊണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു

എന്നാ അമ്മ പോയി ഒരു പയ്യനെ തപ്പി പിടിച്ചു കൊടുക്ക്‌… അമ്മ പറയുന്നത് കെട്ട് ചെറിയൊരു പരിഭവം വന്നതു കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്…

ഞാൻ അതും പറഞ്ഞു പുറത്തെ വരാന്തയിലേക് നടന്നു… പുറത്തെ വരാന്തയിലെ ഉരുളൻ തൂണിലേക് ചാരി നിലത്തിരുന്നു…

പുറത്തെ രാത്രിയിലെ നിലാവു തട്ടിയ കാഴ്ചകൾ എന്റെ നയനങ്ങളെ ഉന്മാദത്തിലാഴ്ത്തുന്നു.. പൂനിലാവ് പൊഴിക്കുന്ന പൗർണമി തന്റെ മിന്നി മിനുങ്ങുന്ന പടയാളികളുമായി രാത്രി ഭൂവിനു പാറാവ് ഇരിക്കുന്നു….

Kambikathakal:  എനിക്കായ് – 4

എത്രയോ രാത്രികളിൽ താനൊരു പത്തു വയസ്സുകാരൻ ആയിരിക്കുന്നു…പുറത്തെ നിലാവിൽ എന്നും നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നത്.. പ്രണയം ആയിരുന്നു… അമാവാസി തൊട്ടു പൗർണമി വരെ ഓരോ രാത്രിയിലും അവളുടെ വളർച്ചകൾ എത്ര സങ്കല്പിച്ചു കൂട്ടിയിരുന്നു…ഒടുവിൽ നിദ്രയെ പുൽകാൻ അവളുടെ പേരിട്ട തലയിണയും കെട്ടി പിടിച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ തന്നിലേക്കെത്തിയിരുന്നത് പേരറിയാത്ത അവളുടെ ഗന്ധം ആയിരുന്നു.. തന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴമല്ലേ ഈ ഇരുട്ടിനെ പോലും നിറം പിടിപ്പിക്കുന്നത്… എന്നും തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ തേര് തെളിച്ചവൾ.. അതു അവൾ മാത്രം ആയിരുന്നു… തന്റെ ചിന്നു…
മുടിയിഴകളിൽ വിരലോടുന്നതറിഞ്ഞാണ് കണ്ണ് തുറന്നത്…

അമ്മ അടുത്ത് വന്നിരുന്നത് പോലും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല….

ഉണ്ണീ… നീ എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്….

ഹേയ് ഒന്നുമില്ലമ്മേ…

നീ വല്ല്യ ഡോക്ടർ ഒക്കെ ആയിരിക്കും.. പക്ഷെ എന്റെ മകൻ ആണെന്നുള്ളത് മറക്കണ്ട… നിന്റെ മനസ് അറിയാനുള്ള കഴിവ് ഒക്കെ ഈ അമ്മക്കുണ്ട് കേട്ടോ… ചിരിച്ചു കൊണ്ടാണ് അമ്മ പറഞ്ഞത്..

തൂണിൽ ചാരി കാലും നീട്ടി ഇരുന്ന അമ്മയുടെ മടിയിലേക്കു ഞാൻ കിടന്നു…
അമ്മയുടെ കയ്യെടുത്തു എന്റെ നെറ്റിയിൽ വെച്ചു… അമ്മ എന്റെ മുടിയിഴകളിൽ മെല്ലെ തടവി കൊണ്ടിരുന്നു…

പുറത്തൊഴുകി പടരുന്ന നിലാവിലേക്കും….വാനിൽ മിന്നി തെളിയുന്ന താരകങ്ങളിലേക്കും മിഴികൾ പായിച്ചു ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ അഭയ കേന്ദ്രത്തിൽ അമ്മയുടെ മടിയിൽ ഞാൻ ആ പത്തു വയസ്സുകാരനായി ചുരുണ്ടു കിടന്നു…

പണ്ട് താനും അജുവും തല്ലു കൂടുമ്പോൾ എന്നെയും അജുവിനെയും മടിയിൽ കിടത്തി അമ്മ പറയാറുള്ളത് ഞാൻ ഓർത്തു… ദേ മേലെ നിന്നു അച്ഛൻ കാണുന്നുണ്ട് കേട്ടോ.. കുരുത്തക്കേടൊന്നും കാട്ടല്ലേ…

അച്ഛൻ നമ്മളെ കാണുന്നുണ്ടാവും ല്ലെ അമ്മേ…ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ പോലെ ഞാൻ മടിയിൽ കിടന്നു പെട്ടെന്നാണ് ചോദിച്ചത്… ആ ആകാശത്തിലെ ഒരു നക്ഷത്രം അതു അച്ഛൻ തന്നെ ആയിരിക്കും… മുടിയിഴകളിൽ കൊരുത്തിരുന്ന കൈ വിരലുകൾ മെല്ലെ എന്റെ കവിളിൽ തലോടി…

ഉണ്ണീ നിനക്ക് ചിന്നുവിനെ ഇഷ്ടമാണോ??

അമ്മ ചോദിച്ചത് പെട്ടെന്നാണ്…

അതെന്താ അമ്മ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത് ..?

ഉണ്ണീ ഈ ഇഷ്ടം പ്രേമം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ഒരു മരീചിക പോലെ ആണ്‌ അതിന്റെ വെളിച്ചം ഇങ്ങനെ എപ്പോളും നമുക്ക് ചുറ്റിനും ഉണ്ടാകും… എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ഇല്ലെന്നും തോന്നും…. ചിലപ്പോളൊക്കെ അതിനടുത്തേക് അടുക്കുമ്പോൾ അതു അകന്നകന്നു പോകും…

അങ്ങനെ അകന്നു പോയ വെളിച്ചത്തിലേക്കു ഓടി കേറിയ കൃഷ്ണൻ സഖാവിന്റെ പ്രിയ സഖി എന്താ ഈ വളച്ചു കെട്ടി പറയുന്നതെന്ന് മാത്രം മനസ്സിലായില്ല… കൈകൾ രണ്ടും നെഞ്ചിലേക് കെട്ടി അമ്മയുടെ മടിയിൽ മലർന്നു കിടന്നു അമ്മയുടെ മുഖത്തേക് നോക്കി ഞാൻ ചോദിച്ചു…

അന്നത്തെ ധൈര്യം മകന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇന്നെനിക്കില്ല.. അമ്മയുടെ കൈകൾ എന്റെ കയ്യിലേക് കൊരുത്തു പിടിച്ചിരുന്നു അപ്പോൾ…

അതിനു എനിക്ക് ചിന്നുവിനെ ഇഷ്ടമാണെന്നു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ…

നിന്റെ മനസ്സറിയാൻ എംബിബിസ് പഠിക്കണം എന്നൊന്നുമില്ല….നിന്റെ മനസ് എനിക്കറിയാം… പിന്നെ നീ ഈ എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്ന ഡയറിയിലെ വരികളും കൂട്ടി വായിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി… നിന്റെ ഇവിടേക്കുള്ള യാത്രയുടെ ഉദ്ദേശം…

എന്റെ ഡയറിയോ…? അമ്മ എപ്പോ വായിച്ചു..?
ആൺ പിള്ളേര് പ്രായം ആയാലേ ഒരു കണ്ണ് അവരുടെ മേലെ വേണമെന്നുള്ള പാഠം ഞാൻ നേരത്തെ പഠിച്ചാരുന്നു..
ഹ്മ്മ് കട്ടെടുത്തു വായിച്ചിട്ടു.. ഫിലോസഫി പറയുന്നോ?

കട്ടെടുക്കാൻ നീ ഒളിപ്പിച്ചു അല്ലലോ വെച്ചിരുന്നത്… ദാ ഇങ്ങനെ തുറന്നു മലർത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു ടേബിളിൽ..

ഓഹ് രാവിലെ എന്തോ എടുത്ത കൂട്ടത്തിൽ ഡയറി എടുത്തു ടേബിളിൽ വെച്ചിരുന്നു ഞാൻ ഇപ്പൊ ആണ്‌ ഓർത്തത്‌..

” നിന്റെ കരിങ്കൂവള മിഴികൾ തേടിയാണ് എന്റെ യാത്ര… തുളസി കതിരിൽ കോര്ത്തിട്ടു എന്നോ നെയ്തു തുടങ്ങിയ സ്വപ്നങ്ങൾക്കു…നിന്റെ നിറമാണ്.. നോവുന്ന ഓർമകൾക്ക് അപ്പുറം.. നിന്നെ സ്വന്തം ആക്കാനാണ് എന്റെ ഈ യാത്ര…
നിന്റെ മനസ്സിൽ ഞാൻ ഉണ്ടോ എന്നോ നീ മറ്റാരുടെയെങ്കിലും ആയോ എന്നോ അറിയാതെ ആണ്‌ ഈ യാത്ര.. അങ്ങനെയെങ്കിൽ.. ആരോടും പറയാതെ ആരും അറിയാതെ…എന്റെ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചതൊക്കെയും എന്നോട് കൂടെ മണ്ണടിയും. “

ഇതിന്റെ അർത്ഥം എന്താടാ.. അമ്മയുടെ കയ്യിലിരുന്ന ഡയറിയിൽ ഞാൻ കുറിച്ചിട്ട വാക്കുകൾ വായിച്ചു അമ്മ എന്നോട് ചോദിച്ചു…

അതു ചുമ്മാ…

ഹും ചുമ്മാതെ ആണെന്നു എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.. എന്തോ മനസ്സിലാക്കിയത് പോലെ അമ്മ പറഞ്ഞു…

നിന്റെ വിശ്വനാഥൻ അമ്മാവനെ നിനക്കറിയില്ല….ഏതോ ഓർമയിൽ അമ്മയുടെ മിഴികൾ സജലങ്ങൾ ആവുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു….

അമ്മയെ സ്‌നേഹിക്കുമ്പോൾ അച്ഛനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ അമ്മേ പ്രതിബന്ധങ്ങൾ..എന്നിട്ടും അച്ഛൻ അമ്മയെ സ്വന്തം ആകിയില്ലേ…

അമ്മ തന്നെ പറഞ്ഞു തന്ന വരികൾ അമ്മയ്ക്ക് ഓർമയില്ലെ..

ഒരു സ്ത്രീയെ സ്നേഹിക്കുകയെന്നാൽ
അവളെ കല്ലിനുള്ളിൽനിന്ന്
ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിക്കുകയെന്നാണർത്ഥം
അടിതൊട്ടു മുടിവരെ പ്രേമത്താലുഴിഞ്ഞ്
ശാപമേറ്റുറഞ്ഞ രക്തത്തിന്
സ്വപ്നത്തിന്റെ ചൂടു പകരുകയെന്നാണർത്ഥം
ഒരു സ്ത്രീയെ സ്നേഹിക്കുകയെന്നാൽ
കരിയും മെഴുക്കും പുരണ്ട അവളുടെ പകലിനെ
സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ പൂമ്പൊടി ഉച്ഛ്വസിക്കുന്ന
വാനമ്പാടിയായി മാറ്റുകയെന്നാണ്
രാത്രി ആ തളർന്ന ചിറകുകൾക്കു ചേക്കേറാൻ
ചുമൽ കുനിച്ചു നില്ക്കുന്ന
തളിരു നിറഞ്ഞ മരമായി മാറുകയെന്നാണ്
ഒരു സ്ത്രീയെ സ്നേഹിക്കുകയെന്നാൽ
കാറ്റും കോളും നിറഞ്ഞ കടലിൽ
മേഘങ്ങൾക്കു കീഴിൽ പുതിയൊരു ഭൂഖണ്ഡം തേടി
കപ്പലിറക്കുകയെന്നാണർത്ഥം
സ്വന്തം വീട്ടുമുറ്റത്തുണ്ടായ ഒരു നാലുമണി
ആരും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വൻകരയിൽ
കൊണ്ടുചെന്നു നട്ടുപിടിപ്പിക്കുകയെന്നാണർത്ഥം

ഞാൻ പറയാതെ പറയുക ആയിരുന്നു അമ്മയോട്.. എനിക്ക് പല്ലവിയോടുള്ള ഇഷ്ടം….

മക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ എല്ലാ അമ്മമാരും സ്വാർത്ഥർ ആണുണ്ണീ…

അമ്മക് എന്താ പല്ലവിയെ ഇഷ്ടപെട്ടില്ലേ….? ഞാൻ സംശയത്തോടെ നോക്കി..
ഡാ.. അമ്മ താക്കീതു എന്ന പോലെ വിളിച്ചു

അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമല്ലാത്തത് ഒന്നും എനിക്ക് വേണ്ടമ്മേ… ബാല്യത്തിന്റെ ചപലതയിൽ തോന്നിയൊരു ഇഷ്ടമായി.. ഞാൻ അതിനെ മറന്നോളം… അല്ലെങ്കിലും എന്റെ ഇഷ്ടം എന്നും എന്റെ ഉള്ളിൽ മാത്രം ആയിരുന്നല്ലോ…അല്ലെങ്കിലും ഇത്ര ദിവസം ആയിട്ടും ഞാൻ ആരാണെന്നു പോലും അവളോട്‌ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.. പിന്നല്ലേ ഇഷ്ടം…

നീയെന്താ പറഞ്ഞെ… അവളെ എനിക്കിഷ്ടം അല്ലെന്നോ… എന്റെ വായ് പൊത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു അമ്മ ചോദിച്ചത്..

മുകളിൽ ഇരുന്നു എന്റെ ദേവേട്ടൻ കേട്ടാൽ എന്നോട് പൊറുക്കില്ല അതു… അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഉരുണ്ടു വീണ കണ്ണീർ തുള്ളികൾ എന്റെ കവിളിലേക് വീണു..

ദേവേട്ടനോ.. ആര് ദേവൻ അമ്മാവനോ??

ഉം… പല്ലവിയുടെ അച്ഛൻ.. എന്റെ സ്വന്തം ഏട്ടൻ…

പിന്നെ അമ്മ പറഞ്ഞ കഥ ഒരു കടംകഥ പോലെ എനിക്ക് തോന്നി… അറിഞ്ഞ സത്യങ്ങൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ നിറച്ചത് അത്ഭുതം ആയിരുന്നു…

പല്ലവിക് അറിയോ അമ്മേ ഇതൊക്കെ..

അതറിയില്ല മോനെ.. മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാവണം..

എന്റെ മകന് കിട്ടാവുന്നതിൽ ഏറ്റവും നല്ല പെണ്ണ് തന്നെയാവും ചിന്നു കുട്ടി… പക്ഷെ എനിക്ക് പേടിയാണ്.. വിശ്വേട്ടനെ.. അല്ല വിശ്വനാഥനെ… അമ്മയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ടു വിറയ്ക്കുന്ന പോലെ തോന്നി..

മക്കളോട് പറയാതെ അപ്പോളും അവർ ഉള്ളിൽ അടക്കിയിരുന്ന.. രക്തത്തിന്റെ നിറമുള്ള ചുവന്ന രാത്രി… അഴിഞ്ഞു വീണ മുഖപടത്തിന്റെ പിന്നിൽ കണ്ട ചുവന്ന കണ്ണുകൾക്കു…അവളുടെ കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ അല്ല കൂടപ്പിറപ്പിനെ പോലെ സ്നേഹിച്ച ആളുടെ മുഖം ആണെന്നുള്ളത് അവളുടെ ഉള്ളിൽ കിടന്നു ചുട്ടു പൊള്ളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…

ഈ പാവം സാവിത്രി കുട്ടിയുടെ മാത്രല്ല… ദാ ആ ധീരനായ സഖാവ് കൃഷ്ണന്റെ മകൻ കൂടിയ ഞാൻ.. ആരെയെങ്കിലും പേടിച്ചു ഇഷ്ടപെട്ട പെണ്ണിനെ വേണ്ടാന്ന് വെച്ചാലേ…
ഹ്മ്മ് എന്നിട്ടാണോ ഇത് വരെ ആ കൊച്ചിനോട് ഇഷ്ടം പറയാതെ നടക്കുന്നത്…

അതു.. പിന്നെ ഞങ്ങൾ കണ്ട നാള് തൊട്ടേ അടി തുടങ്ങിയതാ… ഇന്നാണ് കുറച്ചു സമാധാനം ആയിട്ട് ഒന്ന് മിണ്ടിയത്…

അവളെ ഇന്ന് ശ്രീലകത്തു കൊണ്ടാക്കിയത് ഞാനാ…

ആഹാ.. കള്ളൻ എന്നിട്ടു എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലാലോ…

ഇപ്പോ പറഞ്ഞില്ലേ…

അവിടെ ആരെങ്കിലും കണ്ടോ നീ അവളെ കൊണ്ട് ചെന്നാക്കുന്നതു…? ഒരു പേടിയോടെ ആണ്‌ അമ്മ തിരക്കിയത്..

കണ്ടെങ്കിലെന്താ? ഞാൻ അതു വല്ല്യ കാര്യമാക്കാതെ തിരക്കി..

ഉം നീ കാണുന്ന പോലെ അല്ല അവിടെ ഉള്ളവർ കാണുന്നത്.. പ്രത്യേകിച്ചു.. എന്റെ ചേട്ടൻ എന്ന വിശ്വനാഥനും.. അച്ഛൻ മാധവനും.. നീ കൊണ്ടാക്കുന്നതു കണ്ടാൽ ആ കൊച്ചിന് സ്വര്യം കൊടുക്കില്ല… ചിലപ്പോൾ ജോലി തന്നെ വേണ്ടാന്ന് വെപ്പിക്കും..

അതെന്താ കാട്ടാളൻ മാരാണോ..?

അതൊക്കെ എത്രയോ ഭേദം…. എന്തോ ഓർത്തു അമ്മ പറഞ്ഞു.

പണ്ട് കൃഷ്ണേട്ടൻ എന്നോട് മിണ്ടിയതിനു അച്ഛനും ഏട്ടനും ചേർന്നു എന്നെ തല്ലിയതിനു കണക്കില്ല… അന്ന് ദേവേട്ടൻ വിശ്വേട്ടനും ആയി വഴക് ഉണ്ടാക്കി….

അമ്മ പഴയ ഓർമകളിലേക്ക് പോയി…

എന്നിട്ട് അമ്മ പിന്നെ മിണ്ടിയില്ലെ അച്ഛനോട്..

ആ കാര്യം അറിഞ്ഞ നിന്റെ അച്ഛൻ.. പിറ്റേ ദിവസം എന്നെ വിളിചിറക്കി കൊണ്ട് പോയി… കൂടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും ദേവേട്ടനും ഉണ്ടായിരുന്നു…

ആ ഓർമകളിൽ അമ്മയുടെ നനുത്ത വിരലുകൾ… എന്റെ നെറ്റിയിൽ ഉഴിഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു..

അമ്മേ…

ഉം..

ആ പാട്ടൊന്നു പാടുവോ അമ്മ..

ഏതു…

“സഖാവിന്റെ പ്രിയസഖി…. “

അമ്മയുടെ സ്വരമാധുരിയിൽ എന്റെ മിഴികൾ മെല്ലെ അടഞ്ഞു…. അപ്പോളും അമ്മയിൽ നിന്നും വരുന്ന ആ ഗാനത്തിന്റെ വീചികൾ എന്റെ കർണ പാടങ്ങളിൽ ഒരു താരാട്ടു പോലെ.. ഒരു കുളിർ തെന്നലായി അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു..

“വാകകൾ പൂക്കുന്ന വഴിവീഥിയിൽ
ചെങ്കൊടി കയ്യിലേന്തി
സഖാവിനെ കണ്ടന്നു ഞാൻ
എൻ സഖാവിനെ കണ്ടന്നു ഞാൻ

ഒരു മാത്ര കണ്ടപ്പോൾ എൻ ഇടനെഞ്ചിലായി-
ഒരു വാക പൂമരം പൂത്തപോലെ
വീണ്ടുമൊരു നോക്കത് കാണുവാനായി ഞാൻ
ആ മരചോട്ടിലായ്‌ കാത്തിരുന്നു

മനസ്സിലെ മോഹങ്ങൾ അറിയാതെ പോയ
സഖാവിനെ ഒരു നോക്ക് കണ്ടിടുവാൻ
ഒരു നാളിൽ ആ വഴിവീഥിയിൽ വച്ച് ഞാൻ അറിയാതെ പോയി പറഞ്ഞെൻ പ്രണയം

സഖാവിന്റെ സഖിയാകണം
എനിക്കീ സഖാവിന്റെ സഖിയാകണം
സഖാവിന്റെ സഖിയാകണം

നിൻ കയ്കൾ എൻ കയ്യിലായ് ചേർന്നൊരു നാൾ മുതൽ കണ്ടു ഞാൻ നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങളെ
ഒരു നാളിൽ ഇൗ വഴിവീഥിയിൽ അങ്ങിന്റെ സഖിയായി പോകുന്ന നിമിഷങ്ങളെ
ഇനിയില്ല സഖാവേ ഒരിനിമിഷം ഇൗ-
മണ്ണിൽ നീ ഇല്ലാതെ ഞാൻ മാത്രമായ്

സഖാവിന്റെ സഖിയാകണം
എനിക്കീ സഖാവിന്റെ സഖിയാകണം
സഖാവിന്റെ സഖിയാകണം
സഖാവിന്റെ സഖിയാകണം
എനിക്കീ സഖാവിന്റെ സഖിയാകണം ”
(#credits “സഖാവിന്റെ സഖി” #)

പുഷ്പ തൽപത്തിൽ മുഖം അമർത്തി.. കിനാവിൽ അലിഞ്ഞൊരു പൂച്ച കുട്ടിയെ പോലെ.. എന്റെ മാറിൽ പല്ലവി മുഖമണച്ചു കിടന്നു ചന്ദന മരത്തെ തഴുകിയെത്തുന്ന ഇളം തെന്നലിനെ പോലെ എന്റെ നനുത്ത വിരലുകൾ പല്ലവിയുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു പ്രണയ ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രദക്ഷിണ വഴികളിൽ ഒഴുകി പരക്കുന്ന നിശബ്ദ നാമ ജപം പോലെ സാന്ദ്ര മധുരം ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ ഒത്തിരി മോഹങ്ങൾ ഉള്ളിലൊതുക്കി ഒന്നും പറയാനാവാതെ നാണത്താൽ നഖം കടിച്ചു ഇമയോട് ഇമകൾ നോക്കി പ്രേമത്തിന്റെ മധുരം നുകർന്നു ആ പ്രണയനിലവിന്റെ ഈറനണിഞ്ഞി രിക്കുമ്പോൾ ആണ്‌.. അമ്മ കുലുക്കി വിളിച്ചത്… അപ്പോളും വരാന്തയിൽ അമ്മയുടെ മടിയിൽ തല വെച്ച് കിടക്കുക ആയിരുന്നു.. ഞാൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു .. ഒരുമാത്ര കൂടെ ആ സുഖമുള്ള സ്വപ്നത്തെ പുണരാൻ എന്നോണം വീണ്ടും കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ചു….

“എടാ എണീറ്റെ… ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് കിടക്കാൻ നോക്കു.. സമയം ഒരുപാട് ആയി…”

അമ്മ എന്നെ കുത്തി പൊക്കി..

ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ഉറങ്ങാനായി മുറിയിലേക്കു എത്തുമ്പോൾ ആലോചിച്ചു..
പ്രണയം.. അതു സൃഷ്ടിക്കുന്ന മാസമാരികത.. ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച പ്രണയം അതു പറയാതെ അവളുടെ കൂടെ ഈ ലോകാവസാനം വരെ നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ….ആരും അറിയാതെ എനിക്ക് മാത്രം അറിയാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ എന്റെ പ്രണയം എന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെ…സൃഷ്ടിക്കുന്ന സന്തോഷത്തിന്റെയും.. നൊമ്പരങ്ങളുടെയും കൂടെ നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ.. നിർവചിക്കാനാവാത്ത ഒരു സുഖം ആണത് നൽകുന്നത്..

ഉള്ളിലൊളുപ്പിച്ച പ്രണയുവുമായി അവളുടെ അടുത്ത് നില്കുമ്പോളൊക്കെയും… അവളോട്‌ പറയണം എന്നാശിച്ചിട്ടുണ്ട്…
ചിന്തേരിട്ടു മിനുക്കിയ ചന്ദനതടിയിൽ തീർത്ത ദേവി വിഗ്രഹം പോലെ ഓരോ നിമിഷവും ചന്ദനഗന്ധ താലും തീഷ്ണമായ പ്രണയത്തിന്റെ വശീകരണത്താലും തന്നെ കീഴ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു അവൾ പല്ലവി.. ഓരോ പ്രാവശ്യവും പറയാൻ വന്ന ആഗ്രഹത്തെ തടഞ്ഞത് ഒന്നായി തീരാൻ പറ്റുമോ എന്ന ആശങ്കയ്ക് അപ്പുറം.. നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നുള്ള ഭയം ആയിരുന്നു..

ഇല്ല ഇനി പറയണം.. പറയാനാകാത്ത പ്രണയം മനസ്സിന്റെ വിങ്ങലാണ്… നാളെ താൻ പറയാതെ പോയൊരു വാക്കിനാൽ തന്റെ ആരും ആകാതെ പോയവൾ എന്നു കാലം കുറ്റ പെടുത്തരുത്…

ഇനി വൈകരുത് എന്ന ദൃഢ നിശ്ചയത്തോടെ തന്നെ അവൻറെ മിഴികൾ പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾക്കായി മെല്ലെ അടഞ്ഞു….

✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️

അവൾ പല്ലവി… ഇന്ന് ആരുടെ കൂടെയാണ് വന്നതു… അതു ചോദിച്ചതിന് അവളുടെ അഹങ്കാരം നിറഞ്ഞ മറുപടിയും.. ദത്തൻ തന്റെ ഓടുന്ന ബുള്ളറ്റിൽ ഇരുന്നു ചിന്തിച്ചത് മുഴുവൻ അതാണ്…

ഒരു ചുവന്ന ബ്രെസ കാർ ആയിരുന്നു.. കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ആരെങ്കിലും ആവണം… ഇനി വേറെ വല്ല കാമുകനും.. അവൾക്കു തന്നെ പണ്ടേ ഇഷ്ടം അല്ലലോ.. ആരാണെങ്കിലും താൻ കണ്ടു പിടിച്ചിരിക്കും പല്ലുകൾ ഇറുമ്മി ദത്തൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു..

ഇപ്പോൾ പല്ലവിയെ ദ്രോഹിക്കുന്നത് തനിക്കു ഒരു ഹരം ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു.. ചൂണ്ടയിൽ കൊരുത്തു പുറത്തേക് വലിച്ചിടുമ്പോൾ പിടയുന്ന മീനുകളെ പോലെ അവൾ പിടയണം ഈ കൈകളിൽ … കല്യാണം ഒന്ന് കഴിഞ്ഞോട്ടെ… ദത്തൻ ആരാണെന്നു അവൾ അറിയും.. ഈ കൈകളിൽ കിടന്നു അവൾ പിടയും… അവളുടെ ഓരോ പിടച്ചിലും അവളുടെ ഓരോ വേദനയും തനിക്കു ആസ്വദിക്കണം… മതി മറന്നു ആസ്വദിക്കണം…. തീർക്കുന്നത് പല്ലവിയോടുള്ള പ്രതികരമല്ല… അവളുടെ അച്ഛനോടുള്ള പ്രതികാരം… അവൻറെ കൈ ആക്‌സിലേറ്ററിൽ ശക്തിയായി തിരിഞ്ഞു.. ഒരു മിന്നൽ പോലെ അവൻറെ ബുള്ളെറ്റ് മേലേടത്തു വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി പറന്നു…

ദത്തന്റെ വണ്ടി മേലേടത്തെ പോർച്ചിലേക് ചെന്നു നിന്നു… ദത്തൻ വരുന്നതും കാത്തു ദത്തന്റെ അച്ഛൻ പ്രഭാകരൻ വാതിൽക്കൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു…

അച്ഛനെ ഗൗനിക്കാതെ ദത്തൻ ഉള്ളിലേക്കു നടന്നു..
ദത്താ അവിടെ നിക്ക്..

എന്താ നിന്റെ ഭാവം… നിന്റെ തോന്ന്യ വാസങ്ങൾ കുറച്ചു കൂടുന്നുണ്ട്..

നീയിന്നു ശ്രീലകത് പോയിരുന്നോ…

ഓഹ് അപ്പോളേക്കും ന്യൂസ്‌ ഇവിടെത്തിയോ…. കൂട്ടുകാരൻ അല്ല അളിയൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതാവും ല്ലെ…

ഞാൻ എനിക്കിഷ്ടമുള്ളിടത്തു പോകും.. ഇഷ്ടമുള്ളത് ചെയ്യും… ദത്തൻ അവൻറെ അച്ഛന്റെ മുഖത്തു നോക്കാതെ പറഞ്ഞു…

നിനക്കിഷ്ടമുള്ളതു ചെയ്യാൻ നീ എന്റെ അച്ഛനല്ല….ഇവിടെ ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ടു നിക്കാമെങ്കിൽ നിന്നാൽ മതി… അല്ലെങ്കിൽ പടിക് പുറത്തിറങ്ങാം….

രാവിലെ ഇറങ്ങും എവിടുന്നേലും കള്ളും കുടിച്ചു നാട്ടുകാർക്കു ഒരു ശല്യമായി ജീവിക്കുന്നു…

എന്നെ ഉപദേശിക്കാൻ വരേണ്ട…ദത്തൻ അവൻറെ അച്ഛന്റെ അരികിലേക്കു ചുവടുകൾ വെച്ച്.. അയാളുടെ തൊട്ടരികിൽ പോയി നിന്നു ആ മുഖത്തേക് നോക്കി പറഞ്ഞു… നിങ്ങൾ പറയുന്നത് മാത്രം കേട്ടു ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു ദത്തന്… ഇന്ന് ദത്തന്റെ മനസ്സിൽ നിങ്ങൾ എന്ന അച്ഛന്.. പുഴുത്ത പട്ടിയുടെ സ്ഥാനം ആണ്‌… എന്റെ മനസ്സിൽ നിങ്ങളുടെ ശവദാഹം കഴിഞ്ഞു സർവ്വാണി സദ്യയും നടത്തിയിട്ടു കാലങ്ങൾ ആയി… നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ഈ കല്യാണം പോലും നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് വേണ്ടിയല്ല ഞാൻ സമ്മതിച്ചത്… എന്റെ ആവശ്യത്തിന് വേണ്ടിയാണു…

പ്രഭാകരന്റെ വീശിയ കൈ തടം ദത്തന്റെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞു… ദത്തൻ തല്ലു കൊണ്ട കവിൾ തടം ഒന്നമർത്തി… അടുത്ത തല്ലിനായി പ്രഭാകരൻ വീശിയ കൈ ദത്തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ഞെരിഞ്ഞു… ആ കൈ അവൻ ശക്തിയായി താഴേക്കു കുടഞ്ഞിട്ടു…. ആ ആയത്തിൽ പ്രഭാകരൻ പിന്നിലോട്ടു വേച്ചു പോയി….

ദത്തന്റെ ഭാവം എന്തെന്ന് പോലും അറിയാതെ പ്രഭാകരൻ ചിന്തയിലാണ്ടു.. അവൻറെ മാറി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭാവ മാറ്റങ്ങൾ എന്തിനെന്നു അയാൾക്കു മനസ്സിലായില്ല…

അച്ഛനെ പിന്നിലോട്ടു മാറ്റി.. ദത്തൻ അവൻറെ മുറിയിലേക്കു നടന്നു പോയി…
മുറിയിലെത്തിയ അവൻ വാതിലുകൾ ചേർത്തടച്ചു… പോക്കറ്റിൽ സ്വിച്ച്ഓഫ് ആയി കിടന്ന മൊബൈൽ എടുത്തു ചാർജർ കുത്തി ഓൺ ആക്കി…

ഓൺ ആയി വന്ന ഡിസ്‌പ്ലേയിലേക് നോക്കിയ അവൻറെ മിഴികൾ തിളങ്ങി…
എന്തോ ചിന്തിച്ച അവൻ വേഗം ഒരു നമ്പറിലേക് ഡയല് ചെയ്തു…

ഹലോ ജീവൻ… ദത്തൻ ആണ്..

ഹാ ദത്താ പറയു.. മറു വശത്തു നിന്നും അവൻ മറുപടി കേട്ടു..

എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടിയോ… ദത്തൻ അന്വേഷിച്ചു..

ഇല്ല ദത്താ… ഞാൻ ഒരു ഫോട്ടോ വാട്സാപ്പിൽ അയച്ചിട്ടുണ്ട്.. നീ ഒന്ന് നോക്കു…

ഹ്മ്മ്.. ഞാൻ നോക്കീട്ടു വിളികാം..

അവൻ ആ കാൾ കട്ട് ചെയ്തു… വാട്സ്ആപ്പ് ഓപ്പൺ ചെയ്തു..
ജീവന്റെ നമ്പറിൽ നിന്നും വന്ന ഫോട്ടോ കണ്ടു ദത്തന്റെ മിഴികൾ പകയോടെ തിളങ്ങി…

അവൻ വീണ്ടും ആ നമ്പറിലേക് ഡയല് ചെയ്തു…

“എന്ത് വേണം… അതു മാത്രം പറഞ്ഞാൽ മതി….” മറു വശത്തു നിന്നും ജീവന്റെ ശബ്ദം ദത്തന്റെ കാതുകളിലേക് എത്തി..

“ആവശ്യമില്ലാത്ത മോഹങ്ങൾ.. അല്ല നിർഭാഗ്യമായ സ്വപ്നങ്ങൾ ഉള്ളിൽ കാണുന്നവർ ആരായാലും എണീറ്റു നടക്കണ്ട… ” ഗുഹയിൽ നിന്നെന്ന വണ്ണം ദത്തന്റെ ശബ്ദം ഫോണിലൂടെ മുഴങ്ങി…

ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്യുമ്പോളും ദത്തന്റെ ചുണ്ടിലെ ക്രൂരമായ ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല…

✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️✳️

“അങ്കിളേ… ” രാവിലെ ഗൈനക് ഒപിയിലേക് കയറാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നും വിളി കേട്ടു…

“ആഹാ ആരിത്.. ദേവൂട്ടിയോ… എന്താ ഇന്ന് രാവിലെ തന്നെ കറങ്ങാൻ ഇറങ്ങിയോ..”
കുനിഞ്ഞു നിന്നു ദേവൂന്റെ താടിയിൽ മെല്ലെ പിടിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു ചോദിച്ചത്..

“ഹാ ഞാൻ ഡോണ ആന്റീടെ കൂടെ ഇന്ന് റൗണ്ട്സിനു പോയല്ലോ… ഇതാ.. നോക്കിയേ..” അവളുടെ കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്ന സ്റ്റെത് കാട്ടി കുഞ്ഞി പല്ലുകൾ കാട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.. ഡോണയുടെ സ്റ്റെത് എടുത്തു അവൾ കഴുത്തിൽ ഇട്ടിരുന്നു…

“അങ്കിളിനു ചെറിയ പനി ഉണ്ടോന്നു സംശയം.. ദേവൂട്ടി ഒന്ന് നോക്കി പറഞ്ഞെ… ” അവളെ കളിപ്പിക്കാനായി ഞാൻ പറഞ്ഞു

“അങ്ങോട്ടിരുന്നെ.. ദേവു നോക്കട്ടെ… “രണ്ടു കയ്യും മടക്കി ഏണിന് കുത്തി… അടുത്തുള്ള കസേര ചൂണ്ടി അവൾ പറഞ്ഞു…
ഞാൻ അവിടെകിരുന്നു… ദേവു.. സ്റ്റെത് എടുത്തു കൊണ്ട് വന്നു എന്റെ നെഞ്ചിലേക് വെച്ച് ഡോക്ടർസ് ചെയ്യുന്ന പോലെ ചെവിയോർത്തു…

ആന്റി ഒന്നും കേൾക്കുന്നില്ല…

“ഒന്നും കേൾക്കില്ല ദേവൂട്ടി… ആ അങ്കിളിനു ഹൃദയം എന്നു പറഞ്ഞ സാധനം ഇല്ല….”

അപ്പോളേക്കും അവിടേക്കു നടന്നു വന്ന പൃഥ്‌വി എന്റെ കോപ്രായം കണ്ടുകൊണ്ട് ആണ്‌ പറഞ്ഞത്… അവൻറെ കൂടെ പല്ലവിയും ഉണ്ടായിരുന്നു…

അതു കേട്ടു പല്ലവിയും ഡോണയും ചിരിച്ചു അപ്പോളും ദേവൂട്ടി എന്റെ നെഞ്ചിനു കുത്തി കൊണ്ടിരുന്നു…

ഞാൻ ആ സ്റ്റെത് വാങ്ങി നോക്കി…

ഡോണയുടെ സ്പെഷ്യൽ littmann സ്റ്റെത് ആയിരുന്നു അതു.. ഡയഫ്രം ട്യൂൺ ചെയ്യാവുന്ന തരത്തിൽ ഉള്ളത്.. ബെൽ മോഡിൽ നിന്നും ഡയഫ്രം മോഡിലിട്ടു വീണ്ടും ഇയർ പീസ് ദേവൂട്ടിയുടെ ചെവിയിലേക് തിരുകി..
ആ.. ഇപ്പൊ അങ്കിളിന്റെ ഹൃദയം വന്നേ… ഇതാ ബും ബും എന്നു കേൾക്കുന്നുണ്ട്..

ഇതാ പറയുന്നത് ചിലർ വരുമ്പോൾ ചരിത്രം വഴി മാറും എന്നു അല്ലേ പല്ലവി… പല്ലവിയെ നോക്കി പൃഥ്‌വി പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു..

അല്ല ഡോക്ടറുടെ പരിശോധന കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ അങ്കിളിനു പോകാരുന്നു…
ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവൂട്ടിയോടു പറഞ്ഞു… അപ്പോ മരുന്ന് വേണ്ടേ… അവൾ ചോദിച്ചു… മരുന്നേ ഡോണ ആന്റീടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തോ.. അങ്കിൾ പിന്നെ വാങ്ങി കോളം… ട്ടോ.. ദേവൂട്ടിയുടെ കവിളിൽ ഒരുമ്മയും കൊടുത്തു.. ഒപിയിലേക് നടന്നു.. ദേവൂട്ടി ഡോണയുടെയും പ്രിത്വിയുടെയും കൂടെ അവരുടെ റൂമിലേക്ക് പോയി…

പാവം കുട്ടി.. അല്ലേ പല്ലവി.. അവൾ നടന്നു പോവുന്നതും നോക്കി ഓപി യിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ പല്ലവിയോട് ചോദിച്ചു…

ഉം.. അവളുടെ അമ്മയ്ക്കു പെട്ടെന്ന് ഭേദം ആയാൽ മതിയാരുന്നു… പല്ലവി മറുപടി പറഞ്ഞു…

റൂമിലേക്കു എത്തി മുൻപ് ബുക്ക്‌ ചെയ്തിരുന്ന ടോക്കൻസ് പല്ലവി വിളിച്ചു തുടങ്ങി..

ആദ്യം തന്നെ ഒരു ഇരുപതു വയസ്സ് തോന്നുന്ന പെൺകുട്ടി ഒരു സ്ത്രീയുടെ കൂടെ കടന്നു വന്നു.. ആ കുട്ടിക്ക് നടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി കാലുകൾ അകത്തി വെച്ച് മെല്ലെ ആണ്‌ ഉള്ളിലേക്കു നടന്നു വന്നതു

ഇരിക്ക് മാഡം…ഞാൻ അവരോടു പറഞ്ഞു..

സിസ്റ്റെർ ആ ഫയൽ തരു..

മുൻപേ തന്നെ പേരെഴുതി രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന ഫയൽ പല്ലവി എടുത്തു തന്നു…

റിതിക എന്നു പേര് കണ്ടു 20വയസ്സ്..

ഹായ് റിതിക.. എന്ത് ചെയ്യുന്നു
ഞാൻ തിരക്കി..

സാർ ഞാൻ ഡിഗ്രി ചെയ്യുന്നു.. ഫൈനൽ ഇയർ ആണ്‌..

ഒക്കെ.. ഇപ്പൊ എന്താണ് പ്രശ്നം…

ഡോക്ടർ അതു…

അവൾക്കു പറയാൻ ചമ്മൽ ഉള്ള പോലെ തോന്നി..

മാഡം റിതികയുടെ….ഞാൻ ചോദ്യ രൂപേണ നിർത്തി..

സാർ ഞാൻ ഇവളുടെ അമ്മ ആണ്‌..

ഓക്കേ അമ്മ പറയ്യു.. എന്താ റിതികയുടെ പ്രശ്നം..

ഡോക്ടർ അവളുടെ അടി വയറ്റിൽ ഒരു വേദന… മൂത്രമൊഴിക്കുമ്പോളും നടക്കുമ്പോളും ഒക്കെ വേദന ആണെന്നാണ് പറയുന്നത്..

ഒക്കെ അവിടെ സ്വെല്ലിങ് ഉണ്ടോ.. ചെറിയ തടിപ് എന്തെങ്കിലും.. റിതികയോടായി ഞാൻ ചോദിച്ചു..

ഹ്മ്മ് ചെറുതായിട്ട്.. അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു..
ഒരു പെൽവിക് എക്സമിൻ വേണ്ടി വരും നോക്കീട്ടു നമുക്ക് എന്താ ചെയ്യാൻ പറ്റുക എന്നു ശ്രമിക്കാം കേട്ടോ..

സിസ്റ്റർ.. റിതികയേ അങ്ങോട്ട്‌ കൊണ്ട് പോകു… എക്സാമിന് ടേബിൾ കിടക്കുന്ന സെക്‌ഷനിലേക് ഞാൻ വിരൽ ചൂണ്ടി..

മാഡം ഇവിടിരുന്നോളു ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം.. റിതികയുടെ അമ്മയോടായി പറഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ പല്ലവിയും റിതികയും പോയ ഭാഗത്തേക്ക്‌ ചെന്നു…

കാലിനോട് ഒട്ടി പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ലെഗ്ഗിൻസ് ആയിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്…

കുട്ടീ ആ ലെഗ്ഗിൻസും പാന്റിയും അഴിച്ചു മാറ്റു… പല്ലവി അവളോട്‌ ആവശ്യപെട്ടു

അയ്യോ എന്തിനാ സിസ്റ്ററെ.. അവൾ നിന്നു പരുങ്ങി..

പിന്നെ പരിശോധിക്കണ്ടേ…

അയ്യോ എനിക്ക് വല്ല വേദനക്കുള്ള ടാബ്ലറ്റ്സും തന്ന മതി നോക്കണ്ട…

എന്നാൽ പിന്നെ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ… സ്വന്തം മെഡിസിൻ വാങ്ങിയ പോരാരുന്നോ…

അയ്യോ സിസ്റ്റർ എനിക്ക് മടിയാ…

എന്തിനു.. ഞാനും കൂടെ നിൽക്കുന്നില്ലേ ഇവിടെ പിന്നെന്താ…

എന്നാലും..

അതെ പുറത്തു നിക്കുന്ന അത്രേം ആൾക്കാരും ഡോക്ടറെ കാണാൻ വന്നതാ… അപ്പോളാണോ കുട്ടിക്ക് ഈ നാണം…

ഈ ഡോക്ടർ കല്യാണം കഴിച്ചതാണോ…? സിസ്റ്റർ..

മരുന്ന് വേണോ അതോ.. കല്യാണം ആലോചിക്കണോ… പല്ലവി തമാശയോടെ തിരക്കി…

ആരുടെ കല്യാണമാ പല്ലവി… കേട്ടു കൊണ്ട് വന്ന ഞാൻ പല്ലവിയോട് തിരക്കി..

അല്ല ഡോക്ടർ റിതികയ്ക്കു സംശയം.. ഡോക്ടർ കല്യാണം കഴിച്ചതാണോന്ന്…

ഹാ ഹ.. അത്രേ ഉള്ളോ… ഇത് വരെ ഇല്ല… എന്താ പോരെ…

തിരിഞ്ഞു നിന്നു അപ്പോളേക്കും അവൾ ലെഗ്ഗിൻസും പാന്റിയും മാറ്റിയിരുന്നു..

ടേബിളിലേക് കിടന്നോളു..

പല്ലവി അവളെ പിടിച്ചു കിടത്തി.. മേലേക്ക് കവർ ക്ലോത് ഇട്ടു..

ഞാൻ റിതികയുടെ കാൽ രണ്ടും മടക്കി തുടകൾ അകത്തി വജൈന കാണാവുന്ന പൊസിഷനിൽ വെച്ചു…

ഷേവ് ചെയ്യാതെ രോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ യോനി ആയിരുന്നു അവളുടേത്‌…

റിതിക ഇതൊക്കെ ക്ലീൻ ചെയ്യണം കേട്ടോ…
എന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു പല്ലവിയുടെ മുഖത്തു ചിരി വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു..

Kambikathakal:  രതിസുഖസാരമായ് – 4

റിതിക നാണം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ അടച്ചു കിടന്നു.. എന്റെ കൈ അവളുടെ യോനിയിൽ സ്പര്ശിച്ചപ്പോൾ അവൾ ടേബിളിൽ നിന്നും ഒന്നുയർന്നു… എന്റെ കൈ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി..

അടങ്ങി കിടക്കു കൊച്ചെ.. പല്ലവി അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു വെച്ചു..

ഞാൻ അവളുടെ യോനിയുടെ ദളങ്ങൾ വിടർത്തി… യോനിയുടെ വലതു ഭാഗം ചെറുതായി തടിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു.. ഞാൻ അവിടെ മെല്ലെ പ്രെസ്സ് ചെയ്തു..

ഹൂ… റിതിക വേദന എടുത്ത പോലെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി..

വേദനയുണ്ടോ.. അവിടെ.. ഞാൻ അവളോട്‌ ചോദിച്ചു…

ഉണ്ട്‌ സാർ…

ബെർത്തോളിന് ഗ്ലാൻഡിന്റെ പ്രശ്നം ആണൊ ഡോക്ടർ.. പല്ലവി എന്നോടായി തിരക്കി..

ഹ്മ്മ് അതു തന്നെ ഗ്ലാൻഡിന്റെ ഓപ്പണിങ് ബ്ലോക്ക്‌ ആയിട്ടുണ്ട്.. വേദന ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഇൻഫെക്ഷൻ ആയി എന്നു സംശയം ഉണ്ട്‌..

നല്ല വേദന ഉണ്ടോ റിതിക…

ഹ്മ്മ് നല്ല വേദന ഉണ്ട്‌ സാർ…

അസിത്റോമിസൈനോ ട്രൈക്കോപോളോ.. കൊടുത്താൽ കുറഞ്ഞേനേ പക്ഷെ ഇപ്പോൾ വേദന ഉള്ള സ്ഥിതിക്… ആ പഴുപ്പ് കീറി കളയാം.. ഞാൻ പല്ലവിയോടായി പറഞ്ഞു..

കുട്ടി എണീറ്റോളു…വിശദമായ പരിശോധനക്ക് ശേഷം ഞാൻ പറഞ്ഞു..

പല്ലവി.. റിതികയേ കൂട്ടി വന്നോളൂ..

പല്ലവി റിതികയേ കൂട്ടിയിട്ടു വരുമ്പോൾ ഞാൻ റിതികയുടെ അമ്മയോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുക ആയിരുന്നു..

ഡോക്ടർ എന്താ പ്രശ്നം.. അവർ എന്നോടായി തിരക്കി..

ഹേയ് വല്ല്യ കുഴപ്പം ഒന്നും അല്ല
ഇതിപ്പോ ബെർത്തോളിൻസ്സിസ്ററ് എന്നു മെഡിക്കൽ ടേമിൽ പറയുന്ന ഒരു അസുഖം ആണ്‌…വജൈന യിൽ ഉള്ള ഒരു ജോഡി ഗ്രന്ഥികൾ ഉണ്ട്‌ ലൂബ്രിക്കേഷന് വേണ്ടി സ്രവം ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥികൾ ആണ്‌ അതു ബ്ലോക്ക്‌ ആയി അതിൽ പഴുപ്പ് പോലെ ഒരു സ്രവം നിറയുന്നതാണ്..
നോർമൽ അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാലും വേദന ഉണ്ടാകാറില്ല.. ആന്റി ബയോട്ടിക് കൊടുത്താൽ മാറാവുന്നതേ ഉള്ളൂ… ഇതിപ്പോ ഇൻഫെക്ഷൻ ആയിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.. റിതികയ്ക് നല്ല വേദന ഉണ്ട്‌
ഇപ്പൊ അതിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്രവം നീക്കം ചെയ്യാം വീണ്ടും വരികയാണെങ്കിൽ നമുക്ക് ഗ്ലാൻഡ് റിമൂവ് ചെയ്യേണ്ടി വരും അല്ലെങ്കിൽ ഫലോപ്യൻ ട്യൂബ്‌സിൽ വീക്കം ഉണ്ടായി ഭാവിയിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായേക്കും.. എന്തായാലും നമുക്ക് നോക്കാം കേട്ടോ പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല.. ഞാൻ റിതിക യുടെ അമ്മയെ സമാധാന പെടുത്തി..
സർജറി ആണൊ ഡോക്ടർ.. കുറെ ദിവസം അഡ്മിറ്റ്‌ ആകേണ്ടി വരുവോ അവർ വേവലാതിയോടെ ആണ്‌ തിരക്കിയത്…

ഹേയ് ഇന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ പോകാം.. കേട്ടോ.. പിന്നെ റിതിക കുറച്ചു കാലത്തേക്കെങ്കിലും സിന്തറ്റിക് ഇന്നേഴ്സ് യൂസ് ചെയ്യണ്ട പിന്നെ ഒരുപാട് ടൈറ്റ് ആയ വസ്ത്രങ്ങളും….

ഇപ്പൊ നിങ്ങൾ OT വാർഡിലേക് പൊക്കൊളു.. സിസ്റ്റർ ഒരു അറ്റെൻഡറെ കൂട്ടി വിടൂ ഞാൻ പല്ലവിയോടായി പറഞ്ഞു.. അവൾ അടുത്ത ആളോട് ഉള്ളിൽ കയറാൻ പറഞ്ഞിട്ട്.. റിതികയെയും അമ്മയേയും പുറത്തേക് കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയി..

വന്നപ്പോൾ മുതൽ പല്ലവിയുടെ മുഖത്തു എന്തോ വിഷമം അലട്ടുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി… തിരക്കു കുറഞ്ഞിട്ടു ചോദിക്കണം എന്നു വിചാരിച്ചു..

മോർണിംഗ് സെക്ഷൻ അവസാനിക്കാറായപ്പോൾ ആണ്‌ പല്ലവി വന്നൊരു കാര്യം പറഞ്ഞത്..

ഡോക്ടർ എന്റെ മുത്തശ്ശിക് ഡോക്ടറെ കാണണം എന്നു..

മുത്തശ്ശിക് എന്താ പ്രശ്നം.. ഞാൻ ആകാംഷയോടെ തിരക്കി…

എന്തോ ചെറിയ വയറു വേദന എന്നാ പറഞ്ഞെ…

അതിനെന്താ…മുത്തശ്ശി വന്നിട്ടുണ്ടോ..
ഉം മുത്തശ്ശിയും അമ്മയും വന്നിട്ടുണ്ട്.. ഞാൻ വിളിക്കട്ടെ..

മുത്തശ്ശിയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ പല്ലവിയെ അവിടെ നിന്നു മാറ്റണം എന്നെനിക് തോന്നി…

അവൾ ഇപ്പൊ അറിയണ്ട.. ഞാൻ ആരാണെന്നു… അവളുടെ മനസ്സിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഞാൻ ഉണ്ടോ എന്നു ആദ്യം അറിയണം എന്നിട്ട് വേണം അറിയിക്കാൻ…

പല്ലവി ഞാൻ എന്ത് മറുപടി പറയും എന്നറിയാൻ കാതോർത്തു ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു..

പല്ലവി.. ഒരു കാര്യം ചെയ്… OT വാർഡിൽ ചെന്നു റിതികയ്ക് സെഡേഷനുള്ള കാര്യങ്ങൾ ചെയ്.. വജൈന ക്ലീൻ ചെയ്യണം കേട്ടോ.. ഉച്ചക്ക് മുന്നേ അതു ചെയ്താൽ വൈകുന്നേരം ആകുംബോളെക്കും അവരെ വിടാല്ലോ..

ഡോക്ടർ.. മുത്തശ്ശി..

അതു കുഴപ്പം ഇല്ല.. അവരെ ഇങ്ങോട്ട് വിട്ടോളു.. പല്ലവിയുടെ അമ്മയും ഉണ്ടല്ലോ..

ശെരി ഡോക്ടർ.. അതും പറഞ്ഞു അവൾ പുറത്തേക് നടന്നു..

നടന്നു പുറത്തേക് പോകുന്ന പല്ലവിയിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു എന്റെ കണ്ണുകൾ.. അവൾ ഓരോ തവണ അടുത്തേക് വരുമ്പോളും ഹൃദയം…
പരശതം ചെണ്ടകൾ ചേർന്നു മേളം നടതുകയാണ്… അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കുമ്പോൾ.. താൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ കൃഷ്ണമണികളിലേക് ചുരുങ്ങി ഇല്ലാതെ ആവുന്നു… ആ കൂവള മിഴികൾക് തന്നോടെന്തെങ്കിലും പറയാൻ ഉണ്ടാകുമോ…? ഡോക്ടർ ഇതാ മുത്തശ്ശിയും അമ്മയും… ഞാൻ OT യിൽ പോയിട്ട് വരാം.. വാതിക്കൽ നിന്നുള്ള പല്ലവിയുടെ ശബ്ദം എന്റെ ചിന്തകൾക് വിരാമം നൽകി.

ഉള്ളിൽ കയറിയ മുത്തശ്ശിയുടെയും അമ്മയുടെയും പിന്നിൽ വാതിലുകൾ ചേർന്നടഞ്ഞു.. അവരുടെ മുന്നോട്ടുള്ള ചുവടു വെപ്പിൽ അവരുടെ മുഖത്തു വിരിയുന്ന അത്ഭുത ഭാവം എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു… എന്റെ ടേബിളിന്റെ മുൻപിൽ എത്തി മുത്തശ്ശി എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.. മുത്തശ്ശിയുടെ കൈ പല്ലവിയുടെ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ മുറുകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു… പല്ലവിയുടെ അമ്മയും എന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

മുത്തശ്ശി….ഇരിക്കു… രണ്ടുപേരെയും നോക്കി ഞാൻ കസേര ചൂണ്ടി കാട്ടി…

എന്താ മുത്തശ്ശി… ഞാൻ ചോദിച്ചു..

മോളെ നോക്കു… നമ്മുടെ ദേവനെ പോലെ…

മുത്തശ്ശി.. ഞാൻ ചോദിച്ചതൊന്നും കേട്ടില്ല..

മുത്തശ്ശി എന്താ പറയുന്നത്… ഞാൻ അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ പല്ലവിയുടെ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു..

അതു… അതു… പല്ലവിയുടെ അമ്മ എന്തോ പറയാൻ വന്നതു വിക്കുന്നതായി തോന്നി..

എന്താ പറയു.. ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചു…

മുത്തശ്ശി അപ്പോളും എന്നെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു..

ഞാൻ മെല്ലെ എന്റെ കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു.. ടേബിളിന്റെ മറു വശത്തു മുത്തശ്ശിയുടെ അരികിലേക്കു നടന്നു..

മുത്തശ്ശിയുടെ അരികിലെത്തി… മുത്തശ്ശിയുടെ ചുളിവ് വീണ കൈ എന്റെ കൈ വെള്ളയിലേക് എടുത്തു.. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു…എന്താ മുത്തശ്ശി.. മുത്തശ്ശി എന്താ പറയുന്നത്…

മുത്തശ്ശിയുടെ ചുണ്ടുകൾ എന്തോ പറയാനായി വിതുമ്പുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു

മോനെ.. നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ദേവൻ കുട്ടിയെ പോലെ എനിക്ക് തോന്നി… ഗദ്ഗദത്തോടെ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു

അമ്മേ.. പല്ലവിയുടെ അമ്മ പറയേണ്ട എന്നർത്ഥത്തിൽ മുത്തശ്ശിയുടെ ചുമലിൽ പിടിച്ചു…

കുഴപ്പമില്ല മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞോട്ടെ.. ഞാൻ പല്ലവിയുടെ അമ്മയോടായി പറഞ്ഞു…

എന്റെ മരിച്ചു പോയ ദേവൻ കുട്ടിയുടെ ചെറുപ്പത്തിലേ അതെ രൂപം.. എന്റെ കൈകളിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു മുത്തശ്ശി വീണ്ടും പറഞ്ഞു

മോൻ ഇന്നലെ അമ്പലത്തിൽ വന്നിരുന്നോ? പല്ലവിയുടെ അമ്മ എന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു..

എന്റെ നോട്ടം മുത്തശ്ശിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആയിരുന്നു…

വന്നിരുന്നു…ഞാൻ മാത്രമല്ല എന്റെ അമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു…

എന്റെ അമ്മയെ അറിയ്യോ മുത്തശ്ശിക്…
മുത്തശ്ശി സംശയത്തോടെ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി…

നിങ്ങളെല്ലാവരും ഉപേക്ഷിച്ച.. മുത്തശ്ശി ഇപ്പൊ പറഞ്ഞില്ലേ ആ ദേവന്റെ കുഞ്ഞ് പെങ്ങളാണ് എന്റെ അമ്മ സാവിത്രി… അറിയ്യോ മുത്തശ്ശിക്…മരിക്കാതെ ഇന്നും ജീവിക്കുന്ന ആ മോളെ…

മുത്തശ്ശിയുടെയും… പല്ലവിയുടെ അമ്മ എന്റെ അമ്മായിയുടെയും മുഖത്തെ ഞെട്ടൽ ഞാൻ കണ്ടു…

ഉണ്ണി… അമ്മായി അത്ഭുതത്തോടെ എന്നെ നോക്കി…

മുത്തശ്ശി എണീറ്റു വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളാൽ എന്നെ ചുറ്റി പിടിച്ചു..

മോനെ ഉണ്ണി… മുത്തശ്ശിയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒഴുകിയ കണ്ണ് നീർ എന്റെ ഷർട്ടിൽ പടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു…

എന്റെ മുത്തശ്ശി എന്തിനാ കരയുന്നത്… എന്റെ കൈകളിൽ മുത്തശ്ശിയുടെ മുഖം കോരിയെടുത്തു ആ മുഖത്തേക് നോക്കി ഞാൻ ചോദിച്ചു…
എന്റെ സാവിത്രി…… മുത്തശ്ശിയുടെ ചുണ്ടുകൾ വാക്കുകൾക്കായി പരതുന്നത് പോലെ തോന്നി..

എനിക്കറിയില്യ കുട്ട്യേ… എന്റെ ജന്മം പൂർണ മായി എന്ന തോന്നലാ.. കണ്ണടയുന്നെന് മുന്നേ എന്റെ കുട്ട്യേ കാണാൻ പറ്റുമെന്നു സ്വപ്നത്തിൽ കൂടെ നിരീച്ചതല്ല.. എന്നെ ഒരു കൈ കൊണ്ട് ചുറ്റി പിടിച്ചു എന്റെ മുഖത്തേക് നോക്കി മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു…

ഞങ്ങൾക്ക് അറിവായ കാലം തൊട്ടു തിരിച്ചു വരണം എന്നാശിച്ചതാണ്… അച്ഛൻ ഉറങ്ങുന്ന ഈ മണ്ണിലേക്ക്.. പക്ഷെ ഭയം ആയിരുന്നു അമ്മയ്ക്കു.. പിടക്കോഴി ചിറകിനടിയിൽ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തുന്ന പോലെ പൊതിഞ്ഞാണ് പിടിച്ചത്… അതു കൊണ്ട് തന്നെ അമ്മയെ വിഷമിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് വരാൻ തോന്നിയില്ല.. എല്ലാവരെയും ഒരിക്കൽ കൂടെ കാണണം എന്നു എപ്പോളും ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു… മുത്തശ്ശിയെ.. അമ്മായിയെ….പിന്നെ ഞങ്ങളെ എന്നും ശത്രുക്കളെ പോലെ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന വിശ്വൻ അമ്മാവനെ.. പിന്നെ എന്റെ ചിന്നുവിനെ….

പിന്നിൽ നിന്നു കരച്ചിൽ പോലെ കെട്ടിട്ടാണ്.. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്…
വാതിലിനു പുറം തിരിഞ്ഞു ഞാൻ നിന്നത് കൊണ്ട് പല്ലവി വന്നതു ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല….

തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അവൾ ഉടുത്തിരുന്ന വെള്ള സാരിയുടെ തലപ്പ് കൊണ്ട് ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി പിടിച്ചിരുന്നു… കണ്ണുകളിൽ നീര്തുള്ളികൾ തുളുമ്പാൻ എന്ന വണ്ണം ഉരുണ്ടു കൂടിയിരുന്നു…

പല്ലവി… ഞാൻ അവളെ നോക്കി വിളിച്ചു..
അവൾ എന്നെ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ട് പിന്നോട്ട് നടന്നു പെട്ടെന്ന് ഡോർ തുറന്നു പുറത്തേക് പോയി…

എനിക്ക് പിന്നാലെ ചെല്ലണം എന്നു തോന്നി..

അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല അല്ലേ.. ഉണ്ണി ആണെന്ന്…

ഇല്ല അമ്മായി… അറിയിക്കാനുള്ള അവസരം കിട്ടിയില്ല മെല്ലെ അറിയിക്കണം എന്നാ വിചാരിച്ചിരുന്നത്…
എന്റെ സാവിത്രി…? മുത്തശ്ശി ചോദ്യ രൂപേണ എന്നോട് തിരക്കി…

മുത്തശ്ശിക് കാണണോ..? ഞാൻ കൊണ്ട് പോകാം…
മുത്തശ്ശിയുടെ രണ്ടു കൈകളും കൂട്ടി പിടിച്ചു കസേരയിലേക് കൊണ്ടിരുത്തി… ഇപ്പൊ മുത്തശ്ശിക് എന്താ സുഖമില്ലാത്തതു എന്നു പറ….

എനിക്ക് ഒരു സുഖ കുറവും ഇല്ല കുട്ട്യേ…എന്റെ എല്ലാ അസുഖവും മാറി എന്റെ കുട്ട്യേ കണ്ടപ്പോ… എന്റെ കവിലുകളിൽ നുള്ളി കൊണ്ട് മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു….

എന്തുണ്ടെലും ഞാനിവിടുണ്ട് ട്ടോ പേടിക്കണ്ട…മുത്തശ്ശിയുടെ കൈ എന്റെ കയ്യിൽ ഒതുക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു..

മുത്തശ്ശിയും അമ്മായിയും ഇവിടിരിക്.. അല്ലേൽ വേണ്ട പല്ലവി പുറത്ത് എവിടെയോ ഉണ്ട്‌ അവളുടെ അടുത്താക്കാം.. എനിക്ക് OT യിൽ ഒരു ചെറിയ സർജ്ജറി ഉണ്ട്‌ അതു കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ അമ്മേടെ അടുത്ത് കൊണ്ടാകാം..
ഞാൻ അവരെയും കൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങി… പല്ലവി ഒരു പക്ഷെ ഗാർഡനിൽ ഉണ്ടാവും എന്നെനിക് തോന്നി.. കോറിഡോറിനു സൈഡിലുള്ള സ്ലൈഡിങ് വിൻഡോ മാറ്റി നോക്കി.. വിചാരിച്ചതു പോലെ.. പല്ലവി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു… മുത്തശ്ശിയെ അങ്ങോട്ടുള്ള വഴി കാണിച്ചു കൊടുത്തു.. ഞാൻ OT യിലേക്ക് നടന്നു…

റിതികയുടെ സർജറി പെട്ടെന്ന് തന്നെ നടത്തി..അവളുടെ വജൈനയിലെ തടിപ്പിൽ ചെറിയൊരു ഇൻസെഷൻ ഉണ്ടാക്കി ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്രവം കളഞ്ഞു അതു പൂർണമായി ഡ്രയിൻ ചെയ്യാൻ ഉള്ളിൽ ഒരു ക്യാതെറ്റിക്‌ ട്യൂബ് ഇന്സേര്ട് ചെയ്തു ബാക്കിയുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ ലെന സിസ്റ്റർക് നൽകിയിട്ട് ഞാൻ പുറത്തെക് വന്നു…

ഞാൻ ഗാർഡനിലേക് പ്രവേശിക്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ എന്നെ കണ്ട മുത്തശ്ശിയും അമ്മായിയും പല്ലവിയുടെ അരികിൽ നിന്നും എന്റെ അരികിലേക്കു വന്നു.. പല്ലവി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതേ ഇല്ല..

എന്നാ പോവാം മുത്തശ്ശി… ഞാൻ കാർ എടുത്തോണ്ട് വരട്ടെ.. അതും പറഞ്ഞു ഞാൻ കാറെടുക്കാനായി തിരിഞ്ഞു നടന്നു..

വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോൾ ആണ്‌.. മുത്തശ്ശി ഓരോ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞത്…

പല്ലവിക് നല്ല സങ്കടമായിട്ടോ… അവൾ അങ്ങനാ ചിലപ്പോൾ തോന്നും ഭയങ്കര കുറുമ്പി ആണെന്ന്.. ചിലപ്പോൾ വെറും പാവം… ഒരു പൊട്ടിക്കാളി പെണ്ണ്… എന്തോ ഓർതിട്ടാവണം മുത്തശ്ശി പുറത്തേക്. നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു….

പല്ലവിക് ഒരു അനിയത്തി കൂടി ഉണ്ട്‌.. മോൻ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല അല്ലേ..

ആഹാ.. ഞാൻ എവിടുന്നു കാണാനാ മുത്തശ്ശി..

ഹ്മ്മ്.. അവളും വല്ല്യ കുട്ടി ആയി.. മംഗലാപുരത്തേതോ കോളേജിലാ പഠിക്കുന്നെ..

ആണൊ.. ഞങ്ങടെ അജുവും മംഗലാപുരത്താ പഠിക്കുന്നത്… ഇതാ അവൻറെ ഫോട്ടോ… ഞാൻ എന്റെ ഫോൺ ഓപ്പൺ ചെയ്തു.. അജുവിന്റെ ഫോട്ടോ കാണിച്ചു കൊടുത്തു..

മുത്തശ്ശിയും അമ്മായിയും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കുന്ന കണ്ടു…

അയ്യോ അജു കുട്ടനും വലുതായല്ലോ..
ഹ ഹ പിന്നെ വലുതാവണ്ടേ മുത്തശ്ശി…

കാർപോർച്ചിലേക് വണ്ടി നിർത്തുമ്പോളേക്കും അമ്മ ഇറങ്ങി വന്നിരുന്നു..

ഇന്ന് നീയെന്താടാ ഉച്ചക്ക് വന്നേ…എന്റെ മോൻ വന്നതിൽ പിന്നെ നാട്ടിൽ ഗർഭിണികൾക്ക് ഷാമം ആയി തുടങ്ങിയോ….
ഹാ.. അമ്മയെ പോലുള്ള അമ്മമാരാ ഇവിടെല്ലാം മക്കള് പ്രയായാൽ കെട്ടിച്ചു വിടണം എന്ന ചിന്തയില്ലാന്നു… അല്ലേ മുത്തശ്ശി.. .ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്നും ഡോർ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി ഉള്ളിലേക്കു നോക്കി യാണ് അമ്മക്കുള്ള മറുപടി നൽകിയത്..

ആരാടാ..?

ഞാൻ ഉള്ളിലേക്കു നോക്കി പറയുന്നത് കണ്ടു അമ്മ ആംഗ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു…

സാവിത്രി അമ്മേ… അപ്പോ പാലട ഉണ്ടാക്കിക്കോ… ഞാൻ ഇന്നലെ പറഞ്ഞ വാക്ക് പാലിച്ചിട്ടുണ്ട്… ഇതാ.. പുറകിലെ ഡോർ തുറന്നു മുത്തശ്ശിയുടെ കൈ പിടിച്ചു പുറത്തേക് ഇറക്കി..

മറു സൈഡിലൂടെ അമ്മായിയും ഇറങ്ങി..

മുത്തശ്ശിയെ കണ്ടു ഒരു നിമിഷം അമ്മ സ്തബ്ധയായി നിന്നു… പിന്നെ ഓടി വന്നു.. മുത്തശ്ശിയുടെ രണ്ടു കൈകളും പിടിച്ചു…

അമ്മേ…

മോൾ ഈ വൃദ്ധയെ മറന്നു അല്ലേ.. നിറഞ്ഞ മിഴികളുമായി മുത്തശ്ശി ചോദിച്ചു…

ഒരു എങ്ങലോടെ അമ്മ മുത്തശ്ശിയെ കെട്ടിപിടിച്ചു…

ഞാൻ മറന്നതല്ലല്ലോ അമ്മേ… അമ്മയുടെ മറുപടിയിൽ.. എല്ലാം പ്രതിധ്വനിച്ചിരുന്നു.

മുത്തശ്ശിയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കാൽ പദങ്ങൾക്കു കരുത്തേകാൻ അമ്മയുടെ ചേർത്തു പിടിക്കലിന് കഴിഞ്ഞു..മെല്ലെ മുത്തശ്ശിയുമായി അമ്മ ഉള്ളിലേക്കു നടന്നു… കയറി വാ ലക്ഷ്മിയേച്ചി..ഒരടി മുന്നോട്ടു വെച്ചു തിരിഞ്ഞു നിന്നു അമ്മ അമ്മായിയെ നോക്കി വിളിച്ചു, ഒരു ഏട്ടത്തി യോടുള്ള സ്നേഹം ആ വിളിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…

വര്ഷങ്ങളുടെ പരിഭവം.. സങ്കടങ്ങൾ.. എപ്പോളൊക്കേയൊ അനുഭവിച്ച നുറുങ്ങു സന്തോഷങ്ങൾ… രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചിറകിനടിയിൽ ചേർത്തു പിടിച്ചു.. പെയ്യാൻ ഒരുങ്ങി നിന്ന ഇരുണ്ട മാനത്തിനടിയിലൂടെ….കാർമേഘം കുടയാക്കി നടന്നു പോയത്… ഒരു മഴക്കാലം മുഴുവൻ ഒരു രാത്രിയിൽ പെയ്തു തീർത്തപ്പോൾ… സ്വയം നനഞ്ഞു.. മക്കളെ നന്നയ്കാതെ ചേർത്തു നിർത്തിയത്…. അമ്മയ്ക്കു പറഞ്ഞു തീർക്കാനുള്ളത് ഒരു ജന്മത്തെ കഥയാണ്… കുറച്ചു സമയം അവരെ മാത്രമായി വിടാം എന്നു തോന്നി… ഉള്ളിലടക്കിയ വിങ്ങലിന്റെ കാർമേഘം പെയ്തു തീർക്കട്ടെ മൂവരും…

അമ്മേ ഇവരിവിടെ നിക്കട്ടെ.. ഞാൻ വൈകുന്നേരം കൊണ്ട് ചെന്നാക്കാം..

അപ്പോ നീ പോവണോ ഇപ്പൊ..

അതെ അമ്മേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയിട്ട് ആവശ്യം ഉണ്ട്‌..

ഞാൻ തിരിച്ചു കാറിനടുത്തേക് വന്നു വണ്ടി റിവേഴ്‌സെടുക്കുന്നതും നോക്കി മൂവരും വാതിൽക്കൽ തന്നെ നിന്നിരുന്നു.. അവരെ കൈ വീശി കാണിച്ചു ഞാൻ വണ്ടി റോഡിലേക്ക് ഇറക്കി…
ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തുമ്പോളും OP തുടങ്ങാനുള്ള സമയം ആയിരുന്നില്ല… കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഞാൻ ആദ്യം നോക്കിയത് പല്ലവിയെ ആണ്‌… ഒരുപക്ഷെ ഗാർഡനിൽ തന്നെ ഉണ്ടാകും എന്ന ചിന്തയിൽ ഞാൻ ഗാർഡനിലേക് നടന്നു….

ഞാൻ ദൂരെ നിന്നെ കണ്ടു.. പുറത്തെ പുൽത്തകിടിയിൽ അവളുടെ കപോലങ്ങളിലെ ചുവപ്പ് കടം കൊണ്ടപോലെ നിറയെ പൂത്തു നിൽക്കുന്ന ആ പൂമരം… ആ വാക മരത്തിനു കീഴെ ചാരു ബെഞ്ചിൽ അകലേക്ക്‌ മിഴി നട്ടിരിക്കുന്ന പല്ലവി… കാലടികളുടെ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കാതെയാണ് അവളുടെ അരികിലേക്കു നടന്നതു …

അവളുടെ പിന്നിലെത്തിയിട്ടും അവൾ എന്റെ സാമിപ്യം അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നു തോന്നി ..

ദൂരെ അനന്തതയിലേക് മിഴികൾ ഊന്നി ഇരിക്കുന്ന അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു..

ഓർമകളുടെ ചന്ദന മരങ്ങളെ പുൽകി വന്ന ഇളം തെന്നലിനു സുഗന്ധം മാത്രമല്ല ഒരു കാലിഡോസ്കോപ്പിലേക് ചിതറി വീണ പല വർണങ്ങളിലുള്ള വള പൊട്ടുകളുടെ പാദസര കിലുക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു…

തൊടിയിലെങ്ങോ അനാഥമായി കിടന്നിട്ടും ചുമ്മാ ചിരിക്കുന്ന കുന്നിക്കുരുവിന്റെ നിഷ്കളങ്കത ഉണ്ടായിരുന്നു…

പൊട്ടിച്ചിരിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നുമറിയാത്ത ബാല്യത്തിന്റെ കുസൃതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു….

തനിക്കു ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നു മനസ്സ് പറയുന്നത് പോലെ തോന്നി…

കടൽക്കരയിൽ നിന്നു പെറുക്കി കൂട്ടുംതോറും കാണെ കാണെ കണ്ണിലും മനസ്സിലും നിറയുന്ന ധാരാളം മുത്തും പവിഴവും ചിമിഴും നിറഞ്ഞു ..

മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു പോയ ബാല്യ കാല ചിത്രങ്ങൾ പിന്നെയും ഒരു കാൻവാസിൽ മിഴിവുള്ളൊരു എണ്ണ ഛായ ചിത്രം പോലെ തെളിയുന്നതായി തോന്നി…

“ചിന്നു…” അവളുടെ പിന്നിലെത്തി അവളുടെ തോളിൽ കൈ അമർത്തി ഞാൻ വിളിച്ചു..

എന്റെ സ്വരം പതറിയ പോലെ തോന്നി…

ചാരു ബെഞ്ചിൽ നിന്നും അവൾ ഞെട്ടി പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു…

തോളിൽ വെച്ചിരുന്ന എന്റെ കയ്യെടുത്തു മാറ്റി മുന്നോട്ടു നടന്നു….

മാറിൽ പിണച്ചു കെട്ടിയ കൈകളുടെ വിരലുകൾ.. തമ്മിൽ അവൾ കൂട്ടി ഉരസി കൊണ്ടിരുന്നു… എന്തോ ദേഷ്യവും സങ്കടവും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉള്ള പോലെ..

“ചിന്നു…”

ഞാൻ പിന്നെയും അവളെ വിളിച്ചു…

“ചിന്നു നിനക്ക് എന്നോട് പിണക്കം ആണൊ…”

“ഇഷ്ടം ഉണ്ടെങ്കിൽ അല്ലേ പിണക്കം വരൂ അല്ലേ… ” എന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു..

അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്നു രണ്ടു പോക്കറ്റിലേക്കും കൈകൾ തിരുകി… വിദൂരതയിലേക് നോക്കിയാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്….

“ഉണ്ണിയേട്ടൻ എന്താ പറഞ്ഞത് ” അവളുടെ കൈകൾ രണ്ടും എന്റെ നെഞ്ചിൽ കൂട്ടി പിടിച്ചിരുന്നു എന്റെ ഷർട് അവളുടെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ചുളിവുകളായി ഞെരിഞ്ഞു..
ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു എന്നോ… ഉണ്ണിയേട്ടന് ഓർമ്മയുണ്ടോ നമ്മൾ അവസാനമായി കണ്ടത് എന്നായിരുന്നു എന്നു….പക്ഷെ ഒരു ആറുവയസ്സുകാരിക് ഓർമയുണ്ട്….
അവളുടെ ഓർമകൾക്ക് തല്ലു കൊണ്ട വേദന ആയിരുന്നില്ല… എന്നെ തല്ലുന്നത് കണ്ടു കണ്ണ് നിറഞ്ഞു നിന്ന ഒരു പത്തു വയസ്സുകാരനെ ഓർത്തായിരുന്നു.. എന്നെ ഓർത്തു കരഞ്ഞ ഒരു പത്തുവയസ്സുകാരൻ പയ്യൻ മനസ്സിൽ എന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു.. അന്ന് ഉണ്ണിയേട്ടൻ അണിയിച്ച തുളസി മാലയുടെ അർത്ഥം ഒന്നും അന്നറിയില്ലാരുന്നു… പിന്നെ വളർന്നപ്പോൾ.. കഴുത്തിലിടുന്ന ആ തുളസി മാലയുടെ അർത്ഥം അറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി… അന്ന് അച്ഛൻ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ മാല കൊരുത്തതു എന്റെ ഹൃദയം കൊണ്ടായിരുന്നു എന്നു… പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞത് എന്റെ ഹൃദയം തന്നെ ആയിരുന്നു എന്നു….

ഇപ്പോളും അറിയില്ല ഏതു തരത്തിൽ ഉള്ള ഇഷ്ടം ആണ്‌ അതെന്നു…പലപ്പോളും ഓർത്തിട്ടുണ്ട് ഉണ്ണിയേട്ടൻ എന്നെ മറന്നിട്ടുണ്ടാവും എന്നു… ഒരു വിവരവും എവിടെ നിന്നും കിട്ടാതായപ്പോൾ ചിലപ്പോളൊക്കെ സങ്കടം കൊണ്ട് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്…

എങ്കിൽ ഇനി മുതൽ ഈ കണ്ണ് നിറയണ്ട കേട്ടോ… ഇനി ഈ കണ്ണുകൾ എന്നോട് ചോദിച്ചിട്ട് നിറഞ്ഞാൽ മതി.. അവളുടെ മൃദുലമായ വിരലുകൾ എന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ ആയിരുന്നു..

പറഞ്ഞു വന്നതിന്റെ ബാക്കി എന്നോണം അവൾ തുടർന്നു…

പിന്നീടുള്ള ഓരോ നാളും ഞാൻ കാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ട്.. ചിന്നു എന്നുള്ള വിളിയുമായി ഉണ്ണിയേട്ടൻ എത്തുന്നതും കാത്തു… എനിക്കിഷ്ടമല്ലാത്ത ദത്തനുമായുള്ള എന്റെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചപ്പോളും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത് ഉണ്ണിയേട്ടൻ വരും എന്നു തന്നെയാണ്…

ഒരു ആറു വയസ്സുകാരിയുടെ മനസ്സിലുള്ള ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ രൂപത്തിനുള്ള വളർച്ചക്ക് പരിധികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു അതാണ് തിരിച്ചറിയാതെ പോയത്…
ഒന്നും തിരിച്ചറിയാതെ കണ്ട നാൾ മുതൽ വഴക്ക് കൂടിയത് ഓർത്തപ്പോൾ സങ്കടം വന്നു… അതാ ഞാൻ…

“ദത്തൻ ” അവൾ പറഞ്ഞ പേരായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ…

ദത്തനുമായി വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചോ…? എന്റെ ചോദ്യത്തിൽ നിരാശയും സങ്കടവും നിറഞ്ഞിരുന്നു..

ഹ്മ്മ് ഈ മാസം അവസാനം നടത്താൻ ആണ്‌ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നത്…

ചിന്നു സമ്മതിച്ചോ…?

ശ്രീലകത്തു പെണ്ണിന്റെ സമ്മതത്തിനു എന്ത് വില…? ബലി കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ അതനുസരിച്ചു കഴുത്തു നീട്ടി കൊടുക്കണം അതാണല്ലോ നടന്നു വരുന്നത്….

അവളുടെ കൈകൾ കൂട്ടി പിടിച്ചിരുന്ന എന്റെ കൈകൾ അയഞ്ഞു..
എന്റെയീ പെണ്ണിനെ ഒരു ദത്തനും വിട്ടു കൊടുക്കാനല്ല… ഇത്രയും നാൾ മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടന്നത്…തിരിച്ചു ഈ നാട്ടിലേക്കു വന്നതു… വലം കൈ കൊണ്ട് അവളെ നെഞ്ചിലേക് ചേർത്തു… അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു തന്നെ നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു….

എന്താ നോക്കുന്നത്…

ഞാൻ കണ്ണ് നിറച്ചു കാണുകയാ എന്റെ ഉണ്ണിയേട്ടനെ…അവളുടെ ലോകം എന്നിലേക്കു ചുരുങ്ങിയതായി എനിക്ക് തോന്നി…

ഹലോ… ഇത് കബൻ പാർക്കല്ല… എന്താ രണ്ടലൂടെ പരിപാടി… ഞാൻ കുറച്ചു നേരായി വന്നു നിക്കുന്നു…

ശബ്ദം കേട്ടു പല്ലവി പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി അകന്നു…

പ്രിത്വിയും ഡോണയും വന്നതു കണ്ടില്ല.. സത്യത്തിൽ രണ്ടാളും പമ്മി വന്നതു കൊണ്ടാണ് അറിയാതിരുന്നതു..

ഇതൊന്നും ഇവിടെ നടക്കില്ല കേട്ടോ.. പൃഥ്‌വി ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു..

ഏതൊന്നും ഞാൻ അറിയാത്ത മട്ടിൽ ചോദിച്ചു..

ഈ അവിഹിതം..

അവൻറെ പറച്ചിൽ കേട്ടു പല്ലവി ചൂളി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

പിന്നെ എന്റെ പെണ്ണിനെ അല്ലാതെ നിന്റെ പെണ്ണിനെ കെട്ടി പിടിക്കാൻ പറ്റുവോട പൊറിഞ്ചു… ഞാൻ പല്ലവിയുടെ കൈ പിടിച്ചു എന്റെ അരികിലേക്കു ചേർത്തു നിർത്തി…

അതിനു ഞാൻ റെഡി.. ഡോണ രണ്ടു കയ്യും പൊക്കി എന്നെ ഹഗ് ചെയ്യാൻ എന്ന ഭാവത്തിൽ മുന്നോട്ടു വന്നു…

അതു കണ്ടു പല്ലവി എന്റെ കൈ പിടിച്ചു പിന്നോട്ട് വലിച്ചു…

കണ്ടോ… കണ്ടോ… നിനക്ക് പൂട്ട് വീണു മോനെ അനു… അതു കണ്ട പൃഥ്‌വി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..

പല്ലവി സിസ്റ്ററെ… ഇവൻ ചെറുപ്പം മുതൽ മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ചിന്നു വാണു പല്ലവി എന്നു ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞരുന്നു കേട്ടോ.. ഇവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.. പിന്നെ ഇവനായിട്ടു പറയാൻ ഞങ്ങൾ കാത്തിരുന്നതാ….. പല്ലവിയുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു.. അവൾ എന്റെ അരികിലേക്കു ചേർന്നു നിന്നു….

ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ വേറൊരു കാര്യം പറയാനാണ് വന്നതു… ഒരു മെഡിക്കൽ ക്യാമ്പ്.. നമ്മുടെ പൈതൽ മലയിൽ വെച്ചാകാം ഈ പ്രാവശ്യം…ഒരുക്കങ്ങൾ ഒക്കെ റെഡി ആണ്‌.. നാളെ വൈകുന്നേരം ഇവിടുന്നു പുറപ്പെടാം..നൈറ്റും പിറ്റേ ദിവസവും അവിടെ ക്യാമ്പ് ചെയ്യാം…വൈകുന്നേരം തിരിച്ചു പോരാം.. എന്താ…ഒക്കെ അല്ലേ…. പൃഥ്‌വി ചോദിച്ചു..

ഞാൻ ഒക്കെ… പല്ലവി… ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക് നോക്കി…

പല്ലവിയും ഒക്കെ… ഞാൻ തന്നെ പറഞ്ഞു… അവൾ ചിരിച്ചു… വാക പൂക്കൾ ഒരു പുഷ്പ വൃഷ്ടി പോലെ ഞങ്ങളിലേക് പെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു…
****** ****** ***** ***** ****** **** ****
ഉച്ച കഴിഞ്ഞുള്ള സെക്ഷൻ മുൻപേ തീരുമാനിച്ച മൂന്നു സി സെക്ഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.. വല്ല്യ കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് ഒന്നും അല്ലാത്ത രീതിയിൽ തന്നെ.. കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഭൂമിയിലേക്ക് വന്ന മൂന്നു പുതു ജീവനുകളെ അവരുടെ അമ്മമാർക്ക് സമ്മാനിച്ചു… ഓരോ കുട്ടിയുടെ ജനനവും അവരുടെ ആദ്യത്തെ കരച്ചിലും അമ്മ മാരെ പോലെ തന്നെ എന്നിലും പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഒരു നിർവൃതി സമ്മാനിക്കുന്നെൻഡെന്ന് ഞാൻ ഓർത്തു…

ഒരു അഞ്ചു മണി ആയപ്പൊളേക്കും പല്ലവിയെയും കൂട്ടി ഞാൻ ഇറങ്ങി…

അതെ റോഡിൽ നോക്കി ഓടിച്ചില്ലേൽ വല്ല ഓടയിലും പോയി കിടക്കും…

ഞാൻ അവളെത്തന്നെ നോക്കി ഓടിക്കുന്നത് കണ്ട പല്ലവി പറഞ്ഞു…

ഇത്ര ദിവസായിട്ട് എന്നോട് ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നടന്ന ആളാ.. ഇപ്പോ നോക്കുന്ന കണ്ടില്ലേ…

ഞാൻ എന്റെ പെണ്ണിനെ ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോൾ നോക്കും… അവളുടെ ചുണ്ടിനു മുകളിൽ ഉള്ള കറുത്ത മറുകിലേക് നോക്കിയാണ് പറഞ്ഞത്…

എന്തോ ചിന്തിച്ചു അവൾ അമർത്തി ഒന്ന് മൂളി..

പല്ലവിയെ കൂട്ടി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മയ്ക്കും വളരെ സന്തോഷം ആയി.. അമ്മ അവളെ കെട്ടിപിടിച്ചു നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചാണ് അടുത്തേക്കിരുത്തിയത്….

തിരിച്ചു ശ്രീലകത്തേക് പോകാനിറങ്ങുമ്പോൾ മുത്തശ്ശിക് സങ്കടം ആയിരുന്നു…

മുത്തശ്ശിക് എപ്പോ വരണം എന്നു തോന്നിയാലും വിളിച്ചാ മതി.. ഞാൻ കൊണ്ടുവരാം… മുത്തശ്ശിയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു…

പോകാനിറങ്ങുന്നതിനു മുന്നേ അമ്മ മുത്തശ്ശിയേയും പല്ലവിയുടെ അമ്മയെയും മാറ്റി നിർത്തി എന്തോ പറയുന്നത് കണ്ടു… അതു കേട്ടു അവർ എന്നെയും പല്ലവിയെയും മാറി മാറി നോക്കി…

Kambikathakal:  അമ്മയോട് ഒപ്പം - 4

ശ്രീലകത്തിന്റെ ഗേറ്റിൽ നിന്നും കുറച്ചു മാറ്റിയാണ് വണ്ടി കൊണ്ട് നിർത്തിയത്…

പല്ലവി എന്നെ നോക്കി കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് യാത്ര പറഞ്ഞു… പല്ലവിയോടും അമ്മയോടും മുന്നോട്ടു നടന്നോളാൻ പറഞ്ഞു മുത്തശ്ശി.. എന്റെ അടുത്തേക് വന്നു..

മോനെ പല്ലവി പാവമാണ്… അവൾക്കിഷ്ടം അല്ലാതെ ആണ്‌ ദത്തനുമായി അവളുടെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്… മോനു അവളെ ഇഷ്ടം ആണെന്ന് സാവിത്രി പറഞ്ഞു… പല്ലവിക്കും മോനെ ഇഷ്ടാണെന്നു അറിയാം…പക്ഷെ എനിക്ക് പേടിയാണ്.. നിങ്ങളുടെ മോഹങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളെ തന്നെ ഇല്ലാതാക്കും… എന്റെ സാവിത്രിയുടെ ജീവിതം എനിക്ക് തോരാ കണ്ണീരാണ് സമ്മാനിച്ചത്… അതു പോലെ… പറയാൻ വന്നതു മുത്തശ്ശി സങ്കടം കൊണ്ട് നിർത്തി…
മുത്തശ്ശി സങ്കട പെടേണ്ട… ഈ അനുവിന് വിധിച്ച പെണ്ണാണ് പല്ലവി… ഏതു ദത്തൻ വന്നാലും അതിനു മാറ്റം ഉണ്ടാവില്ല..

എന്നാലും ദത്തനും വിശ്വനും… മോൻ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ അല്ല ദുഷ്ടൻ മാരാണ്… അതും തീരുമാനിച്ച വിവാഹത്തിന് ദിവസങ്ങളെ ഉള്ളൂ.. എല്ലാരേയും വിളിക്കാനും തുടങ്ങീന്ന വിശ്വൻ പറേണ കേട്ടതു..

എനിക്ക് ഈശ്വരൻ തുണ ഉണ്ടാകും മുത്തശ്ശി…. അതും ഇല്ലെങ്കിൽ മുത്തശ്ശി അതു കണ്ടോ.. ദൂരെ പാറി പറക്കുന്ന ഒരു ചെങ്കൊടിക് നേരേ കൈ ചൂണ്ടി…

തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഒക്കെയും തല ഉയർത്തി നിന്നു പോരാടിയ ഒരു ചരിത്രം ഉണ്ടതിനു ..
പിന്നിൽ നിന്നു ചതിച്ചു വീഴ്ത്തും വരെ ചെങ്കൊടി മാത്രം പിടിച്ചു പോരാടിയ.. ഒരച്ഛന്റെ മകനാണ് ഞാൻ… എന്റെ ചോരക്കും അതെ നിറമാണ്… ആ കൊടിയുടെ നിറം.. എന്റെ അച്ഛന് എന്റെ അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ നിറവും അതായിരുന്നു…

മുത്തശ്ശിയുടെ മുഖത്തെ ആശങ്ക ഞങ്ങളോടുള്ള വാത്സല്യത്തിന്റേതായിരുന്നു…

മുത്തശ്ശി… പല്ലവിയെ ഞാൻ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കില്ല… അതെന്റെ വാക്കാണ്..

മുത്തശ്ശിയോട് കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാൻ തോന്നിയില്ല.. എന്റെ ഉള്ളിൽ പല്ലവിയെ സ്വന്തം ആക്കണം എന്ന അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹം മാത്രം ആയിരുന്നു… നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നുള്ള ആശങ്ക പുറത്തു കാണിച്ചില്ല എന്നുള്ളതാണ് സത്യം…

വിധി കാത്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന പ്രതിബന്ധങ്ങളും.. നേരിടേണ്ടുന്ന സമസ്യകളും എന്താണെന്നു അറിയാതെ…..അനു തന്റെ വണ്ടി റിവേഴ്‌സ് എടുത്തു വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു..

***** **** ***** **** ***** ****** ****** ******

ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ തന്നെ പന്ത്രണ്ടു സീറ്റുള്ള ഒരു ടെമ്പോ ട്രാവലർ ആയിരുന്നു മെഡിക്കൽ ക്യാമ്പിന് പോകാനായി റെഡി ആക്കിയിരുന്നത് ..

ഏകദേശം നാലു മണിയോടെ തന്നെ പോകാനുള്ള വണ്ടി വന്നു…. ക്യാമ്പിന് പോകാനുള്ള ഡോക്ടർസിന് പകരം ഡോക്ടർസിനെ പൃഥ്‌വി അറേഞ്ച് ചെയ്തിരുന്നു… എമർജൻസി ആയി ഗൈനകിൽ മാത്രം ആയിരുന്നു ഡോക്ടർ വേണ്ടിയിരുന്നത് അതും തത്കാലം ഒരു ഡോക്ടറെ ആക്കി.. പിന്നെ എന്തെങ്കിലും എമർജൻസി കേസ് ഉണ്ടേൽ വരാനുള്ള ദൂരമേ കണ്ണൂരും പൈതല്മലയുമായി ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.. ഏകദേശം ഒരു 65കിലോ മീറ്റർ..

വണ്ടി വന്നപ്പോൾ തന്നെ പല്ലവി കയറി സീറ്റ്‌ പിടിച്ചു….ഏകദേശം സെന്ററിലായി വിന്ഡോ സൈഡിൽ തന്നെ..
ഡോക്ടർ മാരും നഴ്സുമാരും എല്ലാം കൂടെ ഒരു പത്തു പേരുണ്ടായിരുന്നു…

പല്ലവി വിന്ഡോ ഓപ്പൺ ആക്കി അനു എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്നു നോക്കി… ഓരോരുത്തരായി കയറിയിട്ടും.. അനുവിനെ മാത്രം കണ്ടില്ല..

“നീയെന്താ പല്ലവി ഇങ്ങനെ തിക്കും പൊക്കും നോക്കുന്നെ.. “
അടുത്ത് വന്നിരുന്നു ശ്രുതി തിരക്കി..

“എടീ ഞാൻ ഉണ്ണിയേട്ടനെ നോക്കിയതാ.. “പല്ലവി മറുപടി പറഞ്ഞു.

“ഉണ്ണിയേട്ടനോ ” അതാരാ… ശ്രുതി അതുവരെ കേൾക്കാത്ത ഒരു പേര് കേട്ടപ്പോൾ സംശയത്തോടെ തിരക്കി

അപ്പോളാണ് പറഞ്ഞ അബദ്ധം പല്ലവിക്ക് മനസ്സിലായത്…

“ശോ.. “അവൾ നാവ് കടിച്ചു കൊണ്ട് വിൻഡോ സൈടിലേക് മുഖം തിരിച്ചു..

“അമ്പടി.. പറഞ്ഞോ മോളെ.. ആരാന്നു.. “

ഇനി രക്ഷയില്ലെന്ന് പല്ലവിക് മനസ്സിലായി..

പ്രിത്വിയുടെ കൂടെ നടന്നു വരുന്ന അനുവിനെ പല്ലവി കണ്ടിരുന്നു അപ്പളേക്കും.. അതു കണ്ട അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു…
“ദാ ആ വരുന്ന ആളാണ് എന്റെ ഉണ്ണിയേട്ടൻ.. “

അനുവിനെ ചൂണ്ടി പല്ലവി പറഞ്ഞു..

“ആ ചെകുത്താനോ…? “അത്ഭുതത്തോടെ ശ്രുതി തിരക്കി…

“പോടീ.. ചെകുത്താൻ എന്നെങ്ങാനും വിളിച്ചാൽ കൊല്ലും ഞാൻ.. “

“ഓഹ്… ഹും… മനസ്സിലായി മോളെ… അപ്പോ ഡോക്ടർക് സീറ്റ് പിടിച്ചതാവും ഇവിടെ അല്ലേ.. പക്ഷെ ഇതൊക്കെ എപ്പോ സംഭവിച്ചു… “

“അതൊക്കെ ഞാൻ പിന്നെ പറയാം.. “

“ഉം… ഞാൻ പുറകിലെങ്ങാനും പോയി ഇരുന്നോളാം നമ്മള് സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കട്ടുറുമ്പ് ആകുന്നില്ലേ.. ”
കളിയാക്കി പറഞ്ഞതും കൂടാതെ അവൾ പല്ലവിയെ ഒന്ന് നുള്ളിയിട്ടു പിന്നിലോട്ടു നടന്നു..

വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാണ് പ്രിത്വിയും അനുവും വന്നു വണ്ടിയിൽ കയറിയത്… ഡോണ വന്നു പല്ലവിയുടെ അരികിലായി ഇരുന്നു… ഇതിനു ആ പൃഥ്‌വി സാറിന്റെ അടുത്തെങ്ങാനും പോയി ഇരുന്നൂടെ.. പല്ലവി മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു..
പൃഥ്‌വി യോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന അനു പല്ലവിക് ഓപ്പോസിറ്റു ഉണ്ടായിരുന്ന സീറ്റിൽ ഇരുന്നു പിന്നെയും അവനോടു സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു..

പല്ലവി അനുവിനെ നോക്കി.. അവർ എന്തോ സീരിയസ് ആയ ചർച്ചയിൽ ആയിരുന്നു… പല്ലവിക് ദേഷ്യം വന്നു.. എന്താണാവോ ഇത്ര ഗോളാന്തര സംഭവം ചർച്ചിക്കാൻ… അവൾ മനസ്സിൽ ഓർത്തു..

ട്രാവലറിൽ ബാക്കി എല്ലാവരും ഒരു ടൂർ മൂഡിൽ ആയിരുന്നു… പാട്ടും ആട്ടവും കളിയുമായി ജൂനിയർ നഴ്സുമാർ അടിച്ചു പൊളിക്കുന്നു കൂടെ ശ്രുതിയും അവരുടെ കൂടെ പാട്ടിനു അനുസരിച്ചു ഡാൻസ് കളിക്കുന്നത് പല്ലവി നോക്കി… വാടീ.. ശ്രുതി പല്ലവിയെ വിളിച്ചു.. അവൾ ഞാനില്ലേ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ.. കൈ കൂപ്പി കാണിച്ചു….

പല്ലവി തുറന്ന് വെച്ച വിന്ഡോ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ പുറത്തേക് നോക്കി..പുറത്തു..മാനത്തു കാർമേഘം ഇരുണ്ടു കൂടി ഒരു തുലാവര്ഷത്തിനു തയ്യാറെടുക്കുന്നു…..തളിപ്പറമ്പിൽ എത്തുമ്പോളേക്കും
മഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു….മഴ വലിയ തുള്ളികളായി…പല്ലവിയുടെ മുഖത്തേക് പതിച്ചു… അവൾ വിന്ഡോ ഗ്ലാസ്‌ വലിച്ചടച്ചു… മഴ കനത്തതു കാരണം.. ഒച്ചിഴയുന്ന വേഗത്തിൽ ആയിരുന്നു വണ്ടി ചലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്…

അനുവേട്ടാ.. പ്രിത്വിയുടെ എപ്പോളത്തെയും പ്ലാൻ പോലെ ഇതും കുളം ആകുമെന്ന തോന്നുന്നേ.. മറു സൈഡിൽ ഇരുന്ന അനുവിനെ തോണ്ടി കൊണ്ട് ഡോണ പറഞ്ഞു…

അനു ഒന്ന് ചിരിച്ചു.. അതു കണ്ട പല്ലവി.. അനുവിനെ നോക്കി രണ്ടു പേരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിലിടഞ്ഞു… രണ്ടു പേരുടെയും കണ്ണുകൾ അനുസരണയില്ലാത്ത പലവട്ടം പരസ്പരം ഇടയുന്നതു….ഡോണയും പ്രിത്വിയും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു….

ഇനിയും ഞാൻ അവിടിരുന്നാലേ ആ.. കൊച്ചു എന്നെ തള്ളി താഴെയിടും… ഞാൻ എന്റെ പ്രിയതമന്റെ കൂടെ ഇവിടിരുന്നു കൊള്ളാം… കളിക്കൂട്ടുകാരൻ ബാല്യകാല സഖിയുടെ അടുത്തേക് ചെല്ല്.. അനുവിന്റെ അരികിലേക്കു എണീറ്റു വന്നു ഡോണ പറഞ്ഞു…

അനു ഒരു ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ചു… സീറ്റ്‌ മാറി പല്ലവിയുടെ അരികിലേക്കു ഇരുന്നു..
അനു അടുത്ത് വന്നിരുന്നത് അറിഞ്ഞിട്ടും ചെറിയ പരിഭവത്തിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു പല്ലവി… ചെറുതായി തുറന്ന വിൻഡോയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന ഇളം കാറ്റു അവളുടെ മുഖത്തു തഴുകി കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു…..പുറത്തു പകൽ ഇരുളിനെ പുൽകി തുടങ്ങിയിരുന്നു.. വിന്ഡോയിലേക് തല വെച്ചു പല്ലവി മിഴികൾ അടച്ചു കിടന്നു….

അറിയാതെ ആണ്‌ മയങ്ങി പോയത്… ഉണർന്നു നോക്കിയത് അനുവിന്റെ മുഖത്തേക്കാണ്… ഇത്ര നേരവും ആ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചായിരുന്നു താൻ മയങ്ങി പോയതെന്നോർത്ത പല്ലവിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു നാണം വന്നു.. അവൾ പെട്ടെന്ന് നിവർന്നിരുന്നു… വണ്ടിക്കുള്ളിലെ വെട്ടം അണച്ചിരുന്നു അവിടവിടെ ആയി കത്തി നിക്കുന്ന ഡിം കളർ ലൈറ്റുകൾ മാത്രം…

പല്ലവിയുടെ തലയുടെ മുകളിലും നീല നിറത്തിൽ ഒരു ബൾബ് ഉണ്ടായിരുന്നു.. അതിന്റെ പ്രകാശം അവളുടെ മുഖത്തേക് ഒഴുകി ഇറങ്ങുന്നത് അനു നോക്കി നിന്നു..

അവളുടെ മുഖത്തിന്റെ പാതി മറച്ചു കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു വീണു കിടക്കുകയാണ് മുടിയിഴകൾ…

വണ്ടിക്കുള്ളിൽ ഉറക്കെ വെച്ച പ്രണയ ഗാനത്തിന്റെ ഈരടികളിൽ അനുവിന്റെ മനസ്സ് പ്രണയാർദ്രം ആയിരുന്നു…

ആ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുഖം പൂർണമായി കാണാൻ അനുവിന്റെ മനസ്സു കൊതിച്ചു

അതെ അവസ്ഥയിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു പല്ലവിയും മിഴികൾ വെറുതെ പുറത്തെ കാഴ്ചയെ തേടിയെങ്കിലും അക കണ്ണിൽ അവളുടെ ഉണ്ണിയേട്ടൻ മാത്രമായിരുന്നു….

ഇത്രയും അടുത്തിരുന്നു…ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു മയങ്ങി എന്നതോർത്തപ്പോൾ.. അവളുടെ ഉള്ളിൽ കുളിര് കോരി…
അനുവിന്റെ കൈ..പല്ലവിയുടെ മുഖത്തേക് വീണു കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകളെ ഒതുക്കി ചെവിയുടെ പിന്നിലോട്ടു വെച്ചത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു…

ഇരുട്ടിനെ ഭേദിച്ചു വരുന്ന നീല വെളിച്ചം അവളുടെ ഭംഗിയെ പതിന്മടങ്ങു ആക്കുന്നത്.. അവൻ നോക്കി നിന്നു…

തന്റെ മുഖത്തേക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന അനുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു പല്ലവിയും മുഖം ഉയർത്തി നോക്കി.. മടിയിൽ വിശ്രമിച്ചിരുന്ന കൈ വിരലുകളിലേക് നേരിയ വിറ വരുന്നതും ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിക്കുന്നതും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു..

തമ്മിലിടഞ്ഞ കണ്ണുകളിലെ പിടപ്പ് രണ്ടു പേരിലും ഒരു പോലെ ആയിരുന്നു.. പല്ലവിയുടെ കണ്ണുകളിലെ കൃഷ്ണമണികൾ അതി ദ്രുതം പിടച്ചു.. എന്തോ പറയുവാൻ വന്നതു പിടിച്ചു നിർത്തിയ പോലെ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ അവസാനിച്ചു…

അനുവിന്റെ വലം കൈ തോളിലൂടെ ഇട്ടു തന്നെ അവൻറെ നെഞ്ചിലേക് ചേർക്കുന്നത് പല്ലവി അറിഞ്ഞു… അറിയാതെ ആ നെഞ്ചിലേക് മുഖം ചേർത്തു… അവൻറെ മുഖത്തേക് തന്നെ മിഴികൾ ഊന്നി അവൾ ഇരുന്നു…

“ചിന്നു.. തണുക്കുന്നുണ്ടോ… “ഏതോ ഗുഹയിൽ നിന്നെന്ന വണ്ണം അവൻറെ ശബ്ദം അവൾ കേട്ടു..

അവൾ മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ അവനിലേക് കൂടുതൽ ചേർന്നിരുന്നു..

അനു അവളുടെ ചുണ്ടിനു മുകളിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്ന കറുത്ത മറുകിന്റെ അഴകിൽ തന്നെ കണ്ണും നട്ടു അവളെ ഒന്ന് കൂടെ തന്നിലേക്കു ചേർത്തു പിടിച്ചു…
❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️
വഞ്ചിയം കവലക്കടുതു … ടെന്റ് ഒക്കെ അടിച്ചു ക്യാമ്പ് ഫയർ അടക്കമുള്ള കാര്യങ്ങൾ പ്ലാൻ ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് വന്ന മഴ എല്ലാ പ്ലാനുകളും തെറ്റിച്ചു..അതു കൊണ്ട് തന്നെ താമസം അടുത്തുള്ള ഒരു റിസോർട്ടിലേക് മാറ്റി…
പിറ്റേദിവസം 8മണി മുതൽ ആണ്‌ മെഡിക്കൽ ക്യാമ്പ് തുടങ്ങാൻ വിചാരിച്ചിരുന്നതെങ്കിലും…കോരി ചൊരിയുന്ന മഴ… എല്ലാം തടസ്സപ്പെടുത്തി.. പത്തു മണിയോട് കൂടി മഴ ശമിച്ചെങ്കിലും.. പ്രോഗ്രാം ക്യാൻസൽ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു..

എന്തായാലും ഇവിടെ വരെ വന്നതല്ലേ.. നമുക്ക് പൈതൽ മലക് പോയാലോ.. എന്തായാലും ഇപ്പോൾ മഴ തോർന്നു നിൽക്കുകയാണ്.. ഞാനാണ് ആ പ്ലാൻ പറഞ്ഞത്… പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും സമ്മതം…

എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു വഞ്ചിയം കവലയിൽ നിന്നു നടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു… സമുദ്ര നിരപ്പിൽ നിന്നും ഏകദേശം 4500അടിയിൽ നിൽക്കുന്ന പൈതൽ മലയിലേക്കു..
ഏകദേശം രണ്ടു കിലോമീറ്റർ നടന്നപ്പോൾ.. ഒരു പ്രവേശന കവാടം കണ്ടു… ഉള്ളിലേക്കു കടക്കണമെങ്കിൽ അവിടെ നിന്നും ടിക്കറ്റ് എടുക്കണം എന്നു മനസ്സിലായി… അവിടെ നിന്നും ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് കടന്നത് വലിയ നിബിഡമായ വനത്തിലേക്കാണ്… ചുറ്റും കിളികളുടെ കള കലാരവം.. ഇതുവരെ കാണാത്ത ചിത്ര ശലഭങ്ങൾ.. ചുറ്റിനും പറക്കുന്നു… ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കണ്ണ് പൊത്തി കളിക്കുന്ന കോട മഞ്ഞു.. ഏറ്റവും പിന്നിലായാണ് ഞാനും പല്ലവിയും നടന്നത്…തൊട്ടു മുന്നിൽ പ്രിത്വിയുടെ കൈക്കുള്ളിലേക്
കയ്യിട്ടു കൊരുത്തു പിടിച്ചു… ഡോണ യുണ്ടായിരുന്നു… കല്ല് പാകിയ വഴിയിലൂടെ ഇടക്കിടക്ക് കാണുന്ന അരുവികളും കടന്നു ഞങ്ങൾ ചെന്നത് വൃക്ഷങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ തീർത്ത മറ്റൊരു കവാടത്തിലേക്കാണ്.. അവിടേക്കു പുറത്തു നിന്നും സ്വർണ രേഖകൾ പോലെ വെളിച്ചം അരിച്ചെത്തുന്നു….. മുൻപിൽ കോട മഞ്ഞു മൂടിയ മനോഹരങ്ങളായ പുൽ തകിടികൾ… ഓരോ പ്രാവശ്യം കോട മഞ്ഞു മാറുമ്പോൾ പുല്ലു വളർന്നു നിൽക്കുന്ന മലനിരകൾ തെളിഞ്ഞു വരുന്ന കാഴ്ച ഇതുവരെ കണ്ട കാഴ്ച്ചയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തം ആയിരുന്നു…മുന്നിലേക് പിന്നെയും നടന്നു… മുന്നിൽ ഇടത്തേക്കും വലത്തേക്കും രണ്ടായി തിരിയുന്ന വഴികൾ.. മുൻപിൽ പോയവരെല്ലാം ഇടത്തെ വഴിയിലേക്കു തിരിഞ്ഞു ദൂരെ ആയി കാണുന്ന വാച് ടവറിനു അടുത്തേക് നീങ്ങി…
ഉണ്ണിയേട്ടാ.. നമുക്ക് ഈ വലത്തേക്കുള്ള വഴിയേ പോകാം…. പല്ലവി പറഞ്ഞു…

അപ്പോളേക്കും പ്രിത്വിയും ഡോണയും മറ്റുള്ളവരുടെ കൂടെ ഇടത്തേക്കുള്ള വഴിയേ കുറച്ചു ദൂരം മുന്നോട്ടു പോയിരുന്നു…

ഡാ പൊറിഞ്ചു.. ഞങ്ങൾ ഈ സൈടിലേക് പോയിട്ട് വരാം..

പൃഥ്‌വി തിരിഞ്ഞു നിന്നു..

എടാ അതു സൂയിസൈഡ് പോയിന്റാണ്… സൂക്ഷിച്ചു പോ… പെട്ടെന്ന് വരണം.. കേട്ടോ…

ഓക്കേ ടാ….

അണ കെട്ടി നിർത്തിയ പുഴ പെട്ടെന്ന് പെയ്തൊരു മഴയിൽ കുത്തിയൊലിച്ചു ഒഴുകിയ പോലുള്ള ആഹ്ലാദം ആയിരുന്നു പല്ലവിക് ഈ യാത്ര സമ്മാനിച്ചത് …

ഗിരി ശൃംഗങ്ങളുടെ ഉച്ചിയിൽ നിന്നു കസവു പുടവ അലസമായി നീട്ടിയെറിഞ്ഞതു പോലെ പതഞ്ഞു ഞൊറിവിട്ടു ഒഴുകുന്ന അരുവികൾ അവളെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു…

ചെറിയ അരുവികളിൽ വെള്ളം അനുവിന്റെ മേലേക്ക് കാൽ കൊണ്ട് തട്ടി തെറിപ്പിച്ചു…. പല്ലവി ബാല്യ കാലത്തിലേക് മടങ്ങി പോയിരുന്നു…

അവളുടെ മനസ്സിന്റെ യവനികയിൽ അവൾ അനുഭവിച്ച വേദനകളും.. അവളെ ഉപദ്രവിക്കാറുള്ള, വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഉറപ്പിച്ച ദത്തനെയടക്കം മറച്ചിരുന്നു… ഇപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ അവളും അവളുടെ ഉണ്ണിയേട്ടനും മാത്രം….

ഇടയ്ക്കിടെ പെയ്യുന്ന ചാറ്റൽ മഴ രണ്ടു പേരെയും ചെറുതായി നനച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…റിസോർട്ടിൽ നിന്നു ഇറങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് വരെ ശക്തമായ കാറ്റും മഴയും ആയിരുന്നു…..

ഇപ്പോൾ.. നേരിയ ചാറ്റൽ മഴയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ
.വീശി അടിച്ച കാറ്റും രൗദ്ര ഭാവം വെടിഞ്ഞു ശാന്തത കൈ വരിച്ചിരിക്കുന്നു കറുത്ത് ഇരുണ്ടു നിന്ന മേഘം ചാര നിറം പ്രാപിച്ചിരുന്നു..

പല്ലവി യുടെ മുടിയിഴകളിൽ നിന്നും ഒന്നും രണ്ടും തുള്ളികളായി ജലകണങ്ങൾ ഇറ്റു വീണു അവളുടെ ടോപ്പിന്റെ പിൻ ഭാഗത്തെ നനച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു..

അവളുടെ കയ്യിൽ കൊരുത്തു പിടിച്ച അനുവിന്റെ കൈ..
അവൻ അടുത്തോട്ടു വരുമ്പോൾ എല്ലാം അവൾ കുസൃതിയോടെ തല വെട്ടിച്ചു മുടി കുടഞ്ഞു അതിലെ വെള്ളം അവൻറെ മുഖത്തേക് തെറിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… ആ ചാറ്റ മഴയത്ത് അവൾ മഴ പാറ്റ യെ പോലെ പാറി നടന്നു…

നമുക്കിങ്ങനെ ഈ മഴ നനഞ്ഞു നനഞ്ഞു നടക്കാം.. പല്ലവി കളിയായി പറഞ്ഞു..

ഹ്മം എന്നിട്ടു വേണം പനീം ജലദോഷവും പിടിച്ചു കിടക്കാൻ..

ആഹാ അപ്പോ നമുക്ക് നമ്മുടെ ആശുപത്രിയിൽ പോയി അഡ്മിറ്റാകാം ഒരെ മുറിയിൽ രോഗികൾ ആയിട്ട് കഴിയാം..

ഇവൾക്ക് അല്പം വട്ടായോ എന്നു എനിക്ക് തോന്നി

പല്ലവി നിര്ബന്ധിച്ചിട്ടാണ് വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞു നേരേ പോയിരുന്ന റോഡിൽ നിന്നും കുന്നിൻ മുകളിലേക്കു തിരിയുന്ന പുതിയതായി മണ്ണിട്ടു പൊക്കിയ പാതയിലൂടെ കുറെ ദൂരം മുന്നോട്ടു പോകാം എന്നു വെച്ചത്… കുന്നിൻ മുകളിൽ മുനമ്പ് പോലെ പാറ കെട്ടു കാണാമായിരുന്നു… നീളൻ പുല്ലുകൾ വകഞ്ഞു മാറ്റി ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു..

സൂക്ഷിച്ചു പോ.. വല്ല പാമ്പും ഉണ്ടാകും…

മുന്നിൽ നടക്കുക ആയിരുന്ന പല്ലവിയോട് അനു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു..

മണ്ണിട്ട പാത നടപ്പാതയായി ചുരുങ്ങി വന്നിരുന്നു.. ഇത് വല്ല കോളനി യിലേക്കും ഉള്ള വഴി ആണെന്ന തോന്നുന്നേ…ഞാൻ പറഞ്ഞു…

ഇതങ്ങു പാറക്കെട്ടിലേക് പോകുന്നുണ്ടല്ലോ അത് കണ്ടോ അവിടെ ഒരു സൈൻ ബോർഡും ഏതോ കെട്ടിടത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളും പണ്ടത്തെ ഏതോ കോട്ട ആണെന്ന തോന്നുന്നേ … പാറക്കെട്ടിനു മുകളിൽ നാട്ടിയിരുന്ന ഒരു ബോര്ഡിലേക് കൈ ചൂണ്ടി പല്ലവി പറഞ്ഞു…

എന്റെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി ആണ്‌ പല്ലവി മുനമ്പ് പോലത്തെ ആ പാറക്കെട്ടിനെ ചുറ്റി പോകുന്ന വഴിയിലേക്കു കയറിയത്… ആ പരന്ന പാറ ക് മുകളിൽ ഞങ്ങൾ എത്തി .. ആ പാറയുടെ മുകളിൽ കാലുകൾക്കിടയിൽ നാട്ടിയ തൂണിലെ ചൂണ്ടു പലകയിൽ അക്ഷരങ്ങൾ മാഞ്ഞു പോയിരുന്നു പൊളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ചെങ്കല്ലുകൾ പഴമയുടെ ഗതകാല സ്മരണകളെ വിളിച്ചോതി … വിശാലമായ പാറയുടെ ഒരു വശത്തു കെട്ടിയിരുന്ന ചെറിയൊരു പുൽ കുടിൽ കാറ്റിൽ തകർന്നു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…അവിടെ നിന്നു നോക്കുമ്പോൾ ചുറ്റിനും അതി വിസ്തൃതമായ ഭൂ പ്രദേശങ്ങൾ കാണാമായിരുന്നു… മഞ്ഞു തൊപ്പിയണിഞ്ഞ മാല മുടികൾ അവക്ക് താഴെ മഴയുടെ സുതാര്യമായ തിരശീല നിർത്തിയിട്ട സമതലങ്ങൾ… മൂടൽ മഞ്ഞു വ്യാപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുന്നിൻ ചെരിവുകളും താഴ്വരകളും

ഹായ്… എന്ത് സുന്ദരമായ കാഴ്ച ആണിത്.. ഒരു ഹെലികോപ്റ്ററിൽ ഇരുന്നു കാണുന്ന പോലെ ഉണ്ട്‌… മൂടൽ മഞ്ഞും മേഘങ്ങളും നമ്മൾ നിൽക്കുന്നതിനു താഴെയാ…പല്ലവി കോരി തരിപ്പോടെ പറഞ്ഞു… ആ പറയിലൂടെ ആ മുനമ്പിനാറ്റത്തെക് അവൾ നടന്നു പോയി…
ഇത് കണ്ടിട്ട് ഒരു സൂയിസൈഡ് പോയിന്റ് പോലെ ഉണ്ട്‌. അവൾ എന്നോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു…

കാഴ്ചയുടെ ജാലകങ്ങൾ മലർക്കെ തുറന്നിട്ടു അവളുടെ കുട്ടിത്തവും കുറുമ്പും മുഴുവൻ ആസ്വദിച്ചു അവളുടെ കൂടെ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയായി ഞാനും ചേർന്നു..

മതി ഇനി അതിന്റെ വിളുമ്പിലേക് പോകണ്ട…

എനിക്ക് കുറച്ചൂടെ പോകണം എന്റെ കൈ പിടിച്ച മതി പല്ലവി ഒരു കൈ നീട്ടി പറഞ്ഞു…

എന്റെ കൈ പിടിച്ചു അവൾ ഏതാനും അടി കൂടി മുന്നോട്ടു നീങ്ങി… പാറയിൽ ചെരിവുള്ള ഭാഗത്തിന് തൊട്ടു മുകളിൽ ആയി ഞങ്ങൾ എത്തി … അതിനപ്പുറം താഴേക്ക് അത്യഗാധത… മൂടൽ മഞ്ഞല്ലാതെ ഒരു മരത്തലപ്പു പോലും കാണാനില്ല… കാറ്റു മഴത്തുള്ളികൾ കൂടി ചേർന്നു അലയായി മുഖത്തു അടിക്കുന്നു… കാർമേഘങ്ങൾ കണ്മുന്നിൽ മഴ തുള്ളികളായി രൂപപ്പെടുന്നു..

വാ എന്റെ തൊട്ടു പിന്നിൽ വന്നു നിൽക്…പല്ലവി പറഞ്ഞു…. ആ പാറയുടെ വിളുമ്പിൽ കൈകൾ വിരിച്ചു നിന്നു അവൾ പറഞ്ഞു… ഇളം മഞ്ഞ ചുരിദാർ ധരിച്ച അവൾ.. പുഷ്പദളങ്ങളിലേക് പറന്നു വന്നിരുന്ന മനോഹരിയായ ഒരു ചിത്ര ശലഭം പോലെ മിഴികളെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു…

ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക് നിന്നു അവൾ പറയുന്നതിന് മുന്നേ അവളുടെ വയറിനു ചുറ്റി പിടിച്ചു….. ടോപിനു പുറത്തൂടെ കൈകൾ അവളുടെ ഉദരത്തിൽ അമർന്നു …അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു എന്റെ നെഞ്ചിലേക് ചേർന്നു….
അവൾ പെട്ടെന്ന് കാറ്റിനെതിരെ തന്റെ കൈകൾ വിരിച്ചു പിടിച്ചു…

ഉണ്ണിയേട്ടാ.. ഇതുപോലെ എന്റെ കൈകൾ കൊരുത്തു നിക്കുവോ..
ടൈറ്റാനിക്കിലെ ജാകും റോസും കപ്പലിന്റെ അമരത്തു നിന്ന പോലെ.

ടൈറ്റാനിക്കിൽ നിന്നവർക് പോക്കറ്റ് നിറച്ചു കാശു കിട്ടി.. അവര് താഴെ പോകാതിരിക്കാനുള്ള മുൻകരുതലും എടുത്തിട്ടുണ്ടാവും.. ഇവിടെ നമ്മൾ രണ്ടാളും കൂടെ താഴെ പോയാൽ.. പൊടി പോലും കിട്ടൂല്ല .. ഞാൻ പറഞ്ഞു

അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ കൈകളിലേക് ഞാൻ കൈ കൊരുത്തു പിടിച്ചു… അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക് ചാഞ്ഞു കണ്ണുകൾ അടച്ചു..

എനിക്ക് ലോകം വെട്ടി പിടിച്ച പോലെ തോന്നി… അവളുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ കാറ്റു ചീറി കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു എന്റെയും പല്ലവിയുടെയും ചേർത്തു വിരിച്ചു കൊരുത്തു പിടിച്ച വലം കൈ അവൾ സാവധാനം മടക്കി കൊണ്ടുവന്നു അവളുടെ നെഞ്ചിലേക് ചേർത്തു..
എനിക്കവളുടെ മുഖം കാണണം എന്നു തോന്നി അവളെ എനിക്ക് അഭിമുഖമായി തിരിച്ചു നിർത്തി.. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കരക്ക്‌ പിടിച്ചിട്ട പരൽ മീനുകളെ പോലെ പിടച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. എന്റെ നോട്ടത്തിൽ കൂമ്പിയടഞ്ഞ മിഴികളും.. ചുണ്ടിനു മുകളിലുള്ള കറുത്ത മറുകും.. അവളുടെ മിഴികൾ നാണത്തോടെ കുമ്പിട്ട ഒരു നിമിഷം…ചുറ്റുമുള്ള ലോകം ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കറങ്ങുന്നുവന്നു തോന്നി..
“ചിന്നു ” എന്റെ വിളിയിൽ കാലങ്ങളായി കാത്തു സൂക്ഷിച്ച സ്നേഹം മുഴുവനും ഉണ്ടായിരുന്നു… അവളോടുള്ള മോഹത്തിന്റെ വ്യാപ്തി ഉണ്ടായിരുന്നു…

ഉം.. മുഖം മെല്ലെ ഉയർത്തി.. മിഴികൾ എന്റെ മിഴികളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു നിമിഷം…

അവളുടെ വിടർന്ന ചുണ്ടുകളിലേക് എന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു എന്റെ നാവ് അവളുടെ ചുണ്ടുകളെ ഭേദിച്ചു നാക്കുകൾ തമ്മിൽ ഒന്ന് ചേർന്ന ദീർഘ ചുംബനം അതിന്റെ ലഹരിയിൽ അവളുടെ മിഴികൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞു

എന്റെ കൈകൾ അവളെ എന്നിലേക്കു ചേർത്തു കൂടുതൽ അമർത്തി ഞെരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു അവൾ വിരലുകളിൽ ഉയർന്നു നിന്നു എന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക് അമൃത് പൊഴിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു അവളുടെ വിരിഞ്ഞു നിന്ന ഉടലഴകിലേക് മഴത്തുള്ളികൾ വീണു ഇട്ടിരുന്ന ടോപ്പിന്റെ പിൻഭാഗതെ നനച്ചു കുതിർത്തിരുന്നു … അതിൽ എന്റെ വിരലുകൾ അമർന്നു
അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ചോരയുടെ രുചി അറിഞ്ഞപ്പോളാണ്.. ഞാൻ പിടി വിട്ടതു…

മഴ പിന്നെയും കനത്തു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആണ്‌ ഞങ്ങൾ വന്നിടത്തേക് മടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചത്..
ചെങ്കുത്തായ ഇറക്കത്തിൽ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു അവൾ ഇറങ്ങി..

വളർന്നു നിൽക്കുന്ന പുല്ലുകൾ വകഞ്ഞു മാറ്റി കുറച്ചു നടന്നപ്പോൾ അവൾ കിതച്ചു…

“എന്താ ആവേശം ഒക്കെ തണുത്തൊ…”ഞാൻ കളിയാക്കി..

“ഷീണിച്ചു എന്നുള്ളത് നേരാണ്.. പക്ഷെ ആവേശം കേട്ടിട്ടില്ല.. “അവൾ കിതച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു

“പോയിട്ട് x-ray എടുത്തു നോക്കണം എത്ര എല്ലുകൾ പോയിട്ടുണ്ടെന്ന്.. ”
നാണത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു…

“ഞാൻ എടുക്കണോ.. “

“ആഹാ എന്നാ കാണട്ടെ.. “

രണ്ടു കയ്യും നീട്ടി ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവൾ വന്നു..

ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ എന്ന ലാഘവത്തോടെ ഞാൻ അവളെ എന്റെ മുതുകിൽ ഏറ്റി

അവൾ രണ്ടു കൈകളും എന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൊരുത്തിട്ടു.. കാലു രണ്ടും എന്റെ അരക്കു മുകളിലേക്കു കവച്ചു എന്റെ കൈകളിലേക് വെച്ചു … നിറഞ്ഞ മാറിടങ്ങൾ എന്റെ മുതുകിലേക് അമർത്തി എന്നോട് ചേർന്നു കിടന്നു

അവളിൽ നിന്നും വമിക്കുന്ന ഗന്ധം എന്നെ ഉന്മത്തനാക്കി… വിശ്വം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ താഴ്വാരത്തിലേക്കായിരുന്നു പല്ലവിയെയും കൊണ്ട് ഞാനിറങ്ങിയത്… അവിടെ പേരറിയാത്ത ഒരുപാട് കാട്ടു പൂക്കളും.. പ്രണയ ഗീതികൾ പാടുന്ന കിളികളും ചിരിച്ചൊഴുകുന്ന കാട്ടരുവികളും അനുരാഗത്തിന്റെ ഒരു നന്ദനോദ്യാനം തന്നെ തീർത്തിരുന്നു… അവർ പ്രണയം എന്ന ആദ്യാനുഭവത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ ആയിരുന്നു…

കുളിരുള്ള കാറ്റു ഞങ്ങളെ തഴുകി കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു… പിൻ കഴുത്തിൽ ഒരു പൂച്ചകുട്ടിയെ പോലെ കിടക്കുന്ന അവളുടെ ചൂടുള്ള നിശ്വാസം തട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു…
ഭാരം എത്രയുണ്ട് ഇടക് ഞാൻ ചോദിച്ചു

ഒരു അമ്പത്തഞ്ചു ..അമ്പത്താറു ..കിലോ

അതിന്റെ പകുതി പോലും തോന്നുന്നില്ലാലോ

എത്ര തോന്നും..

ഒരു പൂവിന്റെ അത്രയും..

ശെരിക്കും എനിക്കത്രയേ ഭാരം ഉള്ളു എന്റെ ചെവിയിൽ മൃദുവായി കടിച്ചിട്ടു അവൾ മന്ത്രിച്ചു…

വിധി എല്ലാം മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിച്ച പോലെ അനു.. പല്ലവിയെയും കൊണ്ട് പുതിയൊരു പച്ചപ്പിലേക് യാത്ര പോവുകയാണ്…അപ്രതീക്ഷിത സംഭവങ്ങളുടെ വിഹായസ്സിലേക്…..

( തുടരും )

[ഇതുവരെ പ്രോത്സാഹനം തന്നവരോട്… സ്നേഹിച്ചവരോട്, വെറുത്തവരോട് നന്ദി മാത്രം… കഥ കാത്തിരുന്നവരോട്.. വൈകി പോയതിൽ ക്ഷമിക്കണം… പേരെടുത്തു പറഞ്ഞു നന്ദി അറിയിക്കാൻ ആണെങ്കിൽ ഒരുപാട് പേരുണ്ട്…എഴുത്തുകാരായ ഹർഷൻ, ആൽബി, സ്മിത, വില്ലി, അജിത് അങ്ങനെ ഒരുപാട്… വായിച്ചു അഭിപ്രായം പറഞ്ഞവർ… ഭീം ചേട്ടൻ, shazz, ദീപൻ, aswathi, jesna, unknown, സുകുമാരക്കുറുപ്പ്, മച്ചാൻ, അപ്പു… ഇനിയും ഉണ്ട്‌ ഒരുപാട്… എല്ലാവരോടും ഒരിക്കൽ കൂടി ഹൃദയം കൊണ്ട് നന്ദി രേഖപെടുത്തുന്നു….

അനുവും പല്ലവിയും തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്…അവർ പ്രണയിക്കട്ടെ.. അനുവിന്റെയും പല്ലവിയുടെയും ജീവിതം…നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ ഒന്നാവട്ടെ… ജീവിതമല്ലേ എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കും എന്നു ആർക് അറിയാം… so..സ്റ്റേ ട്യൂൺ.. ♥️അനുപല്ലവി ♥️

അപ്പോ മറക്കണ്ട… ആ ഹൃദയം♥️… പിന്നെ നല്ലതായാലും മോശം ആയാലും നിങ്ങളുടെ വിലയേറിയ അഭിപ്രായം
സ്നേഹത്തോടെ
നന്ദൻ ♥️

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Download This Full Story PDF