ഞാൻ ആ മുറിയിൽ എന്റെയും അമ്മുവിന്റെയും വസ്തുക്കൾ നോക്കി ഇരുന്നു. നല്ല വൃത്തിയിൽ തന്നെ അവളാ മുറി നോക്കിയിരുന്നു. വളരെ അടുക്കും ചിട്ടയോടും കൂടി ആയിരുന്നു ആ മുറി ഇരുന്നിരുന്നത്.മുറിയിലെ ഞങ്ങളുടെ വിവാഹ ഫോട്ടോ ഞാൻ എടുത്ത് നോക്കി. നല്ലൊരു ജോഡി സന്തോഷത്തോടെ വിവാഹം ചെയ്ത് നിൽക്കുന്ന ഫോട്ടോ.ആർക്കും അസ്സുയ തോന്നും വിധം നല്ലൊരു ജോഡി. ഫോട്ടോയിൽ എന്നെക്കാളും സന്തോഷം അമ്മുവിനായിരുന്നു.
നേരം പോവാതെ ആ മുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോളായിരുന്നു അമ്മു വരുന്നത്.
“വിഷ്ണുവേട്ടാ വായോ ഭക്ഷണം കഴിക്കാം ”
അവൾ എന്നെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി വിളിച്ചു. ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വന്നതിന് ശേഷം അവൾ വസ്ത്രം മാറിയിരുന്നു. മുട്ടിന് താഴെ ഇറക്കം വരുന്ന ഒരു പാവാടയും ടി ഷർട്ടും ആയിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. ആ ടി ഷർട്ടിൽ അവളുടെ ഉരുണ്ട പാൽ ഗോളങ്ങൾ തള്ളി പിടിച്ച് നിന്നിരുന്നു. എന്റെ നോട്ടം ആദ്യം പതിഞ്ഞത് അതിലായിരുന്നു. അവൾ കാണാതെ നോട്ടം മാറ്റി അവൾക്കൊപ്പം ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി താഴേക്ക് പോയി.
എന്നെ കാത്ത് അച്ഛൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മേശയിൽ ചോറും കറികളും നിരത്തി വെച്ചിരുന്നു.
“വായോ മോനെ ഇവിടെ ഇരിക്ക് ”
അച്ഛൻ അച്ഛന്റെ അരികിൽ ഒഴിഞ്ഞ കസേരയിലേക്ക് എന്നെ വിളിച്ചു. ഞാൻ അച്ഛന് അരികിലായി ഇരുന്നു. ഞങ്ങൾക്കായി അമ്മയും അമ്മുവും ഭക്ഷണം വിളമ്പി. മതി എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും അവർ എനിക്ക് വിളമ്പി കൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ ഓരോ പ്രവർത്തിയിലും എന്നോടുള്ള സ്നേഹം വെളിവായിരുന്നു.
ഭക്ഷണ ശേഷം അമ്മു എനിക്ക് ഉച്ചക്ക് കഴിക്കാനുള്ള ഗുളികകൾ എടുത്ത് തന്നു. ഭർത്താവിന്റെ ആരോഗ്യത്തിൽ ശ്രദ്ധയുള്ള ഒരു ഭാര്യയെ ഞാൻ അവളിലൂടെ കാണുകയായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ എല്ലാം ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഇരിക്കുമ്പോളായിരുന്നു കുറച്ച് പേര് വരുന്നത്. നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും ആയിരുന്നു അവർ. എന്റെ രോഗ വിവരം അറിയാൻ വന്നത് ആയിരുന്നു അവർ. ആളുകളുടെ എണ്ണം കൂടി കൊണ്ടിരുന്നു.
വരുന്നവരും പോവുന്നവരും എന്നെ അറിയോ എന്നെ മനസ്സിലായോ എന്നീ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ച് എനിക്ക് ഓർമ്മ ഇല്ലെന്ന് അവർ ഉറപ്പ് വരുത്തി. ഇവരെ എല്ലാം ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു ഞാൻ. അവർ എന്നോട് പലതും ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇവരോടെക്കെ എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയാതെ ഞാൻ ഉൾ വലിയാൻ നോക്കി. അച്ഛനും അമ്മയും അമ്മുവും അവരോട് പലതും സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എനിക്ക് ഓർമ്മ നഷ്ടമായി എന്ന് അറിഞ്ഞ ആരുടേയും മുഖത്ത് വിഷമം ഞാൻ കണ്ടില്ല. അവരിൽ അതൊരു സന്തോഷം പോലെ. ഇവന് ഇതല്ല ഇതിനും വലുത് കിട്ടണമായിരുന്നു എന്ന ഭാവം.
ഇവരിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞ് മാറും എന്ന ചിന്തയോടെ ഞാൻ അവർക്കോപ്പം നിന്നു.ഇത് മനസ്സിലാക്കിയ അമ്മു എനിക്ക് അരികിലേക്ക് വന്നു.
“വിഷ്ണുവേട്ടൻ മരുന്ന് കഴിച്ചില്ലലോ വായോ ഞാൻ അത് എടുത്ത് തരാം”
അമ്മു എല്ലാവരും കേൾക്കെ പറഞ്ഞു.എന്നെ അവരിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ.എന്നിട്ട് എന്നെയും കൂട്ടി മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
“ഏട്ടൻ ഇവിടെ കിടന്നോ അവരോടൊക്കെ സംസാരിക്കാൻ ഏട്ടന് ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. ഗുളിക നല്ല സ്ട്രോങ്ങ് ഗുളികയാണെന്നും അത് കഴിച്ച ക്ഷീണത്തിൽ ഏട്ടൻ ഉറങ്ങുകയാണെന്നും ഞാൻ പറയാം ”
എന്റെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കിയെന്നാവണം അമ്മു എന്നോട് പറഞ്ഞു.
“താങ്ക്സ്”
ഞാൻ അമ്മുവിനോടായി പറഞ്ഞു. അമ്മു അത് കേട്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അമ്മു ”
പോവാനൊരുങ്ങിയ അമ്മുവിനെ ഞാൻ വിളിച്ചു.
“ഉം ”
അവൾ വിളിക്കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. വിശ്വാസം ആവാത്ത ഭാവത്തിൽ അവൾ എന്നെ നോക്കി. ഇവൾ എന്താ എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നെ. ചിലപ്പോൾ കുറേ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ഞാൻ അങ്ങനെ വിളിച്ചത് കൊണ്ടാവും. അത് എന്തെങ്കിലും ആവട്ടെ പറയാൻ വന്ന കാര്യം പറയാം.
“അമ്മു എനിക്ക് പഴയത് ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല. അവരൊക്കെ ആരാ,എന്താ അവരോട് പറയേണ്ടത് എന്ന് പോലും എനിക്ക് അറിയില്ല. നീ എന്റെ ഒപ്പം നിൽക്കോ?”