താൻ ചെറുതായി തടിച്ചിട്ടാണോ. കവിളിലും, കൈകളിലും, അരക്കെട്ടിലും, ശരീരത്തിന്റെ മൃദുവായ വളവുകളിലും ആ നിറവ് തെളിഞ്ഞുനിൽക്കും. “ഈ തടിച്ചിയെ ആണോ സാർ സുന്ദരി എന്ന് പറഞ്ഞത്…? ” അവൾ കണ്ണാടിയോട് തന്നെ
ചോദിച്ചു. പക്ഷേ ഈ പ്രാവശ്യം ആ ചോദ്യം പഴയ പോലെ വേദനയോടെ ആയിരുന്നില്ല. അതിൽ കൗതുകം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പുതിയ കണ്ടെത്തലിന്റെ മധുരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അല്പം വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം രൂപം ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി. “തടിയുണ്ടെങ്കിലും… കാണാൻ മോശമല്ലല്ലോ…” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. നൈറ്റ്ഡ്രസ്സിന്റെ മൃദുവായ തുണിക്കുള്ളിൽ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക വളവുകൾ ശാന്തമായി തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീഭംഗി. സ്വന്തം ശരീരത്തെ ഇതുവരെ അവൾ ഇങ്ങനെ ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. “നല്ല ഷേപ്പ് ഉണ്ടല്ലോ…” ഇത് പോലെ വലിയ മുലകൾ ആർക്കാ ഉള്ളത്…. അവൾ സ്വയം തന്റെ മുലകളിൽ പതിയെ ഞെക്കി പറഞ്ഞു ഇതൊക്കെയല്ലേ തന്റെ ഭംഗി… അവൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
പിന്നെ മുടിയിലേക്ക് നോക്കി. നീളമുള്ള മുടി തോളിലൂടെ താഴേക്ക് വീണു കിടക്കുന്നു. അവൾ വിരലുകൾ കൊണ്ട് മുടി ഒന്ന് ചീകി പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി. “മുടി നല്ലതാണ്…” പിന്നെ മുഖത്തേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.
“നിറവും മോശമല്ല…” അവൾ സ്വന്തം കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ഇതുവരെ മറ്റുള്ളവർ എന്ത് പറയും എന്ന പേടിയിലാണ് അവൾ തന്റെ രൂപത്തെ നോക്കിയിരുന്നത്. ഇന്ന് ആദ്യമായി, ഒരാൾ പറഞ്ഞ ഒരു നല്ല വാക്ക് അവളെ സ്വന്തം മുഖം വീണ്ടും കാണാൻ പഠിപ്പിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പതുക്കെ ഉണരുന്നതുപോലെ തോന്നി.
മനു സാർ തന്നോട് പറഞ്ഞത് വെറും ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ആയിരുന്നോ? അല്ലെങ്കിൽ ശരിക്കും അങ്ങനെ തോന്നിയോ? ആ ചോദ്യം വീണ്ടും വന്നപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു മൃദുവായ നാണം തെളിഞ്ഞു. “നീ നിന്റെ മുഖം ഒളിപ്പിച്ച് നടക്കേണ്ട പെൺകുട്ടിയല്ല…” ആ വാക്ക് അവളുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
അവൾ കുറച്ച് നേരം കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ തന്നെ നിന്നു. പിന്നെ, സ്വന്തം പ്രതിബിംബത്തോട് തന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു— “നാളെ ക്ലാസ്സിൽ തല താഴ്ത്തി ഇരിക്കില്ല…” അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അവൾക്ക് ഒരു ചെറിയ ധൈര്യം തോന്നി. മനു സാർ പറഞ്ഞതുപോലെ. നേരെ നോക്കണം.
സംശയം ചോദിക്കണം. ആരെന്ത് പറഞ്ഞാലും, അതുകൊണ്ട് തന്റെ പഠനവും മനസ്സും തകർന്നുപോകരുത്. പക്ഷേ അതെല്ലാം ചിന്തിച്ചിട്ടും, അവളുടെ മനസ്സ് വീണ്ടും മറ്റൊരു വാക്കിലേക്കാണ് മടങ്ങിയത്. “എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല…” അവളെയും മനു സാറിനെയും ചേർത്ത് അങ്ങനെ മോശമായി പറയുന്നതിന് പോലും സാറിന് പ്രശ്നമില്ലെന്ന്… അത് ഓർത്തതോടെ അവളുടെ കവിളുകൾ വീണ്ടും ചൂടായി.
അവൾ രണ്ട് കൈകളും കവിളിൽ വെച്ച് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “അങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ സാറിന് പ്രശ്നമില്ലെങ്കിൽ…” വാക്ക് അവിടെ നിർത്തി. അതിനു ശേഷം എന്ത് ചിന്തിക്കണമെന്ന് അവൾക്കുതന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു. അവൾ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു വീണ്ടും ബെഡിലേക്ക് മടങ്ങി.
പക്ഷേ ഉറക്കം ഇപ്പോഴും വന്നില്ല. തലയണയിൽ മുഖം ചായ്ച്ച് കിടന്നപ്പോൾ, മനു സാറിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും വീണ്ടും അവളുടെ മനസ്സിൽ കേട്ടു. “ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് നീ കൂടുതൽ നന്നായി തോന്നുന്നത്. ” “ക്ലാസ്സിൽ തല താഴ്ത്തി ഇരിക്കരുത്.
” “എന്നോട് സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കണം, എന്നോട് സംസാരിക്കണം. ” ഓരോ വാക്കും അവളുടെ ഉള്ളിൽ തണുത്തൊരു മഴ പോലെ
പെയ്തിറങ്ങി. കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളായി ഗോസിപ്പിന്റെയും പേടിയുടെയും ചൂടിൽ ഉണങ്ങിയിരുന്ന അവളുടെ മനസ്സിൽ, ആ രാത്രി ഒരു കുളിർമഴ പെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. മനു സാറിന്റെ മുഖം വീണ്ടും മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞത്— “ഇങ്ങനെ ചിരിക്കണം… ക്ലാസ്സിലും. ” ദേവശ്രീയുടെ ചുണ്ടിൽ വീണ്ടും ഒരു പുഞ്ചിരി പിറന്നു. ഉറക്കം വന്നില്ല. പക്ഷേ ആ ഉറക്കമില്ലായ്മ പോലും അവൾക്ക് മധുരമായി തോന്നി.