അവർക്കിടയിൽ ഇതും ചർച്ച ആയിട്ടുണ്ട്. ” “അപ്പോൾ ഇനി ദേവശ്രീയും അവരുടെ ലോകത്തിലേക്ക് കടക്കും. ” “അതെ. ” “മനു…” മെഹർ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ നിന്റെ ചുറ്റും നാല് പെൺകുട്ടികൾ. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ രീതിയിൽ നിന്നെ കാണുന്നു. നീ ഒരാളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരാൾക്ക് വേദനയാകാം. ഒരാളോട് ചിരിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരാൾക്ക് പ്രതീക്ഷയാകും.
” “എനിക്കറിയാം. ” “അറിയുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം മതി വരില്ല. ഓരോ വാക്കും ശ്രദ്ധിക്കണം. ” “നീ കൂടെയുണ്ടല്ലോ.
” “ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്. പക്ഷേ എല്ലായിടത്തും നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. ” മനു പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് രക്ഷപ്പെടണമെന്നില്ല.
” “അതാണ് പേടി. ” മെഹർ ശ്വാസം വിട്ടു. “നീ ചിലപ്പോൾ ഈ എല്ലാം ഒരു കഥ പോലെ കാണും. പക്ഷേ ഇവർക്ക് അത് അവരുടെ മനസ്സ് ആണ്.
” “ഞാൻ അവരെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. ” “അറിയാം. പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ ഉദ്ദേശിക്കാതെ പോലും വേദനിക്കും. ” മനു മിണ്ടാതെ നിന്നു.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മെഹർ ശബ്ദം മൃദുവാക്കി. “എന്നാലും… ഇന്ന് ദേവശ്രീയെ സഹായിച്ചത് നല്ല കാര്യം ആണ്. അവൾ ഇന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ഉറങ്ങും. ” “അങ്ങനെ ആകുമോ?
” “ആകും. നീ പറഞ്ഞ ‘സുന്ദരി’ എന്ന ഒറ്റ വാക്ക് ഇന്നത്തെ രാത്രി മുഴുവൻ അവൾ ഓർക്കും. ” മനുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറുചിരി വന്നു. “അത് അത്ര വലിയ കാര്യമാണോ?
” “ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക്, അവൾ സ്വയം സംശയിച്ചു നിൽക്കുന്ന സമയത്ത്, അവൾ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാൾ പറയുന്ന ഒരു നല്ല വാക്ക് വലിയ കാര്യം ആണ് മനു. ” “നീ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇപ്പോഴാണ് അത് മനസ്സിലാകുന്നത്. ” “അതുകൊണ്ടാണ്
ഞാൻ പറയുന്നത് — വാക്കുകൾ സൂക്ഷിച്ച് ഉപയോഗിക്കണം. ” “ശരി ടീച്ചർ. ” “കളിയാക്കണ്ട. ” “കളിയാക്കിയതല്ല.
” മെഹർ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. “ഇനി നാളെ ദേവശ്രീ ക്ലാസ്സിൽ തല ഉയർത്തി നോക്കിയാൽ? ” “ഞാൻ സാധാരണ പോലെ ക്ലാസ് എടുക്കും. ” “മനു സാറിന് ഇനി അതിന് കഴിയില്ല ” “അതെന്താ ?
” “നിന്റെ മനസ്സിൽ അവൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ കയറി കഴിഞ്ഞു അതുകൊണ്ട്. ” മനുവിന് ചിരി വന്നു. “ലക്ഷ്മി, എയ്ഞ്ചൽ, ആർദ്ര … അവരുടെ കൂടെ ഇപ്പോൾ ദേവശ്രീയും ” മെഹർ പറഞ്ഞു ഒരാളെ മറന്നോ ? മനു ചോദിച്ചു ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ഒരു ചെറിയ നിശ്ശബ്ദത.
അത് ഒരിക്കലും മറക്കാൻ പാടില്ലാത്തത് ആണ്…. മനു ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “അത് മതി. ” ആ രാത്രി കുറച്ച് കൂടി നിശ്ശബ്ദമായി.
മനുവിന്റെ മനസ്സിൽ ആ ദിവസം കണ്ട എല്ലാ മുഖങ്ങളും തെളിഞ്ഞു അവന്റെ ജീവിതം എത്ര സങ്കീർണ്ണമായ വഴിയിലേക്ക് മാറിക്കഴിഞ്ഞുവെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ ആ സങ്കീർണ്ണതയുടെ നടുവിലും, മെഹറിന്റെ ശബ്ദം അവന് ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. “മനു…” മെഹർ വീണ്ടും വിളിച്ചു. “ഹ്മ്മ്…” “ഇനി ഉറങ്ങൂ.
നാളെ വീണ്ടും നിന്റെ ആരാധകവൃന്ദത്തെ നേരിടേണ്ടതല്ലേ? ” “മെഹർ…” “എന്താ? ” “നീ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇതൊന്നും ഞാൻ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ അറിയുമായിരുന്നില്ല. ” മെഹറിന്റെ ശബ്ദം പതുക്കെ മൃദുവായി.
“ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ…” ആ വാക്ക് കേട്ട് മനുവിന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായി. ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തതിനു ശേഷവും, ദേവശ്രീയുടെ നാണമുള്ള ചിരിയും, മെഹറിന്റെ അവസാന വാക്കുകളും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരുമിച്ച് മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ…” ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നു പോയി ദേവശ്രീ ക്ലാസ്സിൽ പഴയപോലെ പ്രസന്നതയോടെ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങി ആരെങ്കിലും അവളെ പഴയതു പോലെ കളിയാക്കിയാൽ അവൾ വിഷമിക്കുന്നതിന് പകരം സന്തോഷിച്ചു… മുഖത്ത് നാണം തെളിയും അവൾ മനുവിനോട് സംശയം ചോദിക്കും വരാന്തയിൽ മനുവിന്റെ കൂടെ നിന്ന് സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് പോലെ സംസാരിക്കും അവനും അതൊക്കെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു… അവളുടെ കമ്പിയിട്ട പല്ല് കാണിച്ചുള്ള ചിരി….. ആ തടിച്ച ചുണ്ടുകൾ, അവളുടെ വട്ടത്തിലുള്ള ആ മുഖം, അതെല്ലാം അവനെ അവളിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു…..
പല ദിവസങ്ങളിലും ദേവശ്രീ മനുവിന്റെ വീടിന്റെ മുൻപിലൂടെ പോകുമ്പോൾ മനുവിനെ നോക്കും അന്നത്തെ പോലെ സാറിനോട് നിന്ന് സംസാരിക്കാൻ അവൾക്ക് കൊതി തോന്നി, സാറിനെ ഒന്ന് കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ, സാർ ഒരിക്കൽ കൂടെ തന്നെ സാറിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, എന്നാൽ അതൊന്നും ആ ദിവസങ്ങളിൽ നടന്നില്ല,. അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് ദിനം, കംപ്യൂട്ടർ സയൻസ് ക്ലാസ്സിനായിരുന്നു ആ ദിവസം മനുവിന്റെ ക്ലാസ് കുട്ടികളെല്ലാം കളർ ഡ്രെസ്സിൽ.. ക്ലാസ്സിൽ വന്ന ഉടനെ അവൻ ദേവശ്രീയെ ശ്രദ്ധിച്ചു… ഒരു ഫ്രോക്ക് ഡ്രെസ്സിൽ അവൾ സുന്ദരി ആയി ഇരിക്കുന്നു.. അവനെ കണ്ടമാത്രയിൽ അവൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു….