അവളുടെ മനസ്സിൽ ആ ചോദ്യങ്ങൾ എല്ലാം ഒരുമിച്ച് ഉയർന്നു. മനുവിന് അവളുടെ പേടി മനസ്സിലായി. “പേടിക്കേണ്ട,” അവൻ ആദ്യം
പറഞ്ഞു. “തെറ്റായ കാര്യമൊന്നുമല്ല. കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്. ഇവിടെ വച്ച് പറ്റില്ല.
” അത് കേട്ടപ്പോൾ ദേവശ്രീ അവനെ നോക്കി നിന്നു. റോഡിലൂടെ ഇടയ്ക്ക് ഒരാൾ നടന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ബൈക്കും ദൂരത്ത് കൂടി കടന്നു പോയി. ഈ വഴിയിലുപോലും ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ എന്താകും എന്ന പേടി അവൾക്കുണ്ടായി.
മനു കുറച്ച് ആലോചിച്ചു. പിന്നെ ചോദിച്ചു. “എന്റെ വീട് അറിയാമോ? ” ദേവശ്രീ തലകുനിച്ചു.
“അറിയാം…” “തിരക്കില്ലെങ്കിൽ അവിടേക്ക് വാ. കുറച്ച് നേരം സംസാരിക്കാം. ” ദേവശ്രീ പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദയായി. അവളുടെ കൈകൾ സൈക്കിൾ ഹാൻഡിലിൽ കൂടുതൽ മുറുകി.
മുഖത്ത് ആശയക്കുഴപ്പം. ഒരു വശത്ത് പേടി. മറ്റൊരു വശത്ത്, മനു സാർ തന്നെ വിളിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന അപ്രതീക്ഷിതത്വം. കൂടെ, സാർ പറയാനിരിക്കുന്നത് എന്തായിരിക്കും എന്ന വലിയ ആശങ്ക.
അവൾക്ക് ‘വരാൻ പറ്റില്ല’ എന്ന് പറയാൻ തോന്നി. പക്ഷേ പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സ്കൂളിൽ വച്ച് സംസാരിച്ചാൽ, ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികൾ കണ്ടാൽ അത് വീണ്ടും പുതിയൊരു പ്രശ്നമാകും. സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ മറ്റു അധ്യാപകർ ഉണ്ടാകും.
റോഡിൽ നിൽക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല. അതിനെക്കാൾ, അവൻ പറഞ്ഞത് പോലെ, അവന്റെ വീട്ടിൽ കുറച്ച് നേരം സംസാരിച്ചാൽ കാര്യം തീരാമോ? അവൾക്ക് തന്നെ അതിന് മറുപടി അറിയില്ല. മനു അവളുടെ മൗനം ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ദേവശ്രീ, നിർബന്ധമില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു. “പറ്റില്ലെങ്കിൽ പ്രശ്നമില്ല. ഞാൻ മറ്റൊരു സമയം സംസാരിക്കാം. ” അത് കേട്ടപ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് തലകുലുക്കി.
“അല്ല സാർ…” അവൾ വാക്കുകൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു. “വരാം സാർ…” അത് പറഞ്ഞതിന് ശേഷം അവൾ വീണ്ടും കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി. ആ മറുപടിയിൽ സമ്മതമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനൊപ്പം ഒരു പേടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾക്ക് എന്താണ് കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്നറിയില്ല. മനു തലകുനിച്ചു. “ശരി. പതുക്കെ വാ..
” ദേവശ്രീ വീണ്ടും തലകുനിച്ചു. “ഹ്മ്മ്…” മനു ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും ടെൻഷൻ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അവൻ ഒന്നുകൂടി പറഞ്ഞു. “പേടിക്കേണ്ട. സംസാരിക്കാനാണ്. ” ദേവശ്രീ അതിന് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു. മനു ബൈക്ക് മുന്നോട്ട് എടുത്തു. ദേവശ്രീ സൈക്കിളിൽ വീണ്ടും പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. അവളുടെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
മനു സാർ എന്താണ് പറയാൻ പോകുന്നത്? അത് ശാസനയാണോ…? ആശ്വാസമാണോ…? അല്ലെങ്കിൽ താൻ ഇതുവരെ പേടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഗോസ്സിപ്പിനെ കുറിച്ചുള്ള നേരിട്ടുള്ള ചോദ്യം ആണോ…?
ആ ചെറിയ റോഡിലൂടെ അവൾ മുന്നോട്ട് സൈക്കിൾ ചവിട്ടി. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് വീട്ടിലേക്കല്ല പോയത്. മനു സാറിന്റെ വീട്ടുവാതിലിലേക്കാണ്. മനു വീട്ടിൽ എത്തിയിരുന്നു.
ബൈക്ക് മുറ്റത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് നിർത്തി, അവൻ വീട്ടുവാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. എന്നാൽ അകത്തേക്ക് കയറുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അവൻ തിരിഞ്ഞ് റോഡിലേക്ക് നോക്കി. ദേവശ്രീ വരുമോ…? അല്ലെങ്കിൽ പേടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോയിരിക്കുമോ…?
അവൻ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു. ഒരു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, റോഡിന്റെ അറ്റത്ത് സൈക്കിൾ പതുക്കെ വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ദേവശ്രീ. അവൾ വളരെ മന്ദഗതിയിലാണ് വന്നത്.
വരണമോ വേണ്ടയോ എന്നൊരു
മടിപ്പ് ഓരോ ചവിട്ടിലും കാണാമായിരുന്നു. വീട്ടിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ സൈക്കിൾ സ്റ്റാൻഡിൽ വച്ചു. പിന്നെ റെക്കോർഡ് ബാഗ് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ നടന്നു വന്നു. അവൾക്ക് ആ വീട് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആദ്യമായി ആ വീട്ടുവാതിലിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പേടി ഉയർന്നു. മനു അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന പോലെ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. “വാ ദേവശ്രീ…” അവൾ തലകുനിച്ചു. “സാർ…” അവളുടെ ശബ്ദം പതിവിലും താഴ്ന്നതായിരുന്നു.