മനുവിന്റെ വീടിന്റെ രണ്ട് വീട് അപ്പുറമുള്ള വീട് ചൂണ്ടി കാണിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു…. ആഹാ….. എന്നിട്ട് അത് ഇതുവരെ പറഞ്ഞില്ലാലോ…… ഇപ്പോളല്ലേ സാറിനോട് ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നത്….. അപ്പോൾ നമ്മൾ അയൽക്കാർ ആണല്ലേ…..
ഹാ…. അവൾ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു…. അപ്പോൾ ദേവശ്രീക്ക് ഇടക്കൊക്കെ ഇവിടേക്ക് വരാം….. അതിന് മറുപടിയായി അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു… പിന്നെ സൈക്കിളുമായി നടന്നു മുറ്റത്ത് നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, അവളുടെ ചുവടുകൾ മുമ്പിലേതുപോലെ ഭാരമുള്ളതല്ലായിരുന്നു.
മനു വാതിലിനരികിൽ നിന്ന് അവൾ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു. അവളോട് മുഴുവൻ കാര്യങ്ങളും തീർന്നു എന്ന് പറയാനാവില്ല. പക്ഷേ ആ സംഭാഷണം അവളുടെ മനസ്സിലെ ഒരു വലിയ കല്ല് കുറച്ചെങ്കിലും മാറ്റിയതായി അവന് തോന്നി. ദേവശ്രീ റോഡിലേക്ക് സൈക്കിൾ തിരിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഇപ്പോഴും ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.
മനു സാർ തന്നെ ശാസിച്ചില്ല. അവളെ തെറ്റുകാരിയായി കണ്ടില്ല. മറിച്ച്, അവൾക്ക് ആത്മവിശ്വാസം നൽകി. ആ
ചെറിയ കൂടിക്കാഴ്ച, ദേവശ്രീയുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു അർത്ഥം നേടി. —————————- കഴിഞ്ഞ കുറേ ദിവസങ്ങളായി അസ്വസ്ഥമായി ഇരുന്ന തന്റെ മനസ്സിൽ, ഇന്ന് ഒരു ചെറിയ ശാന്തത വന്നിറങ്ങുന്നത് ദേവശ്രീ വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞു. സ്കൂളിൽ നിന്ന് വീട്ടിലെത്തിയതിനു ശേഷവും, രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിച്ചപ്പോഴും, വീട്ടുകാരോട് പതിവ് പോലെ സംസാരിച്ചപ്പോഴും, അവളുടെ മനസ്സ് മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു. മനു സാറിന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിന്ന ആ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ.
അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും. തന്നെ കുറ്റക്കാരിയായി കാണാതെ, പേടിക്കേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ ആ ശബ്ദം. തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, “നീ ഇങ്ങനെ മങ്ങി ഇരിക്കുന്നത് നിനക്കൊട്ടും ചേരുന്നില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ ആ മൃദുവായ ഉറപ്പ്. അത് ഓർക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭാരമൊന്ന് കുറയുന്നതുപോലെ തോന്നി.
രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിട്ടും അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. അവൾ കിടക്കയിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. കണ്ണുകൾ അടച്ചാൽ, മനു സാറിന്റെ മുഖം. കണ്ണുകൾ തുറന്നാൽ, അവൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ.
“ദേവശ്രീയെ പോലെ ഒരു നല്ല, സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടിയുടെ പേരിനോടൊപ്പം ആണല്ലോ പറയുന്നത്… അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല. ” ആ വാക്ക് വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നതോടെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു നാണച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “സുന്ദരി…” അവൾ മനസ്സിൽ ആ വാക്ക് പതുക്കെ ആവർത്തിച്ചു. “അത്രയ്ക്ക് സുന്ദരിയാണോ ഞാൻ…?
” അവൾ സ്വന്തം മനസ്സിനോട് തന്നെ ചോദിച്ചു. കിടന്നിരുന്നിടത്ത് നിന്ന് അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. മുറിയിലെ മങ്ങിയ ഇരുട്ടിൽ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. പിന്നെ കൈ നീട്ടി ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു.
മുറി മഞ്ഞ നിറമുള്ള വെളിച്ചത്തിൽ നിറഞ്ഞു. അവൾ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ പ്രതിബിംബം തെളിഞ്ഞു. ആദ്യമായി അവൾ തന്നെ മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കാൻ ശ്രമിച്ചു — മനു സാറിന്റെ കണ്ണിലൂടെ.
വട്ടമുള്ള മുഖം. നിറഞ്ഞ കവിളുകൾ. അവയിൽ ഇപ്പോഴും നാണത്തിന്റെ ചെറിയ ചുവപ്പ്. കണ്ണുകൾക്ക് ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അതിനുള്ളിൽ പുതുതായി വന്നൊരു തിളക്കം.
ചുണ്ടുകൾ അല്പം നിറഞ്ഞത്. ചിരിക്കുമ്പോൾ പല്ലിലെ കമ്പി തെളിയും. അവൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു നോക്കി. പല്ലിലെ കമ്പി കണ്ണാടിയിൽ തെളിഞ്ഞു.
“ശോ…” അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. “ഇത് കൂടെ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ…” പിന്നെ ഉടനെ തന്നെ മനു സാറിന്റെ ശബ്ദം അവളുടെ മനസ്സിൽ വന്നു. “ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് നീ കൂടുതൽ നന്നായി തോന്നുന്നത്. ” അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
ഇപ്രാവശ്യം പല്ലിലെ കമ്പി കണ്ടിട്ടും അവൾ ചിരി നിർത്തിയില്ല. “സാർ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകില്ലേ ഇത്…? ” അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ഉടൻ തന്നെ ഉത്തരം അവൾ തന്നെ പറഞ്ഞു.
“കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും… എന്നിട്ടും ഭംഗിയുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ…” അവളുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും നാണം പടർന്നു. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ അവൾ ഒന്ന് നേരെ നിന്നു. തന്റെ നൈറ്റ്ഡ്രസ്സിലേക്ക് നോക്കി. അവൾക്ക് എപ്പോഴും സ്വന്തം ശരീരത്തെ കുറിച്ച് ചെറിയൊരു സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു.