ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. ദേവശ്രീ റോഡിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കി, ചെരിപ്പ് അഴിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി. അകത്ത് കയറിയതോടെ അവളുടെ പേടി കുറച്ച് കുറഞ്ഞു. അതേ സമയം, അവൾ കൂടുതൽ നാണപ്പെട്ടു. വീട് അകത്ത് ശാന്തമായിരുന്നു. വാതിൽ പകുതി തുറന്ന നിലയിൽ തന്നെ മനു വച്ചു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവൾക്ക് അല്പം ആശ്വാസം തോന്നി. “ഇന്ന് വീടിന് അകത്തേക്ക് കയറാൻ ദേവശ്രീയ്ക്ക് മടിയൊന്നും ഇല്ലല്ലോ…” മനു പറഞ്ഞു. അവൾ മറുപടി പറയാതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇരിക്ക്.” അവൻ സോഫയിലേക്ക് കൈ കാണിച്ചു. ദേവശ്രീ പതുക്കെ ഇരുന്നു. അവൾ ബാഗും റെക്കോർഡും മടിയിൽ വച്ചു. വിരലുകൾ റെക്കോർഡിന്റെ കോണിൽ തൊട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. മനു അവളുടെ മുന്നിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. “കുറച്ച് ദിവസമായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു…” അവൾ തല ഉയർത്തി. “എന്താ സാർ?” “ദേവശ്രീയ്ക്ക് എന്താ പറ്റിയത്?” മനു ചോദിച്ചു അവൾ അവനെ നോക്കി. “എനിക്കോ?” “ഹ്മ്മ്. ഈ ലോകത്തൊന്നുമല്ലല്ലോ ജീവിക്കുന്നത്. ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കും, പക്ഷേ മനസ്സ് വേറെ എവിടെയോ. റീഡിങ്ങ് തെറ്റിക്കുന്നു. സംശയം ചോദിക്കാൻ വരും, പക്ഷേ ശരിക്കും സംശയം ചോദിക്കില്ല.” അവൾ തലകുനിച്ചു. “അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല സാർ…” “ഇല്ലേ?” അവൾ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. അന്നൊക്കെ ഗോസിപ്പിന്റെ വിഷമത്തിൽ ആയിരുന്നു ക്ലാസ്സിൽ തല താഴ്ത്തി ഇരുന്നിരുന്നത്,…… ഇപ്പോൾ എന്താ പ്രശ്നം ? മനു അവളെ കുറച്ച് നേരം നോക്കി. പിന്നെ അല്പം ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു. “കുട്ടികൾ പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഗോസിപ്പ് സത്യമാക്കാനുള്ള പരിപാടിയാണോ?” അവന്റെ ശബ്ദം മാറിയതോടെ അവളുടെ ധൈര്യം മുഴുവൻ ഒറ്റയടിക്ക് ചോർന്നുപോയി. അവളുടെ മുഖം മങ്ങിയത് മനു വായിച്ചു. “സാർ… ഞാൻ അങ്ങനെ ഒന്നും…” വാക്കുകൾ അവളുടെ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. മനു അവളെ നോക്കി നിന്നു. ആ പേടിയിലും അവളുടെ ഭംഗി അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ഉച്ചവെയിലിൽ നടന്ന് വന്നിട്ടും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ക്ഷീണം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വട്ടമുള്ള മുഖം, നാണം പടർന്ന നിറഞ്ഞ കവിളുകൾ, ഇളം ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ചുണ്ടുകൾ, പല്ലിലെ കമ്പി കാണിച്ചാൽ കൂടുതൽ മധുരമാകുന്ന ചിരി, നീളമുള്ള മുടി, ചെറുതായി തടിച്ച ശരീരഘടന — എല്ലാം ചേർന്ന് അവളിൽ ഒരു വേറിട്ട ആകർഷണം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അവളെ ശാസിക്കാനായി തുടങ്ങിയ ശബ്ദം മനുവിൽ പതുക്കെ സോഫ്റ്റ് ആയി. അവൻ മെഹറിന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു. “മനസ്സിലെ ഇഷ്ടം മറച്ചു വച്ച് നല്ലവനായി നടന്നിട്ട് എന്താ കാര്യം…” ദേവശ്രീ തലകുനിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മനു കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവൾ ഇരിക്കുന്ന സോഫയുടെ മറുവശത്ത്, മാന്യമായ അകലം പാലിച്ച്, അവൻ ഇരുന്നു. ദേവശ്രീ പെട്ടെന്ന് അവനെ നോക്കി. “ദേവശ്രീക്ക് എന്തേ ഒന്നും പറയാൻ ഇല്ലേ?” മനു മൃദുവായി ചോദിച്ചു. “സാർ… റെക്കോർഡ് കാണിക്കാൻ…” “അതിന് മാത്രമാണോ ഇപ്പോൾ ഇവിടേക്ക് വന്നത്?” അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ദേവശ്രീ ഉടനെ കണ്ണ് താഴ്ത്തി. “സത്യം പറയ്.” അവൾ വിരലുകൾ കൊണ്ട് റെക്കോർഡിന്റെ കോണിൽ തിരുമ്മിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “സാറിനെ ഒന്ന് കാണാൻ കൂടെ…” വാക്ക് വളരെ പതുക്കെയായിരുന്നു. പക്ഷേ
മനുവിന് അത് വ്യക്തമായി കേട്ടു. “കണ്ടിട്ട്? ” അവൾ മിണ്ടിയില്ല. “എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടായിരുന്നോ?
” അവൾക്ക് പറയണമെന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നില്ല. മനു കുറച്ച് നിമിഷം അവളെ നോക്കി. പിന്നെ വളരെ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
“പ്രേമം ആണോ? ” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം ദേവശ്രീയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചതുപോലെ ആയി. അവൻ മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ഗൗരവം മാറ്റി വളരെ സൗമ്യമായാണ് ചോദിച്ചത്. എങ്കിലും ആ ചോദ്യം അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഏറ്റവും ഒളിഞ്ഞിരുന്ന വാതിൽ തുറന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു.
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ നിറയാൻ തുടങ്ങി. “ദേവശ്രീ…” മനു പതുക്കെ വിളിച്ചു. “ഒരാൾ ഇത്രയും പാവമൊന്നും ആകരുത്.