“അശ്വതി..,
“അശ്വതി..”
വിളികെട്ടവൾ കണ്ണ് തുറന്നു.
“ഉറങ്ങുവാണോ..? എങ്കി കൊച്ചിനെ ശെരിക്ക് പിടിച്ച് ഇരിക്ക്..”
അത് കേട്ട് ഇളയ കൊച്ചിനെ അവൾ വശത്തേക്കാക്കി ശെരിക്ക് ഇരുത്തിച്ചു. ചിന്നുമോൾ ചാരിയിരുന്ന് സുഖമായി ഉറങ്ങുകയാണ്.
“ഉറങ്ങിക്കോ..എത്തിയാൽ ഞാൻ വിളിക്കാം..”
“വേണ്ട..”
“ഒഹ്..”
വേണ്ടേ വേണ്ട മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അയാൾ വണ്ടിയുടെ വേഗം അല്പം കൂട്ടി. അശ്വതിയുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞടഞ്ഞു പോകുന്നത് മാധവൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു പതിനഞ്ചു മിനുട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വീണ്ടും അവൾ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
അയാൾ പതിയെ കാറൊരു സൈഡിൽ ഒതുക്കി.
എത്ര നിഷ്കളങ്കമായാണ് പെണ്ണുറങ്ങുന്നത്.
ചിന്നുമോളോട് ഞാൻ കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം നീ ചിന്തിക്കുന്നത് പോലെ നിന്നെ സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടി തന്നെയാണ് അശ്വതി.
നീയെന്നെ സ്നേഹിച്ചേ പറ്റു. എന്റെ സ്പർശനങ്ങൾ അനുഭവിച്ചേ പറ്റു. നിന്റെ ചൂട് എന്നിലേക്ക് പകരും വിധം ശരീര തുടിപ്പുകൾ എന്റെ മുന്നിൽ അടിയറവ് വച്ചേ മതിയാകു.
ബ്രായുടെ നിഴലിപ്പ് കാണുന്ന ചുമലിൽ നിന്നും അയാൾ താഴേക്ക് കണ്ണുഴിഞ്ഞു. ഉയർന്നു താഴുന്ന അവളുടെ വലിപ്പമുള്ള മുലകളിൽ നോക്കി പതിഞ്ഞ മന്ത്രണമായി മൊഴിഞ്ഞു.
ഒരിക്കൽ കൈത്തുമ്പത് നഷ്ടമായ നിന്റെ മുലകളുടെ മാർധവം നീ അറിയാതെ തന്നെ ഇന്നെന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പതിഞ്ഞില്ലേ..
വരും.. പ്രസാദിന്റെ ഭാര്യയായി തന്നെ നിന്നെ ഞാൻ വച്ചനുഭവിക്കുന്ന നാളുകൾ വരും. അപ്പോൾ മതിയെനിക്ക് നീയീ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന മുപ്പത്തിയെട്ടുകൾ..!
മുടിയിൽ വിരലുകളഴച്ച് നീയെന്നെ നിന്റെ നിറഞ്ഞ മാറിടങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിക്കും. മുത്തി കുടിക്കുമ്പോൾ നീയെന്റെ മുന്നിൽ കിടന്ന് തേങ്ങും..
ഹാ….
ഇന്ന് നീയെന്റെ കാറിൽ ഉറങ്ങി. നാളെ എന്റെ കൂടെ.. ഒരു കുറവും വരുത്താതെ പൊന്നു പോലെ നോക്കാം ഞാൻ..!’
പറഞ്ഞു നിർത്തി മാധവൻ അയാളുടെ ഷഡിയിൽ പിടയുന്ന വികാരത്തെ പിടിച്ചമർത്തി.
നെടുവീർപ്പോടെ തിരിഞ്ഞ് വണ്ടിയെടുത്തു. മിററിലൂടെ അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ട്.
വീട്ടുമുറ്റത്തു കാറിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ മാധവൻ ചിന്നുമോളെ ചുമലിൽ എടുത്തു. അത് മുടക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. തടസ്സം ചെയ്താൽ ഭംഗം വരുന്ന ചിന്നുമോളുടെ ഉറക്കം തന്നെ.
“നടക്ക് അശ്വതി. ചെന്ന് വാതിൽ തുറക്ക് മോളെ ഞാൻ കൊണ്ട് വന്നോളാം..”
ഒന്നും പറയാനാവാതെ അവൾ മുന്നിൽ നടന്നു. പുറകെ അയാളും.
നൃത്തം ചെയ്യുന്ന കുണ്ടി പന്തുകൾ അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ വേലിയെറ്റങ്ങൾ നടത്തുകയാണ്. അതിലൊന്ന് കൈത്തലമമർത്താൻ മുറവിളികൾ ഉയരുന്നു.
അക്ഷമനാക്കി കൊലക്ക് കൊടുക്കല്ലേ..
അശ്വതി വാതിൽ തുറന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി.
“കൊച്ചിനെ മുറിയിൽ കിടത്താമല്ലേ..?”
മനസുലഞ്ഞു വെപ്രാളംപ്പെട്ട അയാളുടെ സ്വരം.
“മ്മ്..”
അശ്വതിക്ക് പുറകെ അയാളും മുറിയിൽ കയറി കൊച്ചിനെ ബെഡിൽ കിടത്തി. ഇളയ കൊച്ചിനെ അവൾ തൊട്ടിലിലും കിടത്തി.
പാതി കുനിഞ്ഞ അവളുടെ പിന്നഴകും പാർശ്വ ഭംഗിയും കണ്ട് അയാൾ കണ്ണ് മിഴിച്ച് നോക്കി നിന്നുപോയി. കനത്ത മുലകളുടെ ഭാരം താഴേക്ക് തൂങ്ങിയ കാഴ്ചയും തുളുമ്പുന്ന അടിവയറും തിന്നാനുള്ള ആർത്തിയോടെ.
അവൾ നിവരുന്നത് കണ്ട് വെപ്രാളത്തോടെ അയാൾ പുറത്തിറങ്ങി.
“ഞാൻ ബാക്കിയുള്ള സാധങ്ങൾ എടുത്തിട്ട് വരാം..”
അശ്വതി തലകുലുക്കി.
“പിന്നെ.. ഒരു ചായ കിട്ടുമോ..?”
“മ്മ്..”
“കോഫി മതി..”
അയാൾ ചിരിച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നു. ആ നിമിഷം അയാളെ അനുസരിക്കാൻ അവൾക്ക് മടി തോന്നിയില്ല. ചിന്തകളിലെ പിരിമുറുക്കങ്ങൾ അയാളുടെ വാക്കുകളെ പൊരുത്തപ്പെടാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നത് പോലെ.
സന്തോഷമെന്തെന്നാൽ ചിന്നുമോളെ നല്ല സ്കൂളിൽ ചേർത്തതും അവൾക്ക് വേണ്ടുന്ന പഠന സാമഗ്രികികൾ കിട്ടിയതുമാണ്. അതിന്റെ ചിലവുകൾ വഹിച്ച മാധവന് ഒരു കോഫി ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുന്നതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്..
ഭർത്താവുണ്ടായിട്ടും കടമകൾ നിർവഹിക്കാൻ മടിക്കുമ്പോൾ അന്യ പുരുഷനിൽ നിന്ന് സഹായം സ്വീകരിക്കേണ്ടി വന്ന വിവശതകൾ അവൾ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്
ഏകലവ്യാ തുടർച്ച ഉണ്ടാക്കുമോ? ഇതിൽ പരം നല്ല കമ്പികഥ ഞാൻ അടുത്ത കാലത്തു കണ്ടിട്ടില്ല. നല്ല ശൈലി. തുടർച്ച ഉടനെ തന്നേ വേണം കേട്ടോ.