ഒപ്പുവച്ച അവസാന രേഖയായിരുന്നു…
ഇനി എനിക്ക് ഒന്നും ചോദിക്കാനില്ല… കാണാൻ മാത്രം ബാക്കി…
അവൾ… അല്ല,, അവർ എന്തൊക്കെ ചെയ്യുമെന്ന്!!
എന്റെ അവസാനത്തെ മെസ്സേജിന് ഷബീനയുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നും
മറുപടികളൊന്നും വന്നില്ല…
ചോദ്യങ്ങളുമില്ല…വിവരണങ്ങളുമില്ല…
മൗനം മാത്രം!!
അത് സൗമ്യമായ മൗനം അല്ലായിരുന്നു..
തീരുമാനങ്ങൾ എവിടെയോ എടുത്തുകഴിഞ്ഞുവെന്ന് പറയുന്ന പോലുള്ളൊരു തണുത്ത മൗനം!!
ചിന്തകളുടെ ലോകത്ത് നിന്ന് ഒളിച്ചോടാൻ ഞാൻ ജോലിയിൽ
മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു…
ഫയലുകൾ…നമ്പറുകൾ.. ഡെഡ്ലൈനുകൾ..
അവയുടെ നിർദ്ദയമായ ക്രമം എന്നെ
കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവിപ്പിച്ചു!
പിന്നീട് അവരുടെ ഓൺലൈൻ സ്റ്റാറ്റസ് ഞാൻ നോക്കിയില്ല.. ഇനി അത് എന്റെ
വിഷയമല്ല എന്ന് എന്നോട് തന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു!!
***************
അന്ന് ഓഫീസ് വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ പതിവിലും കൂടുതൽ ട്രാഫിക് ഉണ്ടായിരുന്നു… ഹോൺ ശബ്ദങ്ങൾ, ചുവന്ന സിഗ്നലുകൾ,
നിലച്ചുനിൽക്കുന്ന വാഹനങ്ങൾ…
പക്ഷേ അതൊന്നും എന്നിൽ പതിവുപോലെ അസഹ്യതയുണ്ടാക്കിയില്ല…
കാരണം ഇന്നെന്തോ എന്നത്തേയും പോലെ എത്രയും വേഗം വീട്ടിലേക്ക് ഓടി കയറാനുള്ള ഒരു ആവേശം പോലും എന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…
വീട് എന്നത് ഇനി ഒരു ലക്ഷ്യമായി തോന്നിയില്ല… അത് വെറും ഒരു സ്ഥലമായി മാത്രം ചുരുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു…
ബോറടി മാറ്റാൻ കാറിലെ സ്റ്റീരിയോ ഓൺ ചെയ്തു…
“മൗനങ്ങൾ മിണ്ടുമൊരീ നേരത്ത്…”
എന്റെ ഫേവറേറ്റ് സോങ് തന്നെയായിരുന്നു
ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നത്… ഒരുകാലത്ത്
ഈ പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ്
എത്രയോ തവണ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്…
ഓരോ വരിയും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… എന്തൊക്കെയോ ഓർമ്മിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്…
പക്ഷേ ഇന്നെന്തോ എനിക്ക് അതും
ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല… വാക്കുകൾ ചെവിയിൽ വീണുകൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും അവ മനസ്സിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു…
എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതെല്ലാം ഇനി എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ…
സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ…
ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റാത്തതുപോലെ…
ഒരൊന്നായി എന്റെ കൈവിട്ടു പോകുന്നു എന്നൊരു തോന്നൽ…
അല്ല… അത് വെറും തോന്നൽ മാത്രമല്ലായിരുന്നു… അത് ഒരു തിരിച്ചറിവായിരുന്നു!!
വീട്ടിലെത്തി ഡോർബെൽ അടിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ഷബീനയുടെ നടപ്പിന്റെ ശബ്ദം
എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു…
എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ ആവേശത്തോടെ വാതിലിലേക്ക് നടക്കുന്ന അവളുടെ രൂപം ഡോറിന്റെ മറയുണ്ടെങ്കിൽ കൂടിയും എനിക്ക് മനക്കണ്ണിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു…
ഇത്ര വേഗത്തിൽ ഡോർ തുറന്നത്
ഇന്ന് ആദ്യമായിരുന്നു…
നിറപുഞ്ചിരിയോടെയായിരുന്നു
അവൾ എന്നെ സ്വീകരിച്ചത്… മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇത്ര സന്തോഷത്തിലും ആവേശത്തിലും
ഞാൻ ഷബീനയെ വീണ്ടും കാണുകയായിരുന്നു…
“ നിങ്ങൾ വസ്ത്രം മാറിവരും…ഞാൻ
ചായ എടുത്തുവരാം…” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ബോധ്യം മാത്രം…
ഞാൻ എടുത്ത തീരുമാനം ശരിയായിരുന്നു… അവൾ സന്തോഷവതിയാണ്… അത് തന്നെയാണ് പ്രധാന്യം!!
കാലും മുഖവും കഴുകി വസ്ത്രം മാറി വരുമ്പോഴേക്കും ചായ റെഡിയായിരുന്നു… പതിവില്ലാത്ത രീതിയിൽ ഇന്ന് അവൾ എനിക്ക് വേണ്ടി
പലഹാരവും തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു…
‘ഉന്നക്കായ…’
എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്…
അവൾക്ക് തയ്യാറാക്കാൻ എറ്റവും മടിയുള്ളതും…
അത് എന്റെ സന്തോഷത്തിന്
വേണ്ടി മാത്രമല്ലായിരുന്നു…
അവൾ സന്തോഷവതിയാണെന്ന്
എന്നെ അറിയിക്കാൻ കൂടി വേണ്ടിയായിരുന്നു…
അന്നത്തെ വൈകുന്നേരം വലിയ വിശേഷങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ
തന്നെ കടന്നുപോയി…
ഷബീന തീർത്തും ഉല്ലാസവതിയായിരുന്നു…
പൊട്ടിപ്പോയ ഒരു പ്രണയം
വീണ്ടെടുത്തതിന്റെ… അല്ലെങ്കിൽ
തിരിച്ചു കിട്ടിയതിന്റെ ആവേശം!!
അവൾ മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും…