വന്നില്ല,, പകരം അവളുടെ തല പതിയെ
കുനിഞ്ഞു…
ആ കുനിവ് ഒരു നിഷേധമല്ലായിരുന്നു…
ഒരു സമ്മതവുമല്ലായിരുന്നു…
എന്നാൽ എനിക്ക് കാര്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ അത്രയും മതിയായിരുന്നു..
ഡോക്ടർ ആയിരുന്നെങ്കിൽ… അവൾ
ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ
സമ്മതിച്ചേനെ…
പക്ഷേ ഇത്… ഇത് അങ്ങനെ അല്ലായിരുന്നു…
“ഡോ… ഡോക്ടർ ആയിരുന്നില്ലേ…?”
ഹൃദയത്തിന്റെ താളം തെറ്റിപ്പോയ അവസ്ഥയിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു…
ഷബീന തലകുനിഞ്ഞ് തന്നെ..
വളരെ പതിയെ… വളരെ സൂക്ഷിച്ച്…
തലയിളക്കി ‘അല്ല’ എന്ന രീതിയിൽ…
അത് അവൾ തന്നെയായിരുന്നു എന്നൊരു നിശ്ശബ്ദ സമ്മതം പോലെ!!
അവളുടെ ആ നിശബ്ദ സമ്മതം…
എന്റെ ഹൃദയം പൊട്ടിത്തെറിച്ചില്ല… പക്ഷെ അത് മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന അവസാന പ്രതീക്ഷ പതിയെ വിട്ടുകളഞ്ഞതുപോലെ അകത്ത് തന്നെ ഇടിഞ്ഞു വീണു…
മസ്തിഷ്കം ശൂന്യമായി… എനിക്ക്
ചോദിക്കാൻ ഇനിയും ഒരുപാട് ഉണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷേ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ എത്തി അവിടെ തന്നെ ചത്തു പോയി!!
പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിലെ പിരിമുറുക്കം
അവൾക്ക് മനസ്സിലായതുപോലെ…
അവൾ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു…
“എനിക്ക്… എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ
വല്ലാതെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു… എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും… എത്രയൊക്കെ ഓടി മാറാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും…വീണ്ടും,,, വീണ്ടും,,, വീണ്ടും,, അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ഓർമ്മകൾ… എന്നെ
വേട്ടയാടി കൊണ്ടിരുന്നു…”
“വീണ്ടും… വീണ്ടും…വീണ്ടും…” എന്ന ആ ആവർത്തനം,, അവളുടെ മനസ്സിലെ അടച്ചുപൂട്ടിയ വാതിലുകൾ എത്ര തവണ പൊളിച്ചുകടന്ന ഓർമ്മകളാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കിത്തന്നു!!
അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.. ആ കരച്ചിൽ
അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു.. പക്ഷേ
അത്യന്തം സത്യസന്ധവും!!
അവൾ മുഖം മറച്ചില്ല… കണ്ണീർ ഒളിപ്പിച്ചില്ല…
ആദ്യമായി അവൾ സ്വയം പോലും
ഒളിച്ചോടാത്ത ഒരു സത്യത്തിന്റെ
മുൻപിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു!!
അത് പ്രണയത്തിന്റെ അഭിമാനം ആയിരുന്നില്ല… കാമത്തിന്റെ ധൈര്യവുമല്ല… അത് വീണ്ടും
അതേ വേദനയിലേക്ക് നടന്നു കയറുന്ന
ഒരു മനസ്സിന്റെ നിസ്സഹായത മാത്രമായിരുന്നു!!
ആ നിമിഷം എനിക്ക് കോപം തോന്നിയില്ല… ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.. ചില ബന്ധങ്ങൾ നമ്മൾ അവസാനിപ്പിച്ചാലും അവ നമ്മളുടെ
മനസ്സിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞു പോവില്ല!!
അവളുടെ ആ കരച്ചിൽ കണ്ടപ്പോൾ,, എന്റെ ഹൃദയം തകർന്നു പോയിരുന്നു.. അവളെ ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്ന് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു,,, അടുത്തിരുത്തി ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കണം എന്നുമുണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷേ എനിക്ക് അതിന് സാധിച്ചില്ല,, ഞാൻ ബാക്കിയുള്ള രഹസ്യങ്ങളുടെ ചുരുളഴിക്കാനുള്ള തിടുക്കത്തിൽ ആയിരുന്നു!!
ഞാൻ വിചാരണ തുടർന്നു…
“അയാളിൽ നിന്ന് നിനക്ക് ശരിക്കും എന്താണ് മിസ്സ് ചെയ്യുന്നത്…?”
ഷബീന വീണ്ടും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
നോട്ടം – രൂക്ഷം…
ഭാവം – എന്നോടുള്ള പുച്ഛം…
രണ്ടും ഞാൻ കണക്കിലെടുത്തില്ല…
ചോദ്യം വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു…
നേരോടെ, നിർഭയം, നിരന്തരം…
ഒരു ന്യൂസ് ചാനൽ പരസ്യം പോലെ!
“ഐ മീൻ … അയാളിൽ നിന്ന് നിനക്ക് എന്താണ് ശരിക്കും മിസ്സ് ചെയ്യുന്നത്?
അയാളുടെ സാമീപ്യമാണോ?
അയാളുടെ സംസാരങ്ങളാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ… അല്ലെങ്കിൽ സെക്സ് ആണോ?”
ചോദ്യത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും
അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ രൂക്ഷത
പതിയെ പതിയെ കുത്തിപ്പൊങ്ങുകയായിരുന്നു…
ഇനിയെങ്കിലും ഈ വിസ്താരം നിർത്തിക്കൂടെ? എന്ന് അവൾ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ…
എങ്കിലും ഞാൻ പതറിയില്ല…
അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു… ഉത്തരത്തിനായി മാത്രം…
അവസാനം,,, ഷബീന പതിയെ…
പക്ഷേ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു…
“എല്ലാം.”!!
അവൾ ഒറ്റവാക്കിൽ പറഞ്ഞ ആ ഭീകരമായ മറുപടി എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഇടിച്ചിറങ്ങിയപ്പോൾ,,, ഞാൻ പതിയെ തല ഇളക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്… അല്ലാതെ അതേ കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചോദിക്കാനോ പറയാനോ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല!