അൽപം കഴിഞ്ഞ് ഷബീന പതിയെ പറഞ്ഞു… “അതൊന്നും വേണ്ട…
ഇനി അങ്ങനെ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല…
ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചോളാം…”
“അതിന് നിനക്ക് സാധിക്കുമോ…?”
ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ
ആ ചോദ്യം എന്റെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തു പോയി….
ഒരു നിമിഷം… അവിടെ മൗനം മാത്രം..
പിന്നെ അവൾ വീണ്ടും പതിയെ പറഞ്ഞു…
“സമ്മതിച്ചു തന്നാലും നിങ്ങൾക്ക് അത് വിഷമമാകും… നിങ്ങൾക്ക് അതൊന്നും സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല…”
ഒരു നിമിഷം ശബ്ദം മങ്ങി…
“ഞാൻ… ഞാൻ സഹിച്ചോളാം…
എനിക്ക്… എനിക്ക് കുറച്ച് സമയം തന്നാൽ മതി…”
അവിടെ അവൾ വീണ്ടും എന്നെ തോൽപ്പിക്കുകയായിരുന്നു… സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ…
കരുതലിന്റെ ഭാഷയിൽ…
എന്റെ സന്തോഷത്തിനും സമാധാനത്തിനും വേണ്ടി അവൾ അവളുടെ ഇഷ്ടം മൗനമായി പിറകിലേക്കു മാറ്റാൻ തയ്യാറാവുകയാണ്…
എല്ലായ്പ്പോഴും തോൽവികൾ ഏറ്റുവാങ്ങാൻ എനിക്കു മനസ്സിലായിരുന്നു… അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു…
“എനിക്ക് മനസ്സിലാകും… ജീവിതത്തിൽ ഇന്നേവരെ നീ എന്നെ ചതിച്ചിട്ടില്ല…
എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെ എതിർത്തു നീ ഒരിക്കലും ജീവിച്ചിട്ടില്ല…”
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ നിർത്തി… പിന്നെ തുടർന്നു…
“പക്ഷേ ഈ ഒരേയൊരു കാര്യത്തിൽ…
നീ ഇത്രയും ‘അതിരുകൾക്കപ്പുറം’
സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ… അയാൾ നിന്റെ മനസ്സിൽ അത്രയും ആഴത്തിൽ
പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം…”
വാക്കുകൾ ഞാൻ പറഞ്ഞുതീർന്നതുമാത്രം… ഒരു ചൂടുള്ള നനവ് ഷബീനയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതിയുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു…
അവൾക്ക് കരഞ്ഞു തീർക്കാൻ ഞാൻ കുറച്ച് സമയം വിട്ടുകൊടുത്തു…പിന്നെ ഞാൻ ചോദിച്ചു…
എന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ അയാളെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ മാത്രം അയാളിൽ എന്ത് പ്രത്യേകതയാണ് നീ കണ്ടത്??
എന്റെ ആ ചോദ്യം ഒരു ചോദ്യം മാത്രമായിരുന്നു… ചോദ്യം ചെയ്യലല്ല… വെറും അന്വേഷനം മാത്രം…
ഇല്ല… നിങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ ഞാൻ ആരെയും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല,, അതിന് എനിക്ക് സാധിക്കുകയുമില്ല…
ഒരു നിമിഷം പോലും ചിന്തിക്കാതെ ഷബീന വിതുമ്പി!!
“എങ്കിലും… അയാളെ മറക്കാനും
നിനക്ക് സാധിക്കുന്നില്ലല്ലോ…?”
ഞാൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു…
അതിനുള്ള മറുപടിയായി ഷബീന പറഞ്ഞത് വാക്കുകളല്ലായിരുന്നു…
ഒരു കരച്ചിൽ മാത്രം…
അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് പൊട്ടി പുറത്തുവന്ന ഒരു കരച്ചിൽ…
എന്റെ ഹൃദയത്തെ വെട്ടി മുറിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള നിശ്ശബ്ദമില്ലാത്ത കരച്ചിൽ…
ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു…
സാന്ത്വനിപ്പിച്ചു… പ്രയാസപ്പെട്ട് അവളുടെ കരച്ചിൽ അടക്കി…
പിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും അവൾക്ക് ഉറപ്പു കൊടുത്തു…
“ഞാൻ നിന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതല്ല…
കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതുമല്ല… തെറ്റ് നമ്മൾ രണ്ടുപേരുടെയും ഭാഗത്തുണ്ട്…”
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ശ്വാസം വിട്ടു…
“ഒരിക്കൽ ഞാനായിട്ട് തന്നെയാണ് ഇത് തുടങ്ങിവച്ചത്… നീ തന്നെയാണ്
എനിക്കുവേണ്ടി അതിന് അവസാനമിട്ടത്…”
“പിന്നെ മനുഷ്യസഹജമായ ദൗർബല്യം കൊണ്ടു നീ അതിനെ വീണ്ടും തുടർന്നു…”
ഞാൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തലചായ്ച്ചു പറഞ്ഞു…
“ഇനി എന്റെ ഊഴമാണ്… എന്റെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി നീ ഒരിക്കൽ ‘വേണ്ട’ എന്ന് വെച്ചത്… നിന്റെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി അത് അംഗീകരിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്…”
എന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട ഷബീന
നിറകണ്ണുകളോടെ തന്നെ പതിയെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…
ആ നോക്കിൽ ഒറ്റ അർത്ഥം മാത്രമല്ലായിരുന്നു…
അതിൽ അവിശ്വസനീയതയുണ്ടായിരുന്നു,,, ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു,,, പ്രതീക്ഷയുമുണ്ടായിരുന്നു,,,
അതിലുപരി… വാക്കുകളായി പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും ഒരു വല്ലാത്ത തരം
നന്ദി പറച്ചിൽ പോലെയും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങി നിന്നിരുന്നു…
“പക്ഷേ…”ഞാൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി..
“ഇനിയും കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടു പോകുന്നതിന് മുൻപേ എനിക്ക് കുറച്ച് കൂടി അറിയേണ്ടതുണ്ട്…”