ഡോക്ടർ അവളുടെ കാതോരം ചേർന്ന് വളരെ രഹസ്യമായി എന്തോ മന്ത്രിച്ചു. അയാളുടെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വാക്കുകൾ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അയാളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ആവേശം എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു. ആ ചോദ്യത്തിന്, അല്പം പോലും താമസമില്ലാതെ ഷബീന സമ്മതം എന്നപോലെ സാവധാനം തലയാട്ടി…
പക്ഷേ, ആ സമ്മതത്തിന് പിന്നാലെ ഡോക്ടറുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം പരിഭ്രമം നിഴലിച്ചു. അയാൾ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എന്നെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, “ഇയാൾ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ, എന്ന അർത്ഥത്തിൽ!
അയാളുടെ ആ ‘ശങ്ക’ കണ്ടപ്പോയുള്ള ഷബീനയുടെ പ്രതികരണം എന്നെ തീർത്തും തളർത്തിക്കളഞ്ഞു… അവൾ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ, പുച്ഛവും ആത്മവിശ്വാസവും കലർന്ന ഒരു ഭാവത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ കോട്ടി. “അതൊന്നും പ്രശ്നമില്ല, കാര്യമാക്കേണ്ട…” എന്ന് അർത്ഥം വരുന്ന ഒരു മുഖഭാവത്തോടെ!!
തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യം അവൾക്ക് ഒരു തടസ്സമേയല്ലെന്നും, മറിച്ച് അയാളോടുള്ള തന്റെ ആസക്തിക്ക് മുന്നിൽ എന്റെ വില വെറും ശൂന്യമാണെന്നും ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ആ മൗനത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ മറുപടി…
അവളുടെ ആ നിസ്സാരഭാവം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു മൂർച്ചയുള്ള ആയുധം പോലെ തറച്ചു കയറി. ആത്മവിശ്വാസവും, ആത്മാഭിമാനവും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്ന് തരിപ്പണമാകുന്നത് ഞാൻ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എന്നെ അപ്രസക്തനാക്കി മറ്റൊരാൾക്ക് അവൾ നൽകുന്ന ആ മൗനാനുവാദം, ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ എന്റെ സകല അസ്തിത്വത്തെയും പരിഹസിക്കുന്നതായിരുന്നു…
ഡോക്ടറുടെ ഉള്ളിലെ സന്ദേഹം അപ്പോഴും മാറിയിരുന്നില്ല. അയാളുടെ മടിച്ചുനിൽക്കുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് ഷബീന തീക്ഷ്ണമായി നോക്കി. “എങ്കിൽ നമുക്ക് മുറിയിലേക്ക് പോകാം” എന്ന് ആ നോട്ടം തന്നെ വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
എന്നാൽ അയാൾ വീണ്ടും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി (ഭർത്താവ് തൊട്ടുമുന്നിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അത്തരമൊരു സാഹസത്തിന് തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന ഭയം അയാളുടെ മുഖത്ത് നിഴലിച്ചു…)
അയാൾ വീണ്ടും അവളുടെ കാതോരം ചേർന്ന് എന്തോ മന്ത്രിച്ചു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഷബീനയുടെ മുഖത്ത് അസഹിഷ്ണുത പടർന്നു. ഒരു ചെറിയ ദീർഘശ്വാസത്തോടെ അവൾ എഴുന്നേറ്റു. ലിവിങ് റൂമിലെ സ്വിച്ച് ബോർഡിന് അടുത്തേക്ക് നടന്ന് അവൾ ലൈറ്റ് അണച്ചു. മുറിയിൽ ടിവിയുടെ നീല വെളിച്ചം മാത്രം അവശേഷിച്ചു. ആ ഇരുട്ടിൽ എന്റെ നിസ്സഹായത മറയ്ക്കപ്പെടുമെന്ന് അവർ കരുതിക്കാണും…
തിരികെ വന്ന അവൾ യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ അയാളുടെ മടിയിലേക്ക് തലചായ്ച്ച് കിടന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മൗനം അവൾക്ക് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ലൈസൻസായിരുന്നു…
ടിവിയിലെ ദൃശ്യങ്ങൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു…
ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ അവൾ അയാളുടെ മടിയിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ഹൃദയം അപമാനത്താൽ നീറി…
എന്നെ പാടേ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ നടത്തുന്ന ആ ഓരോ ചലനവും എന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ തകർച്ചയുടെ ആഴങ്ങളിലും എന്റെ ശരീരം ഒരു വന്യമായ താളത്തിൽ ഉരുകുകയായിരുന്നു…
ഇരുട്ടിന്റെ നേർത്ത പുതപ്പിനടിയിൽ ഡോക്ടറുടെ ഭയം അലിഞ്ഞുതീർന്നിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ട ആത്മവിശ്വാസം തിരിച്ചുകിട്ടിയതുപോലെ അയാൾ അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലുകൾ കോർത്തു. അവരെ ഇനിയും തുറിച്ചുനോക്കുന്നത് അസഹനീയമായ ഒന്നാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. മനസ്സ് വിസമ്മതിച്ചിട്ടും, ഞാൻ എന്റെ ശ്രദ്ധയെ ബലമായി ടിവി സ്ക്രീനിലേക്ക് തളച്ചിട്ടു…
നേരിട്ടല്ലെങ്കിലും, എന്റെ ഇടക്കണ്ണുകൾ അവരുടെ ഓരോ സൂക്ഷ്മചലനങ്ങളെയും ഒപ്പിയെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
ഡോക്ടർ സാവധാനം കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറുകയിൽ ആദ്യത്തെ ചുംബനം നൽകി. പിന്നീട് ആ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കൺപോളകളിലേക്കും മൂക്കിൻതുമ്പിലേക്കും പടർന്നു…