ഞാൻ വീണ്ടും ബെല്ലടിച്ചു പക്ഷെ ഇത്തവണ വളരെ പതുക്കെ, ഒരു യാചകനെപ്പോലെ…
“ആ… വരുന്നു!” അകത്തുനിന്നും ഷബീനയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു…
ആ വാക്കുകളിൽ ഒരല്പം പോലും പരിഭ്രമമോ വെപ്രാളമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഒരു വലിയ യുദ്ധം ജയിച്ചവളുടെ അല്ലെങ്കിൽ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം നേടിയെടുത്തവളുടെ ആത്മവിശ്വാസവും ശാന്തതയും ആ ശബ്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. തൊട്ടുമുൻപ് ആ മുറിയിൽ നടന്ന വന്യതയുടെ ഒരു അടയാളം പോലും പുറത്തറിയാത്ത വിധം സ്വാഭാവികമായിരുന്നു അവളുടെ മറുപടി…
വാതിൽ തുറക്കാൻ പോകുന്ന ആ നിമിഷത്തിനായി ഞാൻ കാത്തുനിന്നു. എന്റെ ഭാര്യയെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഏത് അവസ്ഥയിലായിരിക്കും കാണുക? അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങൾ എന്തായിരിക്കും? ഡോക്ടർ എന്നെ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കും?
വാതിൽ സാവധാനം തുറക്കപ്പെട്ടു. വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയപ്പോൾ എന്റെ മുന്നിൽ ഷബീന നിന്നു…
ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകളെല്ലാം അവൾ ധൃതിയിൽ ഇട്ടതുപോലെ തോന്നിച്ചു; ചിലത് തെറ്റായ സുഷിരങ്ങളിലായിരുന്നു കുടുങ്ങിക്കിടന്നത്…
അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ അവളുടെ നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും വിയർപ്പിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്നു… പത്തു മിനിറ്റ് മുൻപ് ആ മുറിക്കുള്ളിൽ നടന്ന വന്യമായ ആ പോരാട്ടത്തിന്റെ ചൂട് അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു…
മുഖം വല്ലാതെ ചുവന്ന് തുടുത്തിരുന്നു,, കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം മയക്കവും തളർച്ചയും കലർന്ന ഭാവം…
കൺമഷി അലങ്കോലമായിരുന്നു,, ലിപ്സ്റ്റിക് ചുണ്ടുകൾക്ക് വെളിയിലേക്ക് പടർന്നിരുന്നു…
കണ്ടാൽ തന്നെ നല്ലൊരു കളി കിട്ടിയ നിറവ് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…
എന്നിട്ടും ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ അവൾ എന്നെ നോക്കി നിഷ്കളങ്കമായി പുഞ്ചിരിച്ചു…
എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ബ്രെഡും മുട്ടയും അടങ്ങുന്ന കവർ വാങ്ങി അവൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു.. ഞാൻ അവളെ അനുഗമിച്ചു…
അവൾ ആ കവർ കോഫി ടേബിളിൽ വച്ചു…
സോഫയിൽ അവിടെയും ഇവിടെയുമായി നനവുകൾ പടർന്നിരുന്നു… മുറിയിലാകെ രൂക്ഷമായ കാമത്തിന്റെ ഗന്ധം തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
പെട്ടെന്നാണ് തറയിൽ അലസമായി കിടക്കുന്ന പിങ്ക് നിറത്തിലുള്ള ആ ചെറു തുണിക്കഷണത്തിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിയത്…
ഷബീനയുടെ പാന്റി!
അത് വല്ലാതെ നനഞ്ഞിരുന്നു…
അത് എന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ പതിഞ്ഞെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞതും, ഷബീന തന്റെ കാലുകൾ കൊണ്ട് പതിയെ ആ പാന്റി സോഫയുടെ അടിയിലേക്ക് ചവിട്ടി നീക്കി… എന്നിട്ട് യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ അവൾ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് പുരികമുയർത്തി..
എന്റെ കണ്ണുകൾ ഡോക്ടർക്ക് വേണ്ടി പരതി. .എന്റെ തിരച്ചിലിനുള്ള ഉത്തരം പോലെ ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്നും ഫ്ലഷ് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം എനിക്ക് കേൾക്കാൻ സാധിച്ചു…
മുഖത്തെ നനവ് തുടച്ചുകൊണ്ട് വരുന്ന അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി,, അയാളും പൂർണ്ണ തൃപ്തനായിരുന്നു… ആ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു!!
ഡോക്ടർ എന്റെ മുതുകിൽ ഒന്ന് തട്ടി,, ഈ പാതിരാത്രിയിൽ അയാൾക്ക് വേണ്ടി ബ്രഡും മുട്ടയും വാങ്ങാൻ പോയതിന് സ്നേഹത്തോടെ നന്ദി പറഞ്ഞു.. പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് വന്ന ഏതോ ഒരു കോൾ കാരണം അയാൾക്ക് ഉടനെ പോകണമെന്നും പറഞ്ഞു,,
ഞാൻ മറുപടിയൊന്നും കൊടുക്കാതെ വെറുതെ ഒന്ന് തല കുലുക്കി സമ്മതം മൂളി…
അയാൾ പോകാനായി വാതിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോഴും ഞാൻ ആ സോഫയുടെ അരികിൽ തന്നെ നിന്നു,, പക്ഷേ ഷബീന അയാളെ അനുഗമിച്ചു…
അവൾ അയാൾക്ക് വേണ്ടി വാതിൽ തുറന്നുപിടിച്ചു,, അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിണുങ്ങലായിരുന്നു; കണ്ണുകളിൽ പരാതിയും മുഖത്ത് സങ്കടവും നിഴലിച്ചു…
അദ്ദേഹം മുട്ടയും ബ്രഡും കഴിക്കാതെ പോകുന്നത് കൊണ്ടല്ല അവൾക്ക് ഇത്ര സങ്കടമെന്ന് എനിക്ക് തീർച്ചയായിരുന്നു!
അവളുടെ ആ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ ഡോക്ടർ സ്നേഹപൂർവ്വം അവളുടെ കവിളിൽ പതിയെ ഒന്ന് പിച്ചി വിട്ടു,, എന്നിട്ടും ഷബീനയുടെ ഭാവം മാറിയില്ല..