എന്നാലും… അവളുടെ ചില വാക്കുകൾ…
“ഈ ലോകത്ത് നിങ്ങളേക്കാൾ വലുതായി മറ്റാരും, മറ്റൊന്നും എനിക്ക് ഇല്ല…”
“നിങ്ങൾക്ക് ഒക്കെയാണെങ്കിൽ എനിക്കും ഒക്കേ… നിങ്ങൾക്ക് ഒക്കെയല്ലെങ്കിൽ എനിക്കും വേണ്ട…”
ആ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷവും അപരിചിതമായൊരു സമാധാനവും
നൽകിയിരുന്നു…
എല്ലാം ശരിയായെന്നല്ല,, പക്ഷേ
തകർന്നുപോകാതിരിക്കാൻ അതൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു…
ചിലപ്പോയൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ എടുക്കാത്ത തീരുമാനങ്ങളാണ് നമ്മളെ കുറച്ചു നേരമെങ്കിലും ജീവിച്ചിരിക്കാൻ
അനുവദിക്കുന്നത്!!
******************
അടുത്ത ദിവസം തിങ്കളാഴ്ച,, പതിവ് പോലെ തിരക്ക് പിടിച്ച ഒരു ദിവസം…
ഫോൺ വിളികൾ, മീറ്റിങ്ങുകൾ, ചിരികൾ,, എല്ലാം യാന്ത്രികം…
എന്റെ തലക്കുള്ളിൽ ഒരൊറ്റ പേര് മാത്രമേ തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നുള്ളൂ–
ഷബീന!! അതോടൊപ്പം ഞാൻ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ച മറ്റൊരു സാന്നിധ്യവും… ഡോക്ടർ!!
ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് തിരക്ക് അല്പം ശമിച്ചപ്പോൾ അറിയാതെ തന്നെ
എന്റെ വിരൽ ഫോണിലേക്ക് നീങ്ങി…
ഷബീനയുടെ ഓൺലൈൻ സ്റ്റാറ്റസ്… ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ മുന്നേ അവർ രണ്ടുപേരും ഓൺലൈനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…
ആ ചെറിയ വൃത്തം എന്റെ നെഞ്ചിൽ
കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ചു… അവിടെ നിന്ന് ഞാൻ വീണ്ടും ചിന്തകളുടെ കുഴിയിലേക്ക് വീണു…
തലങ്ങും വിലങ്ങും ആലോചിച്ചു..
ശരികളും തെറ്റുകളും,
ന്യായവും അന്യായവും,
നീതിയും അനീതിയും.. എല്ലാം!!
ഷബീന ഇന്നലെ പറഞ്ഞ പല കാര്യങ്ങളും എനിക്ക് പുത്തൻ തിരിച്ചറിവുകളായിരുന്നു…
വേദനിപ്പിക്കുന്നതാണെങ്കിലും
അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യങ്ങളായിരുന്നു..
ഒരു ഭാര്യയെക്കുറിച്ച് ഒരു ഭർത്താവ്
മനസ്സിലാക്കേണ്ട,,, അല്ലെങ്കിൽ
ഭർത്താവ് മാത്രമായി അറിയേണ്ട
കാര്യങ്ങൾ പോലും
എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു…. അതൊന്നും അറിയില്ല എന്നൊരു ബോധം പോലും എനിക്ക് ഇതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…
പക്ഷേ വളരെ ചെറിയ പരിചയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ഡോക്ടർക്ക് അവളെ എന്നെക്കാൾ
കൂടുതൽ അറിയാം.
അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങളും അനിഷ്ടങ്ങളും
അവളുടെ നന്മകളും വൈകൃതങ്ങളും…
എന്തിന്?? അവൾ ജീവിതത്തിൽ
ആദ്യമായി ‘തൃപ്തി’ എന്താണെന്ന്
അറിഞ്ഞതുപോലും
ഡോക്ടറിലൂടെയായിരുന്നു!!
ഞാനോ..??
വർഷങ്ങളായി അവളുടെ കൂടെ കിടന്നുറങ്ങിയ അപരിചിതൻ!!
ഞാൻ എന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റി…
എന്റെ സന്തോഷം സംരക്ഷിച്ചു…
എന്റെ ‘തൃപ്തി’ ജീവിതം എന്ന് വിളിച്ചു…
പക്ഷേ അവൾക്ക് വേണ്ടുന്നതെല്ലാം വേണ്ടുന്ന പാകത്തിൽ നൽകിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന ഒരു കാര്യം എന്റെ ചിന്തയിൽ പോലും വന്നിരുന്നില്ല…
ഇതൊരു ഇമോഷണൽ ഡയലോഗ് അല്ല… ഇതൊരു പരമ സത്യമാണ്… അതെ.. ഒരു ഭർത്താവ് എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ സമ്പൂർണ്ണ പരാജിതനാണ്,,, അതു മനസ്സിലാക്കാൻ പോലും എനിക്ക് അവളുടെ സഹായം വേണ്ടിവന്നു…
ഇത്രയും ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയതും,, പിന്നീടങ്ങോട്ട് എന്നെ വേട്ടയാടിയത്
കുറ്റബോധങ്ങളായിരുന്നു…
ഒന്നല്ല.. പലതല്ല. . ഒരൊറ്റ കൂട്ടമായി
എന്റെ ഉള്ളിൽ പല്ലുകടിച്ച് കീറിമുറിച്ച കുറ്റബോധങ്ങൾ!!
ഭർത്താവാകാൻ യോഗ്യതയില്ലാത്ത
ഞാൻ ഒരു പെണ്ണിനെ വിവാഹം ചെയ്തു അവളെ ശിക്ഷിച്ചതിന്…
അവളുടെ ശരീരത്തിന് ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് അറിയാൻ പോലും ശ്രമിക്കാത്തതിന്….
അവൾക്ക് എന്ത് വേണമെന്ന് സ്വയം മനസ്സിലാക്കി അവളുടെ ദാഹങ്ങൾ
തീർത്തുകൊടുക്കാൻ ഞാൻ പരാജയപ്പെട്ടതിന്…
അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വഴിയിലേക്ക്
അവളെ നിശബ്ദമായി പറഞ്ഞയച്ച ശേഷം എന്റെ സ്വാർത്ഥതയെ മാത്രം
ഓർത്ത് അവളെ തടഞ്ഞുനിർത്താൻ
ഞാൻ ശ്രമിച്ചതിന്…
അത് സ്നേഹമല്ലായിരുന്നു… അത് ഭീതിയായിരുന്നു… നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയം!
കുറ്റബോധം എന്റെ മനസ്സിനെ
അങ്ങിനെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ എനിക്ക് പിന്നെ
ഒരു നിമിഷം പോലും കാത്തിരിക്കാനായില്ല…
ആലോചിക്കാൻ സമയം എടുത്തില്ല…
ഭയം കൊണ്ട് വീണ്ടും പിന്തിരിയാനും