നിഷ്പക്ഷമായി നോക്കുമ്പോൾ,,,
എന്റെ ഭാഗത്ത് പൂർണമായും തെറ്റുകളും,, അവളുടെ ഭാഗത്ത് കുറച്ചു തെറ്റുകളും,, അതേസമയം ചില ചെറിയ ശരികളും നിലനിന്നു…
ജീവിതത്തിൽ ഇന്നേവരെ ഞാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ന്യായത്തിന്റെ ഭാഗത്തേയ്ക്ക് മാത്രമേ നിന്നിട്ടുള്ളൂ..
അതു, ഏതു വിഷയമായാലും,,, എന്തൊക്കെ നഷ്ടപ്പെടലുണ്ടായാലും,, എത്ര വില കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലും,, ന്യായം ജയിക്കണം എന്നതാണ് എന്റെ ചിന്താഗതി!!
അതിനാൽ, ഈ വിഷയത്തിലും,
എന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ,, ശരിയുടെയും തെറ്റിന്റെയും,,, ന്യായത്തിന്റെയും അന്യായത്തിന്റെയും ‘തൂക്കം’ കണക്കിലെടുത്ത് മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ…
എന്ത് കൊണ്ടോ ഇപ്പോൾ എന്നെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്,, സ്വാർത്ഥതയോ രോഷമോ അല്ല,, പൂർണ്ണമായും സത്യവും നീതിയും മാത്രം!!
*****************
പകൽ സമയങ്ങൾ കൂടുതലും മൗനങ്ങളായി തന്നെ കടന്നുപോയി..
നമ്മൾ പലപ്രാവശ്യം മുഖാമുഖം കണ്ടിരുന്നു, പക്ഷേ പുഞ്ചിരികളൊന്നും കൈമാറിയില്ല…
ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നു പക്ഷേ നമുക്കിടയിൽ സംസാരങ്ങൾ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല…
ശരീരങ്ങൾ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷേ മനസ്സ് വഴുതി പോയിരുന്നു… രണ്ടു പേരുടെയും!!
അന്ന് അത്താഴം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ തന്നെ ഞാൻ കയറി കിടന്നു,,, ഉറങ്ങാൻ വേണ്ടി കിടന്നതല്ല പക്ഷേ മനസ്സും ശരീരവും ഒരുപോലെ തളർന്നിരുന്നു…
അല്പം കഴിഞ്ഞതും ഷബീനയും മുറിയിലേക്ക് വന്നു,,, ഒരു കറുത്ത നൈറ്റി അണിഞ്ഞതിനു ശേഷം അവളും എനിക്കൊപ്പം കട്ടിലിൽ ചേർന്നു,,,
ഞാൻ ക്ഷണിക്കാതെ തന്നെ അവൾ എന്റെ നെഞ്ചോട് മുഖം ചേർത്ത് എന്നോട് ചേർന്ന് കിടന്നു,,, അറിയാതെ പോല,, എന്റെ മനസ്സിന്റെ സമ്മതം പോലും ചോദിക്കാതെ എന്റെ ഇടത്തെ കൈ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു…
നമ്മൾ തമ്മിൽ വാക്കുകളൊന്നുമുണ്ടായില്ല.
അവൾ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് കിടന്നു… ഞാൻ അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട് അനുഭവിച്ചു…
ഇനി ഭാവിജീവിതം എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്ന ആശങ്കയിൽ അവളും… ജീവിതത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാൺ കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഏത് ദിശയിലേക്ക് തിരിച്ചു വിടണം എന്നറിയാതെ അന്തിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഞാനും…
ആദ്യം സംസാരിച്ചത് ഷബീന തന്നെയായിരുന്നു…
“ഇതുവരെയും വിഷമം മാറിയില്ലേ…?
എന്നോടുള്ള പിണക്കം ഇനി ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ലേ…?”
അവളുടെ ചോദ്യങ്ങളിൽ സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു… അതിലും കൂടുതലായി ആത്മാർത്ഥതയും…
“വിഷമമല്ല… പക്ഷേ എനിക്കൊരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല…”
പരസ്പരം മുഖത്ത് നോക്കാതെയാണ് നമ്മൾ സംസാരിച്ചത്…
“ഒരു ഓപ്ഷൻ ഉള്ളത്… നിന്നെ നാട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയക്കാമെന്നുള്ളതാണ്…”
എന്റെ വാക്കുകൾ പൂർണ്ണമാകുന്നതിന് മുമ്പേ ഷബീന തലയുയർത്തി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…
ഭീതിയോടെ… ആശങ്കയോടെ!
അവളുടെ ആ ഒരു നോട്ടം തന്നെ
എന്റെ വാക്കുകളുടെ ഭാരം അവൾക്ക് എത്രത്തോളം തട്ടിയെന്ന് പറഞ്ഞു…
“പക്ഷേ അതും ഒരു പരിഹാരമല്ലല്ലോ…”
ഞാൻ തുടർന്നു…
“ഒരർത്ഥത്തിൽ അതും ഒരു വേർപിരിയൽ തന്നെയല്ലേ… വർഷത്തിൽ ഒരു മാസത്തെ ലീവിന് മാത്രം ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കേണ്ടവരല്ലല്ലോ നമ്മൾ…”
ഞാൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഷബീന ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു… ആശ്വാസത്തോടെ വീണ്ടും എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത് കിടന്നു..
“പിന്നെ… അടുത്ത ഓപ്ഷൻ എന്ന് പറയുന്നത്,, ഞാൻ…”
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ മടിച്ചു…
“ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ബന്ധം അംഗീകരിച്ചു തരിക എന്നുള്ളതാണ്…”
എന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഷബീനയിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് മറുപടിയൊന്നും വന്നില്ല.
പക്ഷേ… അവളുടെ ശ്വാസം കട്ടിയാകുന്നത് എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഞാൻ വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞു…
വാക്കുകളില്ലാത്ത ആ പ്രതികരണം
അവൾക്കുള്ളിലെ പ്രതീക്ഷയേക്കാൾ മനസ്സിന്റെ വലിയൊരു കലാപം പുറത്തുവിടുകയായിരുന്നു!!