വീണ്ടും ഞങ്ങൾ പഴയതുപോലെ ഇരുന്നു…
ചായ തീർത്തും തണുത്തിരുന്നു… എനിക്ക് തണുത്ത ചായ ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിലും, തൊണ്ടയിലെ വരൾച്ച മാറ്റാൻ ഞാൻ അത് കുടിച്ചു തീർത്തു…
പലഹാരങ്ങൾ കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഷബീനയും ഡോക്ടറും തമ്മിൽ എന്തൊക്കെയോ രഹസ്യങ്ങൾ കൈമാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു,,, എന്നെ തീർത്തും അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്..
ഡോക്ടറാണ് കൂടുതൽ സംസാരിച്ചത്.. ഷബീനയാകട്ടെ, ഏതോ വലിയ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ നടത്തുന്നതുപോലെ ഇടയ്ക്കിടെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു…
ചായകുടി കഴിഞ്ഞ് പാത്രങ്ങളെല്ലാം അടുക്കളയിൽ കൊണ്ടുപോയി വെച്ച ശേഷം അവൾ എന്നെ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു…
എന്റെ അവസ്ഥ കാരണം ഡോക്ടറുടെ മുന്നിലൂടെ നടക്കാൻ എനിക്ക് മടിയുണ്ടായിരുന്നു… എങ്കിലും ഷബീനയുടെ ആജ്ഞ പോലുള്ള ആ വിളി അവഗണിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല… ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു..
ഞാൻ മടിച്ചു മടിച്ചു, എന്റെ ഉദ്ധാരണം കൈകൾ കൊണ്ട് മറച്ചുപിടിച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു…
അടുക്കളയിൽ എത്തിയതും ഷബീന ആദ്യം നോക്കിയത് ഞാൻ കൈകൾ കൊണ്ട് പൊത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്ന എന്റെ ലിംഗത്തിലേക്കായിരുന്നു…
അപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ആ പുഞ്ചിരി,,, അതൊരു പുച്ഛമാണോ, പരിഹാസമാണോ, അതോ സന്തോഷമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല…
“എന്തിനാ വിളിച്ചത്?” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…
ഷബീന അല്പം അസഹിഷ്ണുതയോടെ പറഞ്ഞു, “ഡോക്ടർക്ക് കഴിക്കാൻ മുട്ടയും ബ്രഡും വേണം പോലും!”
“ഹേയ്, എന്ത്?” തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു…
“അദ്ദേഹത്തിന് കേരള സ്റ്റൈൽ ഓംലെറ്റും ടോസ്റ്റ് ചെയ്ത ബ്രഡും ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണത്രേ…” അവൾ ആവർത്തിച്ചു…
”ഹോ, അതിനെന്താ അത് ഉണ്ടാക്കാൻ എളുപ്പമല്ലേ…” ഞാൻ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു…
ഷബീന വീണ്ടും ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു… അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായ നീരസമുണ്ടായിരുന്നു. “അതിനിവിടെ മുട്ടയും ബ്രഡും ഇരിപ്പില്ല. നിങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് പോയി ഒന്ന് വാങ്ങിച്ചു വരുമോ?”
ആ വാചകം കേട്ടപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം ഞാൻ മരവിച്ചുപോയി. ഈ രാത്രിയിൽ, ടൗണിലെ കടകളെല്ലാം അടയാൻ തുടങ്ങുന്ന ഈ നേരത്ത്, എന്നെ മുട്ടയും ബ്രെഡും വാങ്ങാൻ വിടുക എന്നതിലെ ഗൂഢലക്ഷ്യം എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു. ഡോക്ടറുമായുള്ള അവളുടെ ആ കളി പാതിവഴിയിൽ മുടക്കിയതിനുള്ള ശിക്ഷയാണിതെന്ന് അവളുടെ ആ ഉറച്ച നോട്ടം എന്നോട് പറഞ്ഞു.
”ഇപ്പോൾ തന്നെ വേണോ ഷബീനാ? സമയം ഒരുപാടായില്ലേ…” ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
”വേണം. അദ്ദേഹം അതിഥിയല്ലേ? ചോദിച്ചത് കൊടുക്കാതിരിക്കുന്നത് മോശമല്ലേ,” അവൾ ഒരു തർക്കത്തിന് ഇടയില്ലാത്ത വിധം പറഞ്ഞു.
മറുത്തൊന്നും പറയാനാവാതെ ഞാൻ വീടിന് പുറത്തിറങ്ങി. കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് ആ ലിവിങ് റൂമിലായിരുന്നു. ഗേറ്റ് കടന്ന് റോഡിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ എന്റെയുള്ളം ആകെ പുകയുകയായിരുന്നു…
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ വീഥികളിലൂടെ ഒരു മാരത്തോൺ വേഗതയിൽ ഞാൻ കാർ പായിച്ചു…
ഹൃദയം വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിൽ തട്ടിപ്പൊളിയുന്നതുപോലെ തോന്നി…
അടുത്തുള്ള കടകളെല്ലാം ഷട്ടറുകൾ താഴ്ത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു,, ഓരോ അടഞ്ഞ കടയും കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ ആധി കൂടിവന്നു…
മുട്ടയും ബ്രെഡും എന്ന നിസ്സാര കാര്യം വാങ്ങാൻ എനിക്ക് കിലോമീറ്ററുകൾ താണ്ടേണ്ടി വരുന്നു എന്ന സത്യം എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു…
പക്ഷേ ആ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളിൽ നടന്ന ആ വിസ്ഫോടനങ്ങൾ…
സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകെ പിടിക്കുമ്പോൾ എന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,, ഓരോ സെക്കൻഡും നീളുന്നത് എന്റെ വീട്ടിലെ ആ ലിവിങ് റൂമിലെ നിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ഭയാനകമായ സങ്കല്പങ്ങളിലേക്കാണ്…
പത്ത് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് തീരേണ്ട യാത്ര നാൽപ്പത് മിനിറ്റോളം നീണ്ടത് എന്റെ ഉള്ളിലെ തീയെ ആളിക്കത്തിച്ചു… ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗമായി എനിക്ക് തോന്നി…