പക്ഷേ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച… നാലുമണിയോട് അടുക്കുമ്പോൾ
ഫോൺ വിറച്ചു…
ഷെബീനയുടെ മെസ്സേജ്…
“ഇന്ന് വൈകിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വന്നോട്ടെ എന്ന് ഡോക്ടർ ചോദിക്കുന്നു…
നിങ്ങൾ ഉള്ളപ്പോൾ തന്നെ… എന്താണ് പറയേണ്ടത്?”
അത് രണ്ട് വരികളായിരുന്നു…
പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ അതൊരു ഭൂകമ്പം പോലെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു…
സ്ക്രീൻ തെളിഞ്ഞുനിന്നു…
ഞാൻ മങ്ങിയും നിന്നു…
എത്ര തവണ ഞാൻ ആ വരികൾ വായിച്ചുവെന്ന് എനിക്കറിയില്ല…
അർത്ഥം മനസ്സിലാകാത്തതല്ല…
അത് വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു…
അത്രയേറെ വ്യക്തമായതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിശ്ചലനായതും!!
ഇത്രയും ദിവസം ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി നടന്നത്,, എന്റെ മൗനം, എന്റെ മറുവാക്കുകൾ,,, ഞാൻ അഭിനയിച്ച തിരക്കുകൾ… ഇതൊക്കെ അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതണമോ?
അവൾക്കറിയാം,, അവൾക്കുറപ്പായും അറിയാം!!
എന്നിട്ടും… ഇങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം അവൾ വീണ്ടും എന്നോട് ചോദിക്കുന്നു എന്നെങ്കിൽ,,, അവൾക്ക് അയാളോടുള്ള സ്നേഹം എത്ര ആഴമുള്ളത്? അല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തോട് അവൾക്ക് ഉള്ള ആകർഷണം എത്ര തീക്ഷ്ണം??
“നിങ്ങൾ ഉള്ളപ്പോൾ തന്നെ…”
ആ ഒരു വരി എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കത്തി പോലെ കുത്തിയിരുന്നു…
ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടാകണം…
കാണണം.. നിൽക്കണം… സാക്ഷിയാകണം!!
ഇത് വെറും ഒരു സന്ദർശനം ആയിരിക്കില്ല,, ഇത് എന്റെ സഹിഷ്ണുതയുടെ അതിർത്തി പരീക്ഷിക്കാനുള്ള നിമിഷങ്ങൾ ആയിരിക്കും!!
ഫോൺ കൈയിൽ പിടിച്ച് ഞാൻ ഇരുന്നു,, വിരലുകൾ കീബോർഡിന് മുകളിലേക്കു നീങ്ങിയെങ്കിലും…
ഒന്നും ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…
മറുപടി ഇല്ല.. ശബ്ദം ഇല്ല.. ഹൃദയം മാത്രം നിയന്ത്രണം തെറ്റിയതുപോലെ ഇടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു!
“”ഷെബീന ടൈപ്പിംഗ്…””
എന്റെ മറുപടി വൈകി നീണ്ടുനിന്നപ്പോൾ സ്ക്രീന്റെ മുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു,,
“ഷെബീന ടൈപ്പിംഗ്…”
ഒരുപാട് വട്ടം,,പ്രത്യക്ഷമാകും,,മറയും,,
വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷമാകും…
അവൾ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ…
ഒരു വാക്ക് തിരഞ്ഞെടുത്ത് മായ്ച്ചു കളയുന്നപോലെ… ചോദിക്കണോ?
അല്ലെങ്കിൽ നിർദ്ദേശിക്കണോ?
അല്ലെങ്കിൽ കുറ്റപ്പെടുത്തണോ?
ആ ചെറിയ “ടൈപ്പിംഗ്…” എന്ന വാക്ക്
എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിനൊപ്പം ഒത്തു ചേരുന്നപോലെ തോന്നി…
ഓരോ പ്രത്യക്ഷപ്പെടലും ഒരു സമ്മർദ്ദം.
ഓരോ മായ്ച്ചുമാറ്റലും ഒരു ശ്വാസം മുട്ടൽ… നീണ്ടുനിന്ന ആ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം ഒടുവിൽ അവളുടെ മെസ്സേജ് വന്നു…
“??”
അത്ര മാത്രം…
ഒരു വാക്കുമില്ല…ഒരു വരിയും ഇല്ല.
വെറും രണ്ട് ചോദ്യചിഹ്നങ്ങൾ…
പക്ഷേ ആ രണ്ട് ചിഹ്നങ്ങൾ ഒരു പേജിന്റെ ഭാരം വഹിച്ചുനിന്നു!!
അവിടെ അവളുടെ അക്ഷമ ഉണ്ടായിരുന്നു…
ഒരു ചോദ്യം ചെയ്യൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…
“എന്താണ് നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം?” എന്ന നേരിട്ടുള്ള നേർക്കാഴ്ച…
അതിൽ അല്പം ആജ്ഞയും ഉണ്ടായിരുന്നു!!
ഞാൻ ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി… വാക്കുകൾ വന്നില്ല… അവസാനം ഞാൻ അയച്ചത് ഒരു 👍 thumb’s up
അത് എന്റെ ആഗ്രഹത്തിന്റെ മറുപടി ആയിരുന്നില്ല,, അത് എന്റെ സമ്മതത്തിന്റെ ശബ്ദവുമല്ലായിരുന്നു,,
അത് നിവർത്തികേടിന്റെ ചുരുക്കരൂപം മാത്രം!!
അവളുടെ ആജ്ഞസ്വരത്തിന് മുന്നിലുള്ള എന്റെ മൗനമായ അടിയറവ്…
ആ വലിയ “??” ന് ഞാൻ കൊടുത്ത മറുപടി ഒരു ചെറു കൈവിരൽ മാത്രം…
അത് എന്റെ പൂർണമനസല്ലെന്ന്
അവൾ തീർച്ചയായും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം,, എന്നിട്ടും…
അവളുടെ അടുത്ത പ്രതികരണം വന്നു,,
ഒരു ❤️ ചുമന്ന ഹൃദയം അതോടൊപ്പം ഒരു പുഞ്ചിരിക്കുന്ന 😊 ഇമോജി..
ആ ‘ചുവന്ന ഹൃദയം’ വിജയത്തിന്റെ ചൂടോടെ തിളങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി..
ആ ‘പുഞ്ചിരി’ എന്റെ സമ്മതത്തെ ഉറപ്പാക്കിയൊരു മുദ്രപോലെ!!
അവൾക്കറിയാം,, ഞാൻ മുഴുവൻ മനസ്സോടെ അല്ല… പക്ഷേ അവൾക്കാവശ്യമായത് എന്റെ ഹൃദയം അല്ലായിരുന്നു…എന്റെ സമ്മതം മാത്രം!
ആ നിമിഷം എനിക്ക് മനസ്സിലായത് ഒന്നു മാത്രം… ഞാൻ ഇതുവരെ ഒഴിഞ്ഞുമാറിയതൊന്നും ഒരു രക്ഷപ്പെടൽ ആയിരുന്നില്ല… അത്