അതോ ഇനി മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതം ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കും എന്ന്
വ്യക്തമാക്കാനുള്ള ഒരു നയം പ്രഖ്യാപനമോ…??
ഇനി ഇത് രണ്ടുമല്ലെങ്കിൽ… എന്നെയും
അവരുടെ വൃത്തത്തിനുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദമായി ഉൾപ്പെടുത്താനുള്ള
ഒരു ശ്രമമാണോ…??
പിന്നീട് എന്റെ ചിന്തകൾ മാറി പോയത്
ഞാൻ ഡോക്ടറെ ഫോണിൽ വിളിക്കേണ്ട ആ നിമിഷങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു…
എന്താണ് ഞാൻ അയാളോട്
സംസാരിക്കേണ്ടത്…? എങ്ങനെയാണ്
അയാളെ ഞാൻ നോക്കി കാണേണ്ടത്…?
ഇപ്പോൾ എന്റെയും ഡോക്ടറുടെയും ഇടയിൽ എന്താണ് യഥാർത്ഥ ബന്ധം…? എന്താണ് ആ ബന്ധത്തിന്റെ പേര്…?
ഞാൻ ഷബീനയുടെ ഭർത്താവ്…
അയാൾ അവളുടെ കാമുകൻ അല്ലെങ്കിൽ പച്ച മലയാളത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ ജാരൻ!!
അയാളെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക്
ഞാൻ ക്ഷണിക്കുന്നത് കൊണ്ട്
എന്താണ് അർത്ഥമാക്കേണ്ടത്…?
എന്റെ ക്ഷണം ഒരു ഔപചാരികതയാണോ… അല്ലെങ്കിൽ
ഒരു സമ്മതത്തിന്റെ അവസാന മുദ്രയോ…?
ഞാൻ എന്താണ് അയാളോട് പറയേണ്ടത്…?
എന്റെ ഭാര്യ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അക്ഷമയായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്,, നിങ്ങൾ വന്ന് എനിക്ക് സാധിക്കാത്ത രീതിയിൽ അവൾക്ക് അടിച്ചു കൊടുക്കൂ,, അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കൂ,,, സ്നേഹവും കാമവും കൊടുത്തു അവളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തൂ എന്നാണോ ഞാൻ പറയേണ്ടത്??
**************
ഇന്നലെയുടെ ആവർത്തനം പോലെ തന്നെ ഷബീന എന്റെ നെഞ്ചോരം മുഖം ചേർത്ത് കിടന്നു… എന്റെ നഗ്നമായ നെഞ്ചിൽ അവളുടെ വിരലുകൾ പതിയെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ആ തലോടലിൽ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ എന്തോ ഒരു ആശങ്ക ഒളിഞ്ഞിരുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
അവൾ ശ്വാസം കുറച്ച് പിടിച്ചിട്ട് പതിയെ ചോദിച്ചു… “എന്തേ… ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തീരുമാനം എടുക്കാൻ?”
ഞാൻ ആദ്യം മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല..
അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ എന്റെ വിരലുകൾ മെല്ലെ തഴുകി…അവളുടെ കൈയിൽ തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ ശ്രദ്ധ,, മുഖത്ത് അല്ല,, അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കിയാൽ ഞാൻ തന്നെ പതറുമെന്നൊരു ഭയം എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു…
ഷബീന ധൃതി കാണിച്ചില്ല… പക്ഷേ അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി കിടന്നു… ഒരു ഉത്തരം പ്രതീക്ഷിച്ച്… അല്ല, ഒരുപക്ഷേ എന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ച്…
അവസാനം ഞാൻ പതിയെ സംസാരിച്ചു…
“ഞാൻ ഒരുപാട് ചിന്തിച്ചു… ന്യായവും അന്യായവും… ശരിയും തെറ്റും…
എല്ലാം കൂട്ടി നോക്കി… അവസാനം എനിക്കും തോന്നിയത്… ഇതാണ് നല്ലത് എന്നാണ്.”
അത് പറയുമ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു.. പകരം…
തളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു,, സ്വീകാര്യതയുടെ തളർച്ച..
ഞാൻ വീണ്ടും ഒരു ദീർഘമായ നെടുവീർപ്പ് വിട്ടു… പിന്നെയുള്ള വാക്കുകൾ എന്റെ വായിൽ നിന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായി പുറത്തുവരികയായിരുന്നു…
“അല്ലെങ്കിലും,, ഇനി ഞാൻ എതിർത്തു നിന്നിട്ടെന്ത് കാര്യം? നടക്കാനുള്ളതൊക്കെ നടന്നു കഴിഞ്ഞു,, അയാൾ നിന്നെ എന്തായാലും മൂന്നു തവണ കളിച്ചു… ഇനിയിപ്പോ അത് മുപ്പതു തവണ ആയാലും എന്താണ് വ്യത്യാസം?
ഷബീനയുടെ കൈ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒന്ന് നിശ്ചലമായി…
അവിടെ ഞാൻ വാക്കുകൾക്ക് അവസാനമിട്ടു… കാരണം അതിന് അപ്പുറത്തേക്ക് എനിക്ക് തന്നെ കേൾക്കാൻ താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു…
ഷബീന ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല… അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം കൂടി ചേർത്തു… അവളുടെ ശ്വാസം അല്പം വേഗത്തിലായിരുന്നു…
ആ നിമിഷം ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല… അവൾ എന്നെയും ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല… രണ്ടുപേരും സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളുടെ ഭാരം മൗനമായി തന്നെ ചുമന്ന് കിടക്കുകയായിരുന്നു…
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഷബീനയുടെ കൈ വീണ്ടും എന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ മൃദുവായി സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി… പിന്നെ അവൾ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു…
“ആദ്യത്തിൽ… നിങ്ങൾക്ക് വളരെ ആവേശമുണ്ടായിരുന്നല്ലോ… പിന്നെ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്…? എന്തുകൊണ്ടാണ് പെട്ടെന്ന് നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് മാറിയത്…?”