എന്റെ തന്നെ ഭയം മറ്റൊരാളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ നിശ്ശബ്ദമായി മുട്ടുകുത്തിയ നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു!!
***********
ജോലി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ പിടിച്ച കൈകൾക്ക് പോലും ഭാരം തോന്നി…
ശരീരം മാത്രം അല്ല… മനസും ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു!
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി
ഞാൻ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ച,,, ഞാൻ പേടിച്ചു കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം
ഇന്ന് എന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്ന് നിൽക്കുകയായിരുന്നു…
ഡോക്ടർ വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക്… ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക്!!
എന്റെ അർദ്ധസമ്മതം ചുമന്നുകൊണ്ട്…
ഷെബീനയുടെ അക്ഷമയുള്ള കൊതിയുടെ ചൂടോടെ…
റോഡുകൾ എല്ലാം പതിവുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു,,, പക്ഷേ എനിക്ക് ഓരോ സിഗ്നലും നീളുകയായിരുന്നു…
ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരമായി കൂടിക്കൂടി വരികയായിരുന്നു…
വീട്ടിലെ പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് കാർ തിരിച്ചതും എന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് മുട്ടി നിന്നുപോയ പോലെ തോന്നി…
അവിടെ എനിക്ക് മുന്നേ തന്നെ
ഡോക്ടറുടെ കാർ സ്ഥാനം പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു…
ഇത്രയും നേരത്തെ? ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല…
എന്റെ കാർ പുറത്തു നിർത്തി…
അകത്ത് പാർക്ക് ചെയ്യാനുള്ള സ്ഥലം ഇതിനകം നിറഞ്ഞിരുന്നു,,, എന്റേതിന് പകരം അയാളുടേത്!!
ആ ചെറിയ കാഴ്ച എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചു…
എന്റെ വീട്…
എന്റെ സ്ഥലം…
എന്റെ പാർക്കിങ്…
അവിടെ അയാളുടെ സാന്നിധ്യം
എന്റെതിനെ മാറ്റി നിർത്തിയതുപോലെ.
വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ കാലടി ശബ്ദം എനിക്ക് തന്നെ അന്യമായി തോന്നി.. ഓരോ ചുവടും ഭാരമായി…
വീട്ടിന്റെ മെയിൻ ഡോറിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയിട്ടും കൈ ബെല്ലിലേക്ക് നീങ്ങിയില്ല.. കതകിൽ മുട്ടാൻ മനസ്സായില്ല.. പകരം… ഞാൻ നിശബ്ദമായി നിന്നു!
അകത്തുനിന്നും എന്തെങ്കിലും ശബ്ദം കേൾക്കാമോ എന്ന് ശ്വാസം പിടിച്ചു കേൾക്കാൻ ശ്രമിച്ചു…
ചിരി? സംഭാഷണം? പാദസഞ്ചാരം?
അല്ലെങ്കിൽ…എന്റെ മനസ്സ് ഭയപ്പെടുന്നതു പോലെ മറ്റേതെങ്കിലും ശബ്ദങ്ങൾ?
എന്നെ അങ്ങനെ നിർത്തിയത് എന്ത്?
എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ആ തളത്തിൽ ദിനേശനോ?
അല്ലെങ്കിൽ…
വീണ്ടും ഉറക്കമുണരുന്ന എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ കുക്കോൾഡ് മനോഭാവമോ?
നിമിഷങ്ങൾ നീളുന്ന മൗനമായി മാറി…
അവസാനം ഞാൻ ബെല്ലടിച്ചു…
ഒരു തവണ…
പ്രതികരണം ഇല്ല… വീണ്ടും…
കുറച്ച് അധികം ഉറപ്പോടെ ബെല്ലടിച്ചു…
അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞ് അകത്തുനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം…
“ആ… വരുന്നു…” ഷബീനയുടെ ശബ്ദം.
ഉറക്കന,, അൽപ്പം ദൂരെ നിന്ന്.. അതോടൊപ്പം ഒരു ചെറിയ പൊട്ടിച്ചിരി..
പിന്നെ താഴ്ത്തിയ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ ആരെയോ കളിയായി ശകാരിക്കുന്നതുപോലെ…
“ഷോ… വീട്… വാതിൽ തുറന്നു കൊടുക്കട്ടെ…”
ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ചെവിയിൽ മാത്രം അല്ല… നെഞ്ചിനകത്തും പൊട്ടിത്തെറിച്ചു..
അയാൾ അവളെ എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ നിന്നും തടഞ്ഞു നിർത്തുകയാണോ?
എവിടെ പിടിച്ചാകും അയാൾ തടയുന്നത് ?
പിറകിൽ നിന്നും അവളുടെ അരയിൽ കൈ ചുറ്റി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച്
“ഇനിയും ഒരു നിമിഷം…” എന്ന് പറയുന്നുണ്ടാകുമോ ?
അല്ലെങ്കിൽ നേരെ നിർത്തി
ഇറുക്കമുള്ള ഒരു ആലിംഗനത്തിൽ
അവളുടെ ചുണ്ടുകളെ അയാളുടെ ചുണ്ടുകളാൽ അടച്ചു വച്ചിരിക്കുകയാണോ??
എന്റെ മനസ്സ് ഓരോ സാദ്ധ്യതയും കാഴ്ചയായി തീർത്തു… ഓരോ കാഴ്ചയും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വേദനയായി പതിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു..
വീണ്ടും അല്പനേരത്തോളം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മൗനം,,, പിന്നെ അവളുടെ പാദസഞ്ചാരം വേഗത്തിൽ
വാതിലിലേക്കു ഓടിവരുന്ന ശബ്ദം…
അപ്പോഴും അവൾ ചെറുതായി കുലുങ്ങി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു,,, എന്തോ രസം ആസ്വദിച്ചു വരുന്നത് പോലെ…ആ ചിരിയിൽ ഒരു ചൂട് ഉണ്ടായിരുന്നു.. ആവേശവും!!
വാതിൽ തുറന്നു.. എന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഷബീന കിതക്കുന്നുണ്ട്..