എന്തിന്…? ഞാൻ ഉടൻ ചോദിച്ചു…
“നിങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും
എന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു…
നിങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് എന്റെ കയ്യിൽ മറുപടിയില്ലായിരുന്നു…
നിങ്ങൾ എന്നെ തല്ലുമോ… അല്ലെങ്കിൽ
അന്നുതന്നെ എന്നെ മൊഴിചൊല്ലുമോ,,
എന്നൊക്കെ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു…”
“”ഹ്മ്മ്…”” അതിനുള്ള എന്റെ പ്രതികരണം ഒരു കട്ടിയുള്ള മൂളൽ മാത്രമായിരുന്നു…
പക്ഷേ ആ മൂളലിനുള്ളിൽ എന്റെ മനസ്സ് എല്ലാം കൂട്ടിച്ചേർത്തിരുന്നു…
അന്ന് ഷബീന ചെയ്തത് ഒരു യുദ്ധ തന്ത്രമായിരുന്നു!!
തന്റെ ഭാഗത്ത് ഒരു ന്യായവുമില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും… പ്രതിരോധിക്കാൻ
ആയുധങ്ങളൊന്നുമില്ലെന്നറിയുമ്പോഴും
ശത്രുവിനെ ഭയപ്പെടുത്തി കീഴ്പ്പെടുത്താനുള്ള അവസാന ശ്രമം!!
വിലകുറഞ്ഞത്… പക്ഷേ ഫലപ്രദമായ യുദ്ധ തന്ത്രം!!
ഞാൻ അവളുടെ യുദ്ധ തന്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഷബീനയുടെ വായിൽ നിന്നു അടുത്ത വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നു…
പക്ഷേ ഇപ്രാവശ്യം അവളുടെ ശബ്ദം മാറിയിരുന്നു.. അതിൽ കരച്ചിലില്ലായിരുന്നു…വിറയലുമില്ല…
വളരെ കട്ടിയുള്ള… അടിഞ്ഞുകൂടിയ
ഒരു ശബ്ദം!!
“അന്ന്… അന്ന് എനിക്ക് നിങ്ങളോട്
നല്ല വെറുപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു…”
അവൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ നേർക്ക് നോക്കിയില്ല.. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ
നേരെ കുത്തിക്കയറിയപോലെ തോന്നി
“ഞാൻ വേണ്ട… വേണ്ട… എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും… നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് തുടങ്ങി വെച്ചത്… എന്നിട്ട് നിങ്ങളുടേത് തന്നെയാണ് പെട്ടെന്ന് മനസ്സുമാറിയതും ”
“നമ്മൾ പിന്തിരിയുന്ന കാര്യം അദ്ദേഹത്തെ അറിയിക്കാൻ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു… പക്ഷേ
നിങ്ങൾ അതും ചെയ്തില്ല…”
“എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അന്നത്തെ ദിവസം…
എന്റെ കോളുകളും മെസ്സേജുകളും
എല്ലാം നിങ്ങൾ അവഗണിച്ചു…”
“അപ്പോൾ എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക്
എന്ത് ചെയ്യാൻ സാധിക്കും…?”
അത് ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നില്ല…
ഉത്തരം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു…
എനിക്കും!!
പക്ഷേ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ,,, അവൾ അനുഭവിച്ച പിരിമുറുക്കങ്ങൾ..
അവൾ സഹിച്ച ഒറ്റപ്പെടലുകൾ…
ആശ്രയമില്ലാതെ ഇരുട്ടിൽ നിൽക്കേണ്ടി വന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ… അതെല്ലാം പറയാതെ പറഞ്ഞു!!
ഒരു പരിധി വരെ… അവളുടെ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം ഞാനായിരുന്നു. അത് അവൾ പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ ശബ്ദം
എന്നെ അതു സമ്മതിപ്പിച്ചു!!
ഇപ്രാവശ്യം കുറച്ചല്ല… കുറച്ച് അധികം നിമിത്തോളം മൗനങ്ങൾ തന്നെ വാചാലമായിപ്പോയി…
ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം
മുഖാമുഖം നോക്കിയില്ല…
പക്ഷെ രണ്ടുപേരുടെയും ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ ഒരേ വികാരമാണ് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നത്…
അതു വേദനയല്ല…കോപവുമല്ല…
വഞ്ചന പോലും അല്ല… കുറ്റബോധം!!
ഭാരം പോലെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുന്ന
കുറ്റബോധം!!
അവളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ
ഇനിയും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത്
ക്രൂരമാണെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു….
അവളുടെ ശബ്ദം,
അവളുടെ ശ്വാസം,
അവളുടെ കണ്ണുകൾ
എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നു,, ഇനി മതി എന്ന്!
പക്ഷേ എനിക്ക് മൗനം പാലിക്കാൻ
സാധിച്ചില്ല… എനിക്ക് ചോദിക്കാനുള്ളതൊക്കെ ചോദിച്ചേ തീരൂ… ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടിയേ മതിയാകു.. അതിനുമാത്രം വേദനകൾ ഞാൻ സഹിച്ചിരുന്നു!!
“ഹ്മ്മ്… അങ്ങനെ ഇനി ഒരിക്കലും തമ്മിൽ കാണില്ല, സംസാരിക്കില്ല
എന്നൊരു ഉടമ്പടിയിൽ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പിരിഞ്ഞു… പിന്നെ ആ കരാർ ആദ്യമായി ലംഘിച്ചത് ആരായിരുന്നു…?”
ആ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉത്തരം തയ്യാറായിരുന്നു…
അത് തീർച്ചയായും ഡോക്ടർ തന്നെയായിരിക്കുമെന്ന ഒരു ഉറച്ച വിശ്വാസം….
കാരണം ഷബീന വാക്കിന് വിലയുള്ളവളാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു…
പക്ഷേ…
ഷബീനയുടെ പ്രതികരണം എന്റെ എല്ലാ
വിശ്വാസങ്ങളെയും ഒരേ നിമിഷം
തകർത്തുകളഞ്ഞു….
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല,, വാക്കുകൾ