അവളുടെ നോട്ടങ്ങളിലും, ഭാവങ്ങളിലും
പുഞ്ചിരികളിലും… എന്തിന് അവളുടെ ചെറിയ ചലനങ്ങളിലൊക്കെയും
അത് തിളച്ചുമറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു…
രാത്രി ഞാൻ ബെഡിൽ കിടന്നു
മൊബൈലിൽ അലഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ…
കുളി കഴിഞ്ഞു വന്ന ഷബീന
ഒരു വെള്ള നൈറ്റി അണിഞ്ഞു…
കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട്
മുടി കെട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ അവൾ
എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി…
വാക്കുകൾ സാധാരണമായിരുന്നു…
ദിവസത്തെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ…
അവശ്യവുമല്ല അപ്രധാനവുമല്ലാത്ത
ചില സംഭവങ്ങൾ… ഒരു സംസാരം
വെറുതെ തുടങ്ങി വയ്ക്കുന്നതുപോലെ…
പക്ഷേ അത് മാത്രം ആയിരുന്നില്ല…
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ചെറു വിറയൽ… വാക്കുകൾക്കിടയിൽ
അനാവശ്യമായ ഇടവേളകൾ…
എന്തോ ഒന്ന് പറയാൻ പോകുന്നുവെന്ന്… പക്ഷേ ഇനിയും
പറയാത്തതുപോലെ…
കണ്ണാടിയിലൂടെ ഇടയ്ക്ക് എന്നെ നോക്കുന്ന അവളുടെ നോട്ടം…
അത് സംസാരത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലായിരുന്നു… അത് സംസാരം
എവിടെയോ എത്തേണ്ടതുണ്ടെന്ന
ഒരു സൂചന പോലെയായിരുന്നു…
ഞാൻ മൊബൈൽ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും അവൾ പറയാത്ത ആ കാര്യത്തിനായി
കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാളായി മാറിയിരുന്നു…
ഇത് വെറും സംസാരമല്ല… എന്തോ ഒന്നിന്റെ ആരംഭം മാത്രമാണെന്ന്
എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു!!
ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ തന്നെ
അവൾ പതിയെ ഡോക്ടറുടെ വിഷയത്തിലേക്ക് വന്നു…
ഇന്നവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നുവെന്നും… എന്റെ സമ്മതം അദ്ദേഹത്തെ അറിയിച്ചിരുന്നുവെന്നും… വിറക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ അല്പം മടിച്ചു മടിച്ചു
അവൾ പറഞ്ഞു…
അത് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ മൊബൈൽ
ഒരു സൈഡിലേക്ക് മാറ്റിവെച്ചു…
അവളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നു…
ഇനി എന്റെ എല്ലാ ശ്രദ്ധയും അവളുടെ വാക്കുകളിലേക്കു മാത്രമാണെന്ന പോലെ…
എന്റെ ആ ചലനങ്ങൾ കണ്ണാടിയിലൂടെ തന്നെ നോക്കി കണ്ട ഷബീന… അല്പനേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം
വാക്കുകൾ തുടർന്നു…
ഡോക്ടർക്കും ഒരുപാട് സന്തോഷമായി…
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും
ഒരു നിമിഷം നിർത്തി… കണ്ണാടിയിലൂടെ
എന്റെ ഭാവങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു…
പിന്നെ തുടർന്നു…
ഡോക്ടർ നിങ്ങളെ ഇന്ന് തന്നെ ഫോണിൽ വിളിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു… നടന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക്
മാപ്പ് പറയാനും… നിങ്ങൾ സമ്മതിച്ചതിന് നന്ദി പറയാനും…
അവൾ വീണ്ടും ശ്വാസം വിടാൻ സമയം എടുത്തു…
പിന്നെ പറഞ്ഞു…
പക്ഷേ ഞാൻ അതൊന്നും വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു… ഇനി നേരിൽ കാണുമ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ മതി എന്ന് പറഞ്ഞു…
അതും പറഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലൂടെ എന്നെ നോക്കി… എന്റെ പ്രതികരണത്തിനായി…
ഞാൻ “കേൾക്കുന്നുണ്ട്, തുടരൂ” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഒന്ന് തലയിളക്കി…
അപ്പോൾ ഡോക്ടർ ചോദിച്ചു…
ഇനി… ഇനി എപ്പോഴാ ഇങ്ങോട്ടേക്ക്
വരേണ്ടത് എന്ന്…??
അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ വിറയൽ…
അത് തന്റെ ജാരൻ വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക്
വരുന്നതിന്റെ… അതും സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ അറിവോടെ വരുന്നതിന്റെ… ആവേശമാണോ… അക്ഷമയാണോ… അല്ലെങ്കിൽ
രണ്ടും ചേർന്നതാണോ…?
എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ സാധിച്ചില്ല…
മറുപടി ഒന്നും പറയാൻ സാധിക്കാതെ..
ഞാൻ എല്ലാം വെറുതെ കേട്ടിരിക്കുക
മാത്രം ചെയ്തു…
ഒടുവിൽ അവൾക്ക് പറയാനുള്ള
ആ അവസാന കാര്യം കൂടി അവൾ പറഞ്ഞു…
“ഞാൻ പറഞ്ഞു… നിങ്ങളോട് ചോദിച്ചിട്ട് സൗകര്യം പോലെ ഒരു ദിവസം ഇങ്ങോട്ടേക്ക് ക്ഷണിക്കാം എന്ന്…
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ എന്റെ നേർക്കു തിരിഞ്ഞുനിന്നു…
പിന്നെ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു… നിങ്ങൾ
ആലോചിച്ചിട്ട് ഒരു ദിവസം നിങ്ങൾ തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ ഫോണിൽ വിളിക്കൂ…
എന്നിട്ട് നിങ്ങളുടെ സൗകര്യം പോലെ
ഒരു ദിവസം ഇങ്ങോട്ടേക്ക് നിങ്ങൾ തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ ക്ഷണിച്ചാൽ
മതി!!
ഷബീനയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ
എന്റെ മനസ്സിലൂടെ പല ചിന്തകളും
ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി കടന്നുപോയി…
ഇത് അവളുടെ തീരുമാനമാണോ…
അല്ലെങ്കിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ചെടുത്ത പുതിയ ഒരു യുദ്ധതന്ത്രമാണോ…??