ഞാൻ ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നെത്തിയത് അവൾ അയാൾക്ക് മുല കൊടുക്കുന്ന നിമിഷത്തിലായിരിക്കണം… എന്റെ ആഗമനം അവരുടെ രസചരട് മുറിച്ചു…
അക്ഷമരായി നിന്ന അവർ എന്റെ സാന്നിധ്യം മാറിയ ഉടൻ വീണ്ടും അതേ സുഖത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയിരിക്കണം…
അവളുടെ ഓരോ ചലനവും ആസൂത്രിതമായിരുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലൊരു വിറയൽ പാഞ്ഞു…
ഡോക്ടർ ശാന്തനായി തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കി നിന്നു… ഷബീന അവസാന ബട്ടണും ഇട്ട്, മുടി ഒതുക്കി വെച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്…
അവൾ എന്ത് പറയും എന്ന് കാത്ത് ഞാൻ വിയർത്തു… പക്ഷേ നിമിഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിട്ടും
വാക്കുകളൊന്നുമില്ല… ആ നിശബ്ദത തന്നെ എല്ലാം പറഞ്ഞു…
അവർക്കിടയിൽ ഞാൻ ഒരു അന്യനായി മാറിയിരുന്നു…
ഞാനും ഒന്നും പറയാതെ നിശബ്ദമായി
സിറ്റിംഗ് റൂമിലെ സോഫയിൽ ചെന്നിരുന്നു… സമയം മെല്ലെ അലിഞ്ഞു തീർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു…
പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റുകൾ കടന്നുപോയിട്ടും അവർ അടുക്കളയിൽ തന്നെയായിരുന്നു… അങ്ങോട്ടേക്ക് നോക്കരുതെന്ന് മനസ്സ് വിലക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, എന്റെ കണ്ണുകൾ ആ പാതി തുറന്ന വാതിലിലേക്ക് തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചെന്നുപതിച്ചു…
ഇപ്പോൾ ഷബീന കിച്ചൻ സ്ലാബിന് മുകളിൽ ഇരിക്കുകയാണ്… അവർക്കിടയിൽ എന്തൊക്കെയോ സംഭാഷണങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ട്. ചുണ്ടുകളിൽ വിരിയുന്ന പുഞ്ചിരികൾ അവർ തമ്മിലുള്ള ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ സംസാരം വെറും അടക്കം പറച്ചിലുകൾ മാത്രമായിരുന്നു; ശ്വാസത്തിന്റെ നേർത്ത താളം പോലെ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എനിക്കൊന്നും വ്യക്തമായി കേൾക്കാൻ സാധിച്ചില്ല…
ഒരു ഡോക്ടറുടെ ശൈലിയിൽ എന്നാൽ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ തഴുകലോടെയും അദ്ദേഹം തന്റെ കൈകളാൽ അവളുടെ നഗ്നമായ പാദങ്ങളുടെയും, കണങ്കാലുകളുടെയും,, തുടകളുടെയും പതുപതുപ്പ് പിടിച്ചും ഞെക്കിയും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…
ആ സ്പർശനത്തിന്റെ സുഖത്തിൽ ഷബീനയും ആ നിമിഷങ്ങളെ ഏറെ ആസ്വദിക്കുന്നതായി തോന്നി.
ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ ഞാൻ ടിവി ഓൺ ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ ഇന്ത്യയും ന്യൂസിലൻഡും തമ്മിലുള്ള ലോകകപ്പ് ഫൈനൽ! ഒരു ക്രിക്കറ്റ് ഭ്രാന്തനായ എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു കാണേണ്ട മത്സരം…
പക്ഷേ, എന്റെ ഉള്ളിലെ കളിക്കളം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. ഗ്രൗണ്ടിലെ ഓരോ റണ്ണിനേക്കാളും വിക്കറ്റിനേക്കാളും എന്റെ മനസ്സ് അടുക്കളയിലെ നിഗൂഢമായ നിശബ്ദതയെക്കുറിച്ചാണ് ആകുലപ്പെട്ടത്…
അങ്ങോട്ടേക്ക് ഒന്നു കൂടി നോക്കാൻ മനസ്സ് വെമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, വീണ്ടും പിടിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം കാരണം ഞാൻ കണ്ണുകളെ ടിവിയിൽ തന്നെ തളച്ചിട്ടു…
പത്തു മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം ഡോക്ടർ സാവധാനം ലിവിങ് റൂമിലേക്ക് വന്നു.. എന്റെ അടുത്തുള്ള സോഫയിൽ അനായാസമായി ഇരുന്നു.. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് തിളക്കമാർന്ന, ആത്മവിശ്വാസം തുടിക്കുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.. എന്നാൽ എന്റേത് വിറയാർന്നതും അർത്ഥശൂന്യവുമായ ഒരു നിഴൽച്ചിരി മാത്രമായി ഒതുങ്ങി…
പിന്നാലെ ഷബീനയും എത്തി… കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പലഹാരങ്ങൾ അവൾ മേശപ്പുറത്ത് നിരത്തി… വീണ്ടും അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി ചായയുമായി തിരിച്ചുവന്നു…
ചായക്കപ്പുകൾ വെച്ചതിനുശേഷം അവൾ ഒരു നിമിഷം അവിടെ നിശ്ചലയായി നിന്നു.. താൻ ആരുടെ അടുത്താണ് ഇരിക്കേണ്ടത് എന്ന വലിയൊരു ചോദ്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആരെ തിരഞ്ഞെടുക്കണമെന്നറിയാതെ, ഒരു സ്വയംവരത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുന്ന കന്യകയെപ്പോലെ അവൾ അവിടെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി…
അവളുടെ ആ നിൽപ്പ് കണ്ടിട്ടെന്നപോലെ, ഡോക്ടർ സോഫയിൽ അല്പം നീങ്ങിയിരുന്നു. അവൾക്ക് ഇരിക്കാനായി ഒരു വലിയ ഇടം തന്നെ അദ്ദേഹം അവിടെ ഒരുക്കി നൽകി. ഞാൻ ഇരിക്കുന്ന സോഫയിലും അവൾക്ക് ഇരിക്കാൻ ധാരാളം സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഒരു നിമിഷത്തെ മടിക്ക് ശേഷം ഷബീന തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഡോക്ടറുടെ അരികിലെ ആ ഇരിപ്പിടമായിരുന്നു…