വലിയൊരു ടെക്സ്റ്റൈൽ ഷോപ്പിൽ നിന്നും കല്യാണപ്പുടവകളെല്ലാം എടുത്ത് വലിയ സന്തോഷത്തോടെ ഞങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു. ചേച്ചിയുടെ കയ്യും പിടിച്ച്, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പടികൾ ഇറങ്ങി വരുന്ന പാർവണയെ നോക്കി ഞാൻ വണ്ടിയുടെ താക്കോൽ എടുക്കാൻ പോക്കറ്റിലേക്ക് കൈയിട്ടു.
പെട്ടെന്നാണ് വലിയ ശബ്ദത്തിൽ രണ്ട് ജീപ്പുകൾ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്ന് ബ്രേക്ക് ഇട്ടത്. ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന ആളുകൾ എന്താണെന്ന് അറിയാതെ മാറിനിന്നു. ജീപ്പിൽ നിന്നും ആദ്യം ഇറങ്ങിയത് ദേവനായിരുന്നു. കൂടെ കുറച്ച് ഗുണ്ടകളും. അവന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു പകയുണ്ടായിരുന്നു.
ദേവനെ കണ്ടതും പാർവണ പേടിച്ച് ചേച്ചിയുടെ പിന്നിലേക്ക് മാറിനിന്നു. അമ്മയും അമ്മായിമാരും ആകെ ഭയന്നുപോയി.
ഞാൻ വേഗം പടികളിറങ്ങി അവർക്ക് മുന്നിലായി കയറി നിന്നു.
”എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് എന്നെ തല്ലിയിട്ട്, എന്റെ പെണ്ണിനെയും കൊണ്ട് നീ സുഖമായിട്ട് പോകാമെന്നാണോ നീ വിചാരിച്ചത്?”
ദേവൻ പല്ലിറമ്മിക്കൊണ്ട് എന്റെ നേരെ വന്നു.
ഒരൊറ്റ നിമിഷം. അവന് മറുപടി കൊടുക്കുന്നതിന് പകരം എന്റെ കൈ അവനുനേരെ പാഞ്ഞുചെന്നു. പ്രതീക്ഷിക്കാതെ മുഖത്ത് കിട്ടിയ ആ വലിയ ഇടിയിൽ ദേവൻ പിന്നിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അത് കണ്ടതും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഗുണ്ടകൾ എന്റെ നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. ടൗണിന്റെ നടുവിലാണെന്നോ, ചുറ്റും ആളുകളുണ്ടെന്നോ ഞാൻ നോക്കിയില്ല.
എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് അവന്മാരെ നേരിടുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു മൃഗം ഉണർന്നിരുന്നു.
ഓരോരുത്തരെയും ഞാൻ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് അടിച്ചു വീഴ്ത്തി. നിലത്തുവീണ ഗുണ്ടകൾ വേദനകൊണ്ട് പിടഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു.
എല്ലാവരെയും വീഴ്ത്തിയെന്ന ആശ്വാസത്തിൽ, പേടിച്ചുനിൽക്കുന്ന അമ്മയെയും പാർവണയെയും നോക്കി ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
”ആദീ… പിന്നിൽ…!”
ചേച്ചിയുടെ അലർച്ച കേട്ടാണ് ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയത്.
പക്ഷെ അതിനുമുൻപേ വലിയൊരു ചൂട് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. പിന്നിലൂടെ വന്ന ദേവൻ ആഞ്ഞുകുത്തിയ കഠാര എന്റെ വയറ്റിൽ ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിയിരുന്നു.
വേദനയേക്കാൾ വലിയൊരു മരവിപ്പാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. കുത്തിയ വേഗത്തിൽ തന്നെ കത്തി വലിച്ചൂരി ദേവൻ ജീപ്പിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. ചുറ്റും കൂടിയ ആളുകൾ പിടിക്കാൻ വരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ജീപ്പ് വലിയ ശബ്ദത്തോടെ അവിടെനിന്നും പാഞ്ഞുപോയി.
എന്റെ ഷർട്ടിലൂടെ ചോര കുതിച്ചൊഴുകാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ കാലുകൾക്ക് ബലം നഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ. ഞാൻ പതുക്കെ മുട്ടുകുത്തി നിലത്തേക്ക് വീണു.
”ആദീ…!”
ലോകം മുഴുവൻ തകർന്നുപോകുന്നതുപോലെയുള്ള പാർവണയുടെ വലിയൊരു അലർച്ച ആ തെരുവിൽ മുഴങ്ങി.
എന്റെ വലിയ വീഴ്ചയും രക്തവും കണ്ട് ഒന്നുറക്കെ കരയാൻ പോലും കഴിയാതെ ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു അമ്മയും അമ്മായിമാരും. ഭദ്ര ആന്റിയും രമ അമ്മായിയും ഞെട്ടലോടെ വായ് പൊത്തി വിറച്ചുപോയി. പെട്ടെന്ന് ആ മരവിപ്പിൽ നിന്നും ഉണർന്ന അമ്മ വലിയൊരു അലർച്ചയോടെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.
”എന്റെ ഈശ്വരാ… എന്റെ മോനേ…”
അമ്മ എന്റെ ചോരവഴിയുന്ന വയറ്റിൽ പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ആ കൈകൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി വലിയ വെപ്രാളത്തോടെ അമ്മ അലറി,
“ആരെങ്കിലും ഒന്ന് വണ്ടിയെടുക്കണേ…””
പാർവണ ഓടിവന്ന് എന്നെ താങ്ങി, ആ മടിയിലേക്ക് എന്റെ തല വെച്ചു. അവൾ എന്റെ ചോരവഴിയുന്ന വയറ്റിൽ രണ്ടു കൈകളും വെച്ച് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ പുതിയ ഉടുപ്പിൽ മുഴുവൻ എന്റെ ചോര പടർന്നിരുന്നു.
ചേച്ചി എന്റെ മുഖത്ത് തട്ടിക്കൊണ്ട് കരഞ്ഞു വിളിച്ചു,
“ആദീ… കണ്ണ് തുറക്കെടാ…”
”ആദീ… കണ്ണ് തുറക്ക് ആദീ… എന്നെ തനിച്ചാക്കല്ലേ…”
പാർവണയുടെ കണ്ണീർ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും ആകെ ഭയന്നുപോയ സാവിത്രി അമ്മായിയും ഭദ്ര