”ആ പെൺകുട്ടിക്ക് നിന്നെ അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ, നമ്മളായിട്ട് അവളെ കൈവിടില്ല ആദീ. നീ ഒന്നിനും പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ നാളെത്തന്നെ ഓഫീസിൽ നിന്നും ലീവെടുത്ത് നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കുന്നുണ്ട്.” ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു ചേച്ചിയുടെ വലിയൊരു കരുതലുണ്ടായിരുന്നു. “നീ എന്തായാലും നാളെ രാവിലെ ആദ്യം അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്. ചെന്നിട്ട് അവിടുത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ട് എന്നെ വിളിക്കണം. അത് കഴിഞ്ഞാൽ ഉടനെ ഞാനും അമ്മയും കൂടി പാലക്കാട്ടേക്ക് വരും… നിന്റെ പെണ്ണിനെ നമ്മൾക്ക് അവിടെനിന്ന് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വരണം. പക്ഷെ അതിനുമുൻപ് നീ അവിടെച്ചെന്ന് എടുത്തുചാടി പ്രശ്നമൊന്നും ഉണ്ടാക്കരുത്… കേട്ടല്ലോ?”
ചേച്ചിയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അറിയാതെ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുപോയി. വലിയൊരു ആശ്വാസം എനിക്ക് തോന്നി.
ആ രാത്രി വളരെ നീളമേറിയതായിരുന്നു. ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തെ ഇരുട്ടിൽ പാർവണയുടെ ഭയന്ന മുഖം മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ. നാളത്തെ പ്രഭാതത്തിനായി എന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ തുടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളെ എന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കാൻ, ആ കാവൽക്കാരനായി ഞാൻ നാളെ രാവിലെത്തന്നെ യാത്ര തിരിക്കും.
രാവിലെ പാലക്കാട്ടേക്കുള്ള ട്രെയിനിറങ്ങി നേരെ തറവാട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടിയിരുന്നു. പടിപ്പുരയ്ക്ക് പുറത്ത് കിടക്കുന്ന ആ വിലകൂടിയ
ജീപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി – ദേവൻ!
പടിപ്പുര കടന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഉമ്മറത്തെ കാഴ്ച എന്റെ സിരകളിലെ ചോര തിളപ്പിച്ചു. വലിയ ചാരുകസേരയിൽ ദേവന്റെ അച്ഛൻ അഹങ്കാരത്തോടെ ഇരിപ്പുണ്ട്.
തൊട്ടടുത്ത് വല്ലാത്തൊരു പുച്ഛച്ചിരിയോടെ ദേവനും. അമ്മാവൻ അവർക്ക് മുന്നിൽ തീരെ നിസ്സഹായനായി, ഒന്നും പറയാനാകാതെ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. വാതിൽക്കൽ പകുതി മറഞ്ഞ്, പേടിച്ചരണ്ട് കണ്ണീരൊലിപ്പിച്ച് നിൽക്കുന്ന എന്റെ പാർവണയെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ സമനില തെറ്റി.
”എന്തായാലും ഈ ആഴ്ച തന്നെ നിശ്ചയം നടത്താം. എന്റെ മോന് ഇവളെയാ ഇഷ്ടം, പിന്നെ നമ്മൾ തമ്മിൽ വേറെ ആലോചനയുടെ ആവശ്യമില്ലല്ലോ…”
ദേവന്റെ അച്ഛൻ ഗാംഭീര്യത്തോടെ അമ്മാവനോട് പറയുകയായിരുന്നു.
”അത്… കുട്ടിക്ക് പഠിത്തം കഴിഞ്ഞിട്ട് പോരേ…”
അമ്മാവൻ പേടിയോടെ പരുങ്ങി.
”അതൊക്കെ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചോളാം.’
എന്ന് പറഞ്ഞ് ദേവൻ അഹങ്കാരത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന പാർവണയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ദേവന്റെ കൈ പാർവണയുടെ നേരെ നീണ്ടതും, ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ ഞാൻ പടവുകൾ കയറി ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെന്നതും ഒപ്പമായിരുന്നു. എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന യാത്രാബാഗ് വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ഞാൻ തറയിലേക്ക് ഇട്ടു. ആ ശബ്ദത്തിൽ ഉമ്മറത്തുള്ളവരെല്ലാം ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
എന്നെ കണ്ടതും ദേവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാറി അവിടെ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു.
”നീ വീണ്ടും വന്നോടാ ഇങ്ങോട്ട്? അന്ന് കാവിൽ വെച്ച് വെറുതെ വിട്ടതാ നിന്നെ… ഇന്ന് നിന്നെ ഞാൻ…”
എന്ന് ആക്രോശിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ എന്റെ നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. അവൻ എന്നെ അടിക്കാനായി ഓങ്ങിയ ആ വലംകൈ ഞാൻ വായുവിൽ വെച്ച് തന്നെ ഒറ്റപ്പിടുത്തത്തിന് തടഞ്ഞുനിർത്തി. എന്റെ മുറുകിയ വിരലുകൾക്കിടയിൽ കിടന്ന് അവന്റെ കൈത്തണ്ട വേദനകൊണ്ട് ഞെരിഞ്ഞു. എന്റെ കണ്ണുകളിലെ തീ കണ്ട് അവന്റെ അഹങ്കാരം പെട്ടെന്ന് ഭയത്തിന് വഴിമാറുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.
”അന്ന് കാവിൽ വെച്ച് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതാ ദേവാ… ഇവളുടെ നേരെ ഒരു വിരലുയർത്തിയാൽ പിന്നെ നീ ബാക്കിയുണ്ടാവില്ല എന്ന്!”
എന്റെ ശബ്ദം ആ ഉമ്മറത്ത് വലിയൊരു ഇടിമുഴക്കം പോലെയാണ് മുഴങ്ങിയത്.
“ഈ തറവാട്ടിൽ ഇവൾക്ക് ആരുമില്ലെന്ന് നീ കരുതിയോ? ഇവളുടെ കഴുത്തിൽ മിന്നുചാർത്താനും, ജീവൻ കൊടുത്ത് ഇവൾക്ക് കാവലായി നിൽക്കാനും ഇവിടെയൊരുത്തനുണ്ട്… ഈ ആദി!”
ഞാൻ അവന്റെ കൈ ഒറ്റക്കുടയലിന് താഴേക്ക് എറിഞ്ഞു. വല്ലാത്തൊരു വേദനയോടെ ദേവൻ രണ്ടടി പിന്നോട്ട് മാറി. ഉമ്മറത്ത് നിന്നിരുന്ന അമ്മാവനും ദേവന്റെ അച്ഛനും ആരെയും ഭയമില്ലാതെയുള്ള എന്റെ ഈ അപ്രതീക്ഷിത വരവിൽ പകച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.