ആ വാക്കുകളിൽ എന്നോടുള്ള അവളുടെ വലിയ വിശ്വാസവും പ്രണയവുമുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ പതുക്കെ തലോടി.
”ഇനി നിനക്കൊരു പേടിയും വേണ്ട പാർവണേ. നമ്മൾ ഇനി ഒരുപാടുകാലം ഇങ്ങനെ തോളിൽ ചാരിയിരുന്ന് ഒരുപാട് ദൂരം പോകും,”
ഞാൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
ആ സായാഹ്നത്തിലെ ഇളംവെയിൽ വെള്ളത്തിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കുളക്കടവിലെ കാറ്റിനും, പരസ്പരം ചേർന്നിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾക്കും അപ്പോൾ ഒരേ താളമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞുപോയ ഇരുണ്ട കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകളെല്ലാം ആ കുളത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ എവിടെയോ ആഴത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. പകരം, അവിടെ തെളിഞ്ഞുനിന്നത് ഞങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ നിലാവെളിച്ചം മാത്രമായിരുന്നു..
തുടരും…..
_________________________________________________
[ എത്രത്തോളം നന്നായിട്ട് എഴുതി എന്ന് എനിക്ക് അറിയത്തില്ല. അത് പറയേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്. നിങ്ങൾ പറയുന്ന ഓരോ അഭിപ്രായം ആണ് എനിക്ക് ഇനിയും എഴുതേണ്ട ഊർജം നൽകുന്നത് so എല്ലാരും എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് പറയുക.]