ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും വക്കച്ചന്റെ മുഖം കറുത്തു.
വലിയൊരു നിരാശയും ദേഷ്യവും അയാളെ പൊതിഞ്ഞു.
ഇത്രയും നേരം താൻ കണ്ട കിനാവുകളെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതായതുപോലെ.
വക്കച്ചൻ: (മനസ്സിൽ) “സുഖമില്ലെന്നോ?… ആ മണ്ടൻ ഭർത്താവിന്റെ കൂടെ അടിച്ചുപൊളിക്കാനായിരിക്കും ലീവ് എടുത്തത്.
അല്ലെങ്കിൽ ആ ചുള്ളൻ ചെക്കന്റെ കൂടെ കിടന്ന ആവേശത്തിൽ ഇന്ന് നടുവേദനയായിരിക്കും ഡോക്ടർക്ക്!”
അയാൾ തിരികെ പാർക്കിംഗിലേക്ക് നടന്നു. തന്റെ പ്ലാനുകൾ പാളിയതിൽ അയാൾക്ക് വല്ലാത്ത അമർഷം തോന്നി.
ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ അവളിൽ നിന്നും കുറച്ച് കാശും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു വിഹിതവും ആഗ്രഹിച്ച വക്കച്ചന് ആ നിരാശ താങ്ങാനായില്ല.
വക്കച്ചൻ: (പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട്) “ഇന്ന് നീ രക്ഷപ്പെട്ടു ഡോക്ടറേ… മാത്യു സാറിന്റെ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ നീ സുഖമായി ഉറങ്ങിക്കോ….
പക്ഷേ നാളെ… നാളെ നീ വരാതിരിക്കില്ലല്ലോ. ഞാൻ നിന്നെ പൂട്ടും. നിന്റെ ആ കിടുക്കിപ്പിടുത്തവും ആഡംബരവും നാളെ എന്റെ മുന്നിൽ അഴിഞ്ഞുവീഴും….!!!”
വക്കച്ചൻ തന്റെ ഫോണിലെ ആ വീഡിയോ ഒരിക്കൽ കൂടി പ്ലേ ചെയ്തു. ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി അയാൾ തന്റെ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു.
നാളെ പകൽ ഫോൺ വിളിച്ചു വെച്ച് അവളെ ഒന്ന് വിരട്ടണം എന്ന് അയാൾ തീരുമാനിച്ചു.
ആ രാത്രി കടന്നുപോയി..
പിറ്റേന്ന് പുലരിയുടെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പെയ്യുന്ന ആ മലമുകളിൽ സാം നേരത്തെ തന്നെ ഉണർന്നു.
തലേദിവസം നതാഷ അയച്ച
“വരാൻ കഴിയില്ല!!”
എന്ന ആ സന്ദേശം അവന്റെ സിരകളിൽ പകയല്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം വന്യമായ ആവേശമാണ് നിറച്ചിരുന്നത്. അവൾ തന്നെ പേടിക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം.
സാം കുളിച്ച് ഫ്രഷ് ആയി, കറുത്ത ഡെനിം ഷർട്ടും ജീൻസും ധരിച്ച് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു.
സാധാരണയുള്ള ആ വശ്യമായ ചിരി ഇന്ന് അവന്റെ മുഖത്തില്ല.
പകരം എന്തോ ഒന്ന് ഉറപ്പിച്ച മട്ടിലുള്ള ഗൗരവം.
അവൻ പതുക്കെ തന്റെ ഡ്രോയിങ് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ഈസലിൽ ഇരിക്കുന്ന നതാഷയുടെ ആ ചിത്രം—കണ്ണുകെട്ടി, നഗ്നയായി, നിസ്സഹായയായി തന്റെ മരക്കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുന്ന ആ ചെറിയ പേപ്പറിൽ ചെയ്ത സ്കെച്ച്.
സാം ആ ചിത്രത്തിന് നേരെ അല്പനേരം നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ വിരലുകൾ ആ ചിത്രത്തിലെ അവളുടെ മുഖത്തിന് മുകളിലൂടെ പതുക്കെ ചലിച്ചു.
സാം: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) “നീ എങ്ങോട്ട് ഒളിച്ചോടാനാണ് നതാഷാ? നീ നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുമ്പോഴും നിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഞാനുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഇന്ന് നിന്റെ ഈ മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി എനിക്ക് അഴിച്ചു മാറ്റണം.എന്റെ ആയുധം നീ ആരെയും കാണിക്കാതെ സൂക്ഷിക്കുന്ന ദ്വാരങ്ങളിൽ കയറി ഇറങ്ങും..”
അവൻ ആ ചിത്രം ഒരു കവറിലാക്കി ഭദ്രമായി എടുത്തു കീശയിൽ വെച്ചു…മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഹെൽമെറ്റും ബൈക്കിന്റെ കീയും എടുത്ത് അവൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
തന്റെ കരുത്തുറ്റ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം മലനിരകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
പോകുന്ന വഴിക്ക് അവൻ ഒരു മെഡിക്കൽ ഷോപ്പിൽ കയറി ഒരു പാക്കറ്റ് കോണ്ടം വാങ്ങി പാന്റിന്റെ കീശയിൽ തിരുകി..അവൻ ലക്ഷ്യമിടുന്നത് നതാഷയുടെ ഹോസ്പിറ്റലാണ്. അവൾ അവിടെ കാണുമെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു…
അതേസമയം തലേദിവസത്തെ സംഘർഷങ്ങൾക്കും സിനിമയ്ക്കും ശേഷം നതാഷ അന്ന് പതിവിലും നേരത്തെ ഉണർന്നു.
ജനലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന പ്രഭാതവെളിച്ചത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക തെളിച്ചം ഉള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
മനസ്സിനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ വലിയ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ ഒരു പുതുതുടക്കം അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ കൈയെത്തിച്ച് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോണെടുത്തു. ഹൃദയമിടിപ്പോടെ നോക്കിയെങ്കിലും സാമിന്റെ മെസ്സേജുകൾ ഒന്നും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.