ചങ്ങല ഉരഞ്ഞുണ്ടായ പാടുകളിൽ ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടെ അറിയാതെ തടവി നോക്കി.
എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നത് നാളെ കാണാനിരിക്കുന്ന ഉപ്പയുടെയും ഉമ്മയുടെയും മുഖമായിരുന്നു.
അവരെ ഞാൻ ഒരുപാട് ഉപദ്രവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന ഡോക്ടറുടെ വാക്കുകൾ ഒരു വിങ്ങലായി എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നു.
ഏത് മുഖം വെച്ചാണ് ഞാൻ നാളെ അവരെ നോക്കുക? എന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് അവർ എത്രത്തോളം കരഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും?
അതിനൊപ്പം തന്നെ, ഷെറിന്റെ ഓർമ്മകളും, കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ എന്നെത്തേടിയെത്തിയ ആ അജ്ഞാതമായ നീലവെളിച്ചവുമെല്ലാം എന്റെ ചിന്തകളെ വല്ലാതെ കുഴപ്പിച്ചു.
ആ വെളിച്ചം ശരിക്കും എന്തായിരുന്നു? അത് എന്തിനാണ് എന്നെ ഈ നരകത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചത്?
ഉത്തരമില്ലാത്ത ആയിരം ചോദ്യങ്ങളുമായി, അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ സ്വതന്ത്രമായ രാത്രി ആ ആശുപത്രി കിടക്കയിൽ അങ്ങനെ മെല്ലെ കൊഴിഞ്ഞുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു…
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ. ജനലിലൂടെ വന്ന ഇളംവെയിൽ മുഖത്ത് തട്ടിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഉണർന്നത്. വാതിൽക്കൽ കാലൊച്ചകൾ കേൾക്കുമ്പോഴെല്ലാം എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉപ്പയെയും ഉമ്മയെയും എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കും എന്ന ഭയം എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടി..
പെട്ടെന്ന് മുറിയുടെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു. ഡോക്ടർക്കൊപ്പം എന്റെ
ഉപ്പയും ഉമ്മയും വാതിൽക്കൽ വന്നുനിന്നു.
കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷങ്ങൾ അവരുടെ മുഖത്ത് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിരുന്നു. ഉപ്പയുടെ താടിയും മുടിയും പൂർണ്ണമായും നരച്ചിരുന്നു. ഉമ്മയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ക്ഷീണവും സങ്കടവും തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു. അവരുടെ ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു.
എന്നെ ചങ്ങലകളില്ലാതെ, വളരെ ശാന്തനായി കണ്ടതും വാതിൽക്കൽ തന്നെ നിന്ന് ഉമ്മ വാവിട്ടു കരഞ്ഞുപോയി.
ഓടിവന്ന് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ഉമ്മ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, കഴിഞ്ഞകാലങ്ങളിലെ എന്റെ അക്രമസ്വഭാവം അവരെ ഒരുനിമിഷം അവിടെത്തന്നെ പിടിച്ചുനിർത്തി.
ആ പേടി അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
അത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം തകർന്നുപോയി.
ഞാൻ പതുക്കെ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ (പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട്): “ഉമ്മാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം ഉമ്മാ… ഉപ്പാനോടും ഉമ്മാനോടും ഞാൻ…”
(എനിക്ക് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.)
ഞാൻ ഉമ്മയുടെ കാലുകളിലേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും, “എന്റെ മോനെ…” എന്ന് വിളിച്ച് ഉമ്മ എന്നെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഉമ്മയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത് ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിനെപ്പോലെ ഞാൻ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
ഉപ്പയും എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് എന്നെയും ഉമ്മയെയും ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഉപ്പയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഉപ്പ (എന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട്, ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ): “കരയല്ലേടാ മോനെ… അതൊന്നും നീ അറിഞ്ഞു ചെയ്തതല്ലല്ലോ. ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ മോനെ പഴയതുപോലെ തിരിച്ചു കിട്ടിയല്ലോ, അതുമാത്രം മതി ഞങ്ങൾക്ക്…”
അഞ്ചു വർഷത്തെ സങ്കടങ്ങളും, വേദനകളും, കുറ്റബോധവുമെല്ലാം ആ ഒറ്റ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. എത്രയോ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് എന്റെ ഉമ്മയുടെ ആ ഗന്ധവും ഉപ്പയുടെ സ്നേഹവും ഞാൻ വീണ്ടും അറിയുന്നത്. എന്നെ ചുംബിച്ചും എന്റെ മുഖത്ത് തലോടിയും ഉമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
ആ കാഴ്ച കണ്ട് ഡോക്ടറുടെയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ജീവനക്കാരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ മുറിയിലാകെ സ്നേഹത്തിന്റെയും ആശ്വാസത്തിന്റെയും കണ്ണുനീർ പെയ്യുകയായിരുന്നു. കരച്ചിലടക്കിയ ശേഷം ഞങ്ങൾ ആ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. ഉമ്മ എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കൂടി എന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം ആ പിടിയിലുണ്ടായിരുന്നു.)
Keep writing broo