അങ്ങനെ സംസാരിച്ചു നടന്ന് ഞങ്ങൾ രാമേട്ടന്റെ ചായക്കടയുടെ മുന്നിലെത്തി. പഴയ ആ ഓലമേഞ്ഞ കടയ്ക്ക് പകരം ഇപ്പോൾ അതൊരു ചെറിയ ഷീറ്റിട്ട കെട്ടിടമായി മാറിയിരുന്നു. എങ്കിലും ആ കടയുടെ മുന്നിലെ പഴയ മരബെഞ്ചും, ഉള്ളിൽ നിന്നും വരുന്ന ചൂട് ചായയുടെയും പഴംപൊരിയുടെയും ഗന്ധവും ഒട്ടും മാറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഞങ്ങൾ കടയിലേക്ക് കയറിച്ചെന്നു. രാമേട്ടൻ ചായ അടിക്കുകയായിരുന്നു. കടയിൽ കുറച്ചു നാട്ടുകാർ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് പത്രവും വായിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട് ചെന്നതും രാമേട്ടൻ ചായ അടിക്കുന്നത് നിർത്തി, എന്നെ കണ്ടതും വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചു:
രാമേട്ടൻ: “ആഹാ… നമ്മുടെ ഷാനല്ലേ ഇത്! എത്ര കാലമായി മോനെ നിന്നെ കണ്ടിട്ട്! നീ ബാംഗ്ലൂരിൽ പഠിക്കാൻ പോയതാണെന്ന് നിന്റെ ഉപ്പ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. പഠിത്തമൊക്കെ കഴിഞ്ഞോ?”
രാമേട്ടന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി. കടയിലുണ്ടായിരുന്ന നാട്ടുകാർ എന്നെ നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. ആരുടെയും മുഖത്ത് എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള
യാതൊരു ഭയമോ വെറുപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ അബിയെയും അജുവിനെയും നോക്കി.
അപ്പോൾ വളരെ സ്വാഭാവികമായി അബി രാമേട്ടനോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:)
അബി: “അതെ രാമേട്ടാ, അവനിപ്പോ പഠിത്തമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിൽ എത്തിയതേയുള്ളൂ. ഒരു മൂന്ന് സ്ട്രോങ്ങ് ചായ, പിന്നെ ചൂട് പഴംപൊരിയും പോരട്ടെ!”
(അവന്റെ മറുപടി കേട്ട് രാമേട്ടൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചായ എടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ നിമിഷമാണ് ഞാൻ ആ വലിയ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. എന്റെ ഇരുണ്ട കാലം, എന്റെ അസുഖം, ഞാൻ ചങ്ങലയിലായിരുന്ന കാര്യം… ഇതൊന്നും ഈ നാട്ടുകാർക്ക് അറിയില്ല! എന്റെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും സുഹൃത്തുക്കളും കൂടി നാട്ടുകാരിൽ നിന്നും അതെല്ലാം മറച്ചുവെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ ഭാവി ഓർത്ത്, ആരും എന്നെ ഒരു ഭ്രാന്തനായി മുദ്രകുത്താതിരിക്കാൻ അവർ എന്നെ സംരക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
ആ തിരിച്ചറിവ് എന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങലുണ്ടാക്കി. എന്റെ കുടുംബവും കൂട്ടുകാരും എന്നെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ ആ നിമിഷം പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലാക്കി. സന്തോഷം കൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പുറത്ത് ആരും കാണാതെ ഞാൻ വേഗം കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. എന്നിട്ട് യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ, വലിയൊരു സമാധാനത്തോടെ ഞാൻ ആ കടയിലെ മരബെഞ്ചിൽ എന്റെ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം പോയിരുന്നു.
രാമേട്ടൻ തന്ന ചൂട് ചായയും പഴംപൊരിയും വാങ്ങി ഞങ്ങൾ ആ മരബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു. പുറത്ത് ചെറിയൊരു കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ എന്റെ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ ആ നാട്ടുകാരുടെ പ്രതികരണവും രാമേട്ടന്റെ വാക്കുകളുമായിരുന്നു.
ഞാൻ ചായഗ്ലാസ് ബെഞ്ചിൽ വെച്ചിട്ട്, എന്റെ രണ്ട് വശത്തുമിരിക്കുന്ന അബിയെയും അജുവിനെയും മാറിമാറി നോക്കി. എന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
എന്റെ ഭ്രാന്തമായ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് എന്നെ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി ഈ സമൂഹത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ എന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം അവരും എത്രത്തോളം കഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ കൃത്യമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ (വളരെ പതുക്കെ, ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ): “എടാ… താങ്ക്സ് എടാ… എന്റെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും മാത്രമല്ല, നിങ്ങളും എനിക്ക് വേണ്ടി ഒരുപാട്…”
എനിക്ക് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തൊണ്ടയിൽ എന്തോ കുരുങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ തലതാഴ്ത്തി കണ്ണുനീർ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അതുകേട്ട് അബി എന്റെ തോളിൽ ചെറുതായിട്ടൊന്ന് തട്ടി.
അബി : “എന്താടാ നായിന്റെ മോനെ ഇത്… നീയിപ്പോൾ ഞങ്ങളെക്കൊണ്ട് ഇവിടെയിരുന്ന് കരയിപ്പിക്കുമോ? വെറുതെ ഓരോ ഡയലോഗ് അടിച്ച് സെൻ്റി ആക്കാതെ വേഗം ആ ചായ കുടിക്ക്…”
അജു: “അതെ… വലിയ ഡയലോഗൊന്നും വേണ്ട. ഞങ്ങൾ നിനക്ക് വേണ്ടി നാട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞ കള്ളങ്ങൾക്കൊക്കെയുള്ള ഫൈൻ നീ അടക്കേണ്ടി വരും. വെറും ഒരു ചായയും പഴംപൊരിയും കൊണ്ടൊന്നും അത് തീരില്ല, കേട്ടല്ലോ!”
Keep writing broo