നെറ്റിയിലേക്ക് അലസമായി വീണുകിടക്കുന്ന കാർമുടിച്ചുരുളുകൾ. അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആകർഷണമുണ്ടായിരുന്നു. സങ്കടങ്ങളുടെ വലിയൊരു കടൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചതുപോലെയുള്ള, കൃഷ്ണമണികൾക്ക് നല്ല കറുപ്പുള്ള രണ്ട് വലിയ കണ്ണുകൾ.
ആ നേർത്ത ചുണ്ടുകളിൽ എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കാനുള്ള ഭയത്തിന്റെ ചെറിയൊരു വിറയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മേൽ ചുണ്ടിൽ ചെറിയ വിയർപ്പ് കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു.
കഴുത്തിൽ കിടന്നിരുന്ന നേരിയൊരു സ്വർണ്ണമാല ആ ലളിതമായ വേഷത്തിന് വല്ലാത്തൊരു പൂർണ്ണത നൽകിയിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടോ, യാതൊരു ചമയങ്ങളുമില്ലാത്ത ആ നിഷ്കളങ്കമായ രൂപം എന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു സമാധാനവും സ്നേഹവും നിറച്ചു.
അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നപ്പോൾ, എന്റെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ വലിയ ഭാരം പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മേൽ വെച്ചുകൊടുക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് സങ്കടങ്ങൾ അനുഭവിച്ചവളാണ് അവൾ. ആദ്യത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ തന്നെ അത്തരം കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞാൽ ഒരുപക്ഷേ അവൾക്കത് താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ? അതുകൊണ്ട് ആ കാര്യങ്ങൾ തൽക്കാലം പറയേണ്ടെന്നും, വളരെ സാധാരണമായ രീതിയിൽ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങാമെന്നും ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഞാൻ എന്റെ ശബ്ദത്തിലെ വിറയൽ മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ സൗമ്യമായി അവളോട് ചോദിച്ചു:
ഞാൻ: “പേരെന്താ?”
അവൾ മുഖമുയർത്താതെ വളരെ പതുക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അവൾ: “ഫാബിയ…”
ഞാൻ: “പഠിത്തം കഴിഞ്ഞോ? അതോ എന്തെങ്കിലും കോഴ്സ് ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?”
ഫാബിയ: “ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ തന്നെയാ…”
സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് നല്ല പേടിയും നാണവുമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞാൻ കുറച്ചുകൂടി ശാന്തനായി സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഞാൻ: “വലിയുപ്പ പറഞ്ഞിരുന്നു, വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും നഷ്ടപ്പെട്ടതാണെന്ന്… വലിയുപ്പ മാത്രമാണല്ലേ ഉള്ളത്?”
അവൾ പതുക്കെ തലകുലുക്കി ഒന്ന് മൂളി. ആ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു സങ്കടം നിഴലിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. വിഷയം മാറ്റാനായി ഞാൻ എന്നെക്കുറിച്ച് പറയാൻ തുടങ്ങി.
ഞാൻ: “എന്നെക്കുറിച്ച് ഉപ്പ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ. ടൗണിൽ സ്വന്തമായി ചെറിയൊരു ബിസിനസ്സ് ആണ്… ഷോപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു മാസങ്ങളേ ആയിട്ടുള്ളൂ.”
അവൾ ആദ്യമായി മുഖമുയർത്തി എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി, എന്നിട്ട് അതെ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. കുറച്ചുനേരം ആ മുറിയിൽ ചെറിയൊരു നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നതിന് ശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
ഞാൻ: “ആരെങ്കിലും നിർബന്ധിച്ചിട്ടാണോ ഈ കല്യാണത്തിന് സമ്മതിച്ചത്? അതോ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരമാണോ?”
എന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് എന്നെ നോക്കി. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ, എന്നാൽ വ്യക്തമായ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു:
ഫാബിയ: “അല്ല… വലിയുപ്പയുടെ ഇഷ്ടമാണ് എന്റെയും ഇഷ്ടം. വലിയുപ്പ എനിക്ക് വേണ്ടി മോശമായതൊന്നും തീരുമാനിക്കില്ല എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകളിൽ അവളുടെ വലിയുപ്പയോടുള്ള വലിയൊരു വിശ്വാസവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ച് അവളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി ഞാൻ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:)
ഞാൻ: “ശരി ഫാബിയ… നമുക്ക് ഇറങ്ങാം. .”
ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവളും വളരെ പതുക്കെ എന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു. ആ ചെറിയ സംസാരം എന്റെ ഉള്ളിലെ അസ്വസ്ഥതകൾ ഒരുപാട് കുറച്ചിരുന്നു. വളരെ ലളിതമായ സ്വഭാവമുള്ള, വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത ആ പെൺകുട്ടി എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് ഒരുപക്ഷേ വലിയൊരു നന്മയായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഒരു മാസത്തിന് ശേഷം ആ ദിവസം വന്നെത്തി. എന്റെയും ഫാബിയയുടെയും വിവാഹം…
വീട്ടിലാകെ ബന്ധുക്കളുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും വലിയ തിരക്കായിരുന്നു. എന്നെ ഒരുക്കാൻ അബിയും അജുവും റൂമിൽ എന്റെ കൂടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കായി പ്രത്യേകം തുന്നിച്ച മനോഹരമായ വെഡ്ഡിംഗ് സ്യൂട്ട് ധരിച്ച് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, എന്റെ പഴയ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വെറുതെ ഓർത്തുപോയി. മൂന്നു വർഷം ഇരുട്ടറയിൽ ചങ്ങലകളിൽ കിടന്നവനാണ് ഞാൻ. ലോകം മുഴുവൻ അവസാനിച്ചെന്ന് കരുതിയ ആ ഇടത്തിൽ നിന്നും ഇന്ന് ഞാൻ പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് കടക്കുകയാണ്! എന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് അജു വന്ന് എന്റെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ടു.)
Keep writing broo