അവരുടെ ആ തമാശ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുനീരിനിടയിലും വലിയൊരു ചിരി വന്നുപോയി. എന്റെ തോളിലൂടെ കൈയിട്ട് ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്ന
അവരെ നോക്കി ഞാൻ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ചിരിച്ചു. എത്ര വലിയ സങ്കടങ്ങളെയും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയുന്ന, ഇരുട്ടിലും എന്നെ കൈവിടാത്ത ഈ ചങ്ങാതിമാരെ തിരികെ കിട്ടിയതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള എന്റെ തുടക്കം ഈ പഴയ ചായക്കടയിലെ മരബെഞ്ചിൽ നിന്ന്, എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം തന്നെയായിരുന്നു…
ചായ കുടിച്ച് കുറച്ചുനേരം കൂടി സംസാരിച്ചിരുന്നതിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അബിയും അജുവും എന്നെ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് കൊണ്ടാക്കി.
അബിയും അജുവും: “ശരിയെടാ… ഞങ്ങളിറങ്ങുവാ, നാളെ കാണാം. നന്നായിട്ട് കിടന്നുറങ്ങ്.”
ഒരു വലിയ ചിരിയോടെ അവർക്ക് യാത്രാമൊഴി നൽകി ഞാൻ തിരികെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി. ഉമ്മ അവിടെത്തന്നെ എന്നെയും കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ മുഖത്തെ ആ പഴയ ചിരിയും സന്തോഷവും കണ്ടപ്പോൾ ഉമ്മയുടെ മുഖത്തും വലിയൊരു ആശ്വാസം വിരിയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ ഉമ്മയെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് പതുക്കെ നടന്ന് എന്റെ റൂമിലേക്ക് കയറി.
വാതിലടച്ച് ഞാൻ ആ മുറിയിലാകെ ഒന്നുകൂടി കണ്ണോടിച്ചു. കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വർഷമായി അടഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നെങ്കിലും, ഞാൻ വരുന്നതറിഞ്ഞ് ഉമ്മ ഇതെല്ലാം അടുക്കിപ്പെറുക്കി വൃത്തിയാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ, പഠിക്കുന്ന മേശ, അലമാര… എല്ലാം ഞാൻ അന്ന് വെച്ചതുപോലെ തന്നെയുണ്ട്. ഞാൻ ഇല്ലാതെ ഈ വീടും മുറിയും എന്നെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
ഞാൻ മെല്ലെ ചെന്ന് ആ കട്ടിലിലേക്ക് വീണു. എത്രയോ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് എന്റെ സ്വന്തം മുറിയിലെ ഈ മൃദുവായ കട്ടിലിൽ ഞാൻ കിടക്കുന്നത്! ചങ്ങലകളുടെ ഭാരമില്ലാത്ത, ഇരുട്ടറയുടെ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന തണുപ്പില്ലാത്ത ഒരു രാത്രി… ജനലിലൂടെ ചെറിയൊരു നിലാവെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഇരുണ്ട കാലം എന്നെന്നേക്കുമായി കഴിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി. മനസ്സിൽ യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ, വലിയൊരു സമാധാനത്തോടെ ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. നാളെ മുതൽ പുതിയൊരു ജീവിതമാണ്…
ജനലിലൂടെ വന്ന ഇളംവെയിൽ മുഖത്ത് തട്ടിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഉണർന്നത്. മുറ്റത്തെ മാവിലിരുന്ന് ചിലയ്ക്കുന്ന പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് എന്റെ പ്രഭാതം വിടർന്നത്. കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേൽക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം ഞാൻ വീണ്ടും ആ പഴയ ഇരുട്ടറയിലാണെന്ന് തോന്നിപ്പോയി. പെട്ടെന്ന് ഞാൻ എന്റെ കാലുകളിലേക്ക് നോക്കി. ഇല്ല… അവിടെ ചങ്ങലകളില്ല. ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാണ്. ആ തിരിച്ചറിവിൽ ഞാൻ വലിയൊരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
ഞാൻ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് റൂമിലെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. മെലിഞ്ഞൊട്ടിയ മുഖം. കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. എങ്കിലും ആ കണ്ണുകളിൽ കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വർഷമായി ഉണ്ടായിരുന്ന ഭയവും ശൂന്യതയും ഇപ്പോഴില്ല. അവിടെ പുതിയൊരു തിളക്കം വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന്
എനിക്ക് തോന്നി.
വാതിൽ തുറന്ന് ഞാൻ പുറത്തേക്ക് ചെന്നു. ഉമ്മ അടുക്കളയിലായിരുന്നു. പത്തിരിയും ഇറച്ചിക്കറിയും ഉണ്ടാക്കുന്ന കൊതിയൂറുന്ന ഗന്ധം വീടിനകത്താകെ നിറഞ്ഞുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും ഉമ്മയുടെ മുഖം വിടർന്നു.
ഉമ്മ: “എണീറ്റോ മോനെ… നല്ല ഉറക്കമായിരുന്നോ?”
ഞാൻ: “അതെ ഉമ്മാ… ഒരുപാട് കാലത്തിന് ശേഷം ഇന്നാണ് സ്വസ്ഥമായിട്ടൊന്ന് ഉറങ്ങിയത്.”
അപ്പോഴാണ് ഹാളിൽ ഇക്കയുടെ മോൾ തനിയെ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടത്. ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഇന്നലെ കണ്ടപ്പോൾ പേടിച്ചു മാറിയതുപോലെ അവൾ ഇന്നും ഓടിപ്പോകുമോ എന്നൊരു പേടി എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ കുറച്ചകലെയായി മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു.
Keep writing broo