ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയതും, ഇക്കായുടെ വൈഫ് വേഗത്തിൽ വന്ന് മോളെ എടുത്ത് അവിടുന്ന് മാറി നിന്നു.
എന്റെ ഉള്ളിലൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ചിന്തിച്ചു… അതെ, അവർക്ക് എന്നെ ഇപ്പോഴും പേടിയായിരിക്കുമല്ലേ…
ഷമീമയുടെ ആ പ്രവൃത്തി കണ്ട് ഇക്ക വല്ലാതെയായി. ഇക്ക അവളെ ഒന്ന് തുറിച്ചുനോക്കിയിട്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു.
ഇക്ക: “അവൾക്ക്… അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് പരിചയമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാ മോനെ, നീ അതൊന്നും കാര്യമാക്കണ്ട.”
ഞാൻ കുഴപ്പമില്ല എന്ന് കാണിക്കാൻ വെറുതെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സങ്കടം അപ്പോൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ ഒരു അസ്വസ്ഥത അവിടെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു ബൈക്ക് വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.
അബിയും അജുവും ആയിരുന്നു അത്. വണ്ടി നിർത്തി അവർ ധൃതിയിൽ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിവന്നു. വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന എന്നെ കണ്ടതും അവർ രണ്ടുപേരും ഒരു നിമിഷം അവിടെത്തന്നെ നിന്നുപോയി.
അബി (ശബ്ദമിടറിക്കൊണ്ട്): “എടാ…”
(അബി ഓടിവന്ന് എന്നെ ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പിന്നാലെ അജുവും എന്നെ വട്ടംപിടിച്ചു. ഒരുപാട് കാലത്തിന് ശേഷം എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളുടെ സ്നേഹം അനുഭവിച്ചപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വീണ്ടും കണ്ണുനീർ ഒഴുകിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അജു (കരഞ്ഞുകൊണ്ട്): “നീ തിരിച്ചു വന്നല്ലോടാ… അത് മതി ഞങ്ങൾക്ക്… നിന്നെ ഈ രൂപത്തിൽ തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടിയല്ലോ…”
ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ, ഇത്രയും നേരം എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ഭാരവും സങ്കടവുമെല്ലാം അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഷെറിന്റെ മരണശേഷം, കോഴിക്കോട്ടെ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നും, പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നുമെല്ലാം എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ച എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ, എന്റെ ഈ പുതിയ ജന്മത്തിലും എന്നെ കാണാൻ ഓടിയെത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന ചിന്ത എനിക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ് നൽകിയത്.
ഞാൻ അവരെയും
കൂട്ടി എന്റെ റൂമിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. ഒരുപാട് കാലത്തിന് ശേഷം ആ റൂമിൽ പഴയതുപോലെ ഒത്തുകൂടിയപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ ആശ്വാസം തോന്നി.
ഞാൻ: “എടാ… നമുക്കൊന്ന് പുറത്തുപോയാലോ? നമ്മുടെ രാമേട്ടന്റെ ചായക്കട ഇപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടോ?”
അബി (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്): “അയ്യോ, നീ ഇതൊന്നും മറന്നിട്ടില്ലല്ലേടാ.. മൈരേ..ഈ അഞ്ചു വർഷം നീ ഞങ്ങളെ ശരിക്കും വെള്ളം കുടിപ്പിച്ചു…”
ഞാൻ (ഒരു ചെറുചിരിയോടെ): “അതൊന്നും ഞാൻ മനപ്പൂർവ്വം ചെയ്തതല്ലെടാ…”
അജു: “വാടാ പോകാം… ഏത് ഗുദാമിലേക്കും പോവാം .”
ഞങ്ങൾ റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഞങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ട് ഉമ്മ വല്ലാതെ വേവലാതിപ്പെട്ട് ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു. ഉമ്മയുടെ മുഖത്തെ ഭയം എനിക്ക് മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു.
ഞാൻ (: “ഉമ്മാ… എനിക്ക് ഏറ്റവും വിശ്വാസമുള്ള എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ കൂടെയല്ലേ ഞാൻ പോകുന്നത്. ഉമ്മ പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ ദാ ഇപ്പോ പോയിട്ട് വരാം.”
ഉമ്മയ്ക്ക് പകുതി സമാധാനമായെങ്കിലും, അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ ഭയം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ഉമ്മ ഞങ്ങളെ പോകാൻ അനുവദിച്ചു.
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ രാമേട്ടന്റെ ചായക്കടയിലേക്ക് നടന്നു. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷങ്ങളിൽ ഇവിടെ എന്തൊക്കെയാണ് നടന്നതെന്നോ, എന്ത് മാറ്റങ്ങളാണ് സംഭവിച്ചതെന്നോ എനിക്കൊരു ഐഡിയയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, ബാക്കി ചിന്തകളൊക്കെ മാറ്റിവെച്ച് എന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് ആ നിമിഷങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ആസ്വദിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി നാട്ടിടവഴികളിലൂടെ നടന്നു. കഴിഞ്ഞ വർഷം കൊണ്ട് നാട്ടിൽ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ചില പുതിയ കെട്ടിടങ്ങൾ, പുതിയ വീടുകൾ … എല്ലാം എനിക്ക് പുതിയ കാഴ്ചകളായിരുന്നു. എങ്കിലും അബിയും അജുവും പഴയ കഥകളും തമാശകളുമായി എന്റെ ഇരുവശത്തും ചേർന്നു നടന്നപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം അനുഭവപ്പെട്ടു.
Keep writing broo