ഞാൻ :ഡോക്ടർ എനിക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്
ഡോക്ടർ : ഞാൻ കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാം ഷാൻ അതിനു ഉത്തരം പറയണം
അതിനു ശേഷം ഞാൻ എല്ലാം പറയാം
ഞാൻ : ചോദിച്ചോളൂ ഡോക്ടർ
ഡോക്ടർ :ഷാൻ നിങ്ങൾക് എന്തെങ്കിലും ഓർമ്മയുണ്ടോ
“ഷാൻ അവന്റെ അവസാനത്തെ ദിവസം ഫ്ലാറ്റിൽ ഉണ്ടായ കാര്യം മുതൽ വീട്ടിൽ എത്തിയ വരെ ഉള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കൃത്യമായി പറഞ്ഞു”
അതിനു ശേഷം
ഡോക്ടർ : ഇതിനു ശേഷം ഒന്നും ഓർമ ഇല്ലേ
ഞാൻ : പിന്നെ ഇന്ന് രാവിലെ ഞാൻ ഞെട്ടി ഉണ്ണർന്നു
ഡോക്ടർ: “ഓക്കേ ഷാൻ… ഇനി ഞാൻ പറയാം ഷെറിന്റെ മരണശേഷം എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് നിനക്ക് വല്ല ഓർമ്മയുമുണ്ടോ?”
ഞാൻ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി. ആ രാത്രിയിലെ നീല വെളിച്ചവും ഭയവും മാത്രമാണ് എന്റെ ഓർമ്മയിൽ അവസാനമായി ഉണ്ടായിരുന്നത്.
ഡോക്ടർ : “ഷെറിന്റെ മരണം നിനക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു ഷാൻ. ആ വലിയ ആഘാതം നിന്റെ മനസ്സിന്റെ സമനില തെറ്റിച്ചു. കടുത്ത ഡിപ്രഷനിലേക്കും പിന്നീട് വളരെ അക്രമാസക്തമായ ഒരു അവസ്ഥയിലേക്കും നീ മാറി. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷമായി നീ ഇവിടെ, ഈ മാനസികാരോഗ്യ കേന്ദ്രത്തിൽ ചികിത്സയിലാണ്.”
അഞ്ചു വർഷം! എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട അഞ്ചു വർഷങ്ങൾ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം എന്നെ വല്ലാതെ തളർത്തി. ഞാൻ ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
ഡോക്ടർ: “നിന്റെ അവസ്ഥ വളരെ മോശമായിരുന്നു. നീ ആരെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. നിന്റെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും എന്നും നിന്നെ കാണാൻ വരുമായിരുന്നു, പക്ഷേ നീ അവരെപ്പോലും അക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നെ ആ സെല്ലിൽ അടയ്ക്കാനും ചങ്ങലയിടാനും ഞങ്ങൾ നിർബന്ധിതരായത്.”
എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ അറിയാതെ എന്റെ ഉപ്പയെയും ഉമ്മയെയും വരെ ഉപദ്രവിച്ചുവെന്നത് എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഞാൻ (കരഞ്ഞുകൊണ്ട്): “ഡോക്ടർ… ഇന്ന് രാവിലെ കണ്ട ആ സെക്യൂരിറ്റി… അദ്ദേഹം എന്നോട് എന്തിനാ അത്രയും ദേഷ്യപ്പെട്ടത്? ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് എന്തെങ്കിലും ചെയ്തുവോ?”
ഡോക്ടർ (സമാധാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്): “ഷാൻ… അതോർത്ത് നീ ഇപ്പോൾ വിഷമിക്കരുത്. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷവും നീ ഭയങ്കര അക്രമാസക്തനായിരുന്നു. മരുന്ന് തരാനും ഭക്ഷണം തരാനും വരുന്നവരെ നീ വല്ലാതെ ഉപദ്രവിക്കുമായിരുന്നു. ആ സെക്യൂരിറ്റിയെയും നീ ഒരുപാട് തവണ ആക്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അവർ ഒരുപാട് പാടുപെട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ ഒരു ദേഷ്യവും ഭയവുമാണ് അവർക്ക് നിന്നോട്.”
ഞാൻ എന്റെ മുഖം പൊത്തിപ്പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഞാൻ കാരണം അവിടെയുള്ളവർ അനുഭവിച്ച ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ എനിക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു.
ഡോക്ടർ എന്റെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു : “ഷാൻ… നീ കരയരുത്. അതിലൊന്നും നിനക്ക് യാതൊരു നിയന്ത്രണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് നിന്റെ തെറ്റല്ല. പക്ഷേ… ഞങ്ങളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നത് അതൊന്നുമല്ല. കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വർഷമായി
ലോകത്തുള്ള ഒരുവിധം എല്ലാ ചികിത്സകളും ഞങ്ങൾ നിനക്ക് നൽകി. പക്ഷേ യാതൊരു ഫലവും ഉണ്ടായില്ല. എന്നിട്ട്, ഇന്നലെ രാത്രി പെട്ടെന്ന്… ഒരു മെഡിക്കൽ മിറാക്കിൾ പോലെ നീ പൂർണ്ണമായും പഴയ ഷാൻ ആയി തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു! മെഡിക്കൽ സയൻസിന് പോലും വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അത്ഭുതം!”
ഡോക്ടറുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഇന്നലെ രാത്രി കണ്ട ആ നീല വെളിച്ചവും, ‘നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഇനി ഒരിക്കലും വരില്ല’ എന്ന അതിന്റെ അവസാനത്തെ വാക്കുകളും എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. എനിക്ക് പിടിപെട്ടിരുന്നത് വെറുമൊരു അസുഖമായിരുന്നില്ല എന്ന് എനിക്ക് അപ്പോൾ ഉറപ്പായി.)
ഞാൻ: “എനിക്കിനി എപ്പോൾ തിരിച്ചു പോകാൻ പറ്റും ഡോക്ടർ?”
ഡോക്ടർ: “അതിന് കുറച്ചു കൂടി സമയമെടുക്കും ഷാൻ. നീ ഒരാഴ്ചയെങ്കിലും ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ ഒബ്സർവേഷനിൽ കഴിയണം.”
Keep writing broo