ഞാൻ: “ഉപ്പാ… അബിയും അജുവും… അവരൊക്കെ?”
ഉപ്പ: “അവർ ആദ്യമൊക്കെ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. നീ ഈ അവസ്ഥയിലായതിന് ശേഷം അവർക്കും വലിയ വിഷമമായിരുന്നു. നിന്നെ ചങ്ങലക്കിട്ട്, താടിയും മുടിയും വളർന്ന് ഈ രൂപത്തിൽ കാണാൻ അവർക്ക് തീരെ വയ്യായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് പിന്നെ വരുന്നത് കുറഞ്ഞു.
എങ്കിലും അവർ എപ്പോഴും ഫോണിൽ വിളിച്ച് നിന്റെ വിവരങ്ങൾ തിരക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. നീ ഉണർന്ന വിവരം ഡോക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ അവരെയും വിളിച്ചറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഞാൻ : ഉമ്മ തനും വും നെജു എളമയും ഒക്കെ??
ഉമ്മ :എളാമ ട്രിവാൻഡ്രം ഉണ്ട് തനു ഇപ്പോൾ അവളുടെ ഹസ്ബൻഡ്
കൂടെ ദുബായിൽ ആണ്
ഷെറിന്റെ കാര്യം ചോദിക്കാൻ എന്റെ നാവ് പൊന്തിയില്ല. ആ പേര് വീണ്ടും ഒരു വേദനയായി ഈ മുറിയിൽ നിറയരുതെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ആ മരണത്തിന് ശേഷം നാട്ടുകാരുടെയും പോലീസിന്റെയും പ്രതികരണം എന്തായിരുന്നു എന്ന് ചോദിക്കാൻ എനിക്ക് ഭയമായിരുന്നു.
ഞാൻ മൗനമായി ഇരുന്നു.
അങ്ങനെ പഴയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരിക്കെ ഉച്ചയായി. ഡോക്ടർ വന്ന് ഉപ്പയോടും ഉമ്മയോടും എന്റെ കാര്യങ്ങൾ വിശദമായി സംസാരിച്ചു. ഒരാഴ്ച കൂടെ കഴിഞ്ഞാൽ പൂർണ്ണമായും ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത് എന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാമെന്ന് ഡോക്ടർ അവരോട് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ ഉപ്പയുടെയും ഉമ്മയുടെയും മുഖത്ത് വലിയൊരു ആശ്വാസം നൽകി.
ആശുപത്രിയിലെ ആ ഒരാഴ്ചക്കാലം എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു പുതിയ ലോകത്തേക്കുള്ള കാൽവെപ്പായിരുന്നു. പകലുകളിൽ ഉപ്പയും ഉമ്മയും ഒക്കെയായി സമയം വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. എന്നാൽ രാത്രികളിലെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, ആ വാർഡിലെ കട്ടിലിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ എന്നെത്തേടി ചില സ്വപ്നങ്ങൾ വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന.
ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിൽ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഷെറിൻ ആയിരുന്നു. പഴയതുപോലെ ദേഷ്യത്തോടെയോ സങ്കടത്തോടെയോ അല്ല അവൾ ആ സ്വപ്നങ്ങളിൽ വന്നത്. കോഴിക്കോട്ടെ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ അവൾ എന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നതും, അവളുടെ മുഖത്ത് വളരെ ശാന്തമായ ഒരു മങ്ങിയ പുഞ്ചിരി വിരിയുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു. പിന്നെ അവൾ ഒരു വെളുത്ത മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് നടന്നു മറയുകയായിരുന്നു. അവൾ എന്നോട് ക്ഷമിച്ചു എന്നൊരു തോന്നൽ ആ സ്വപ്നം എനിക്ക് നൽകി. അതോടെ എന്റെ ഉള്ളിലെ ഏറ്റവും വലിയ കുറ്റബോധത്തിന് നേരിയ ശമനം ഉണ്ടായിത്തുടങ്ങി.
എന്നാൽ പിന്നീടുള്ള രാത്രികളിൽ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കിയത് ആ അജ്ഞാതമായ നീലവെളിച്ചമായിരുന്നു. ഞാൻ അഗാധമായ ഒരു ഇരുട്ടിലേക്ക് വീണുപോകുമ്പോൾ, എവിടെനിന്നോ ആ നീലവെളിച്ചം വന്ന് എന്നെ താങ്ങിനിർത്തുന്നതായി ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു. ആ വെളിച്ചം എന്നെ ഒരു തൂവൽ പോലെ മൃദുവായി എടുത്തുയർത്തി പ്രകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. “നിന്റെ ഇരുണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞു ഷാൻ… ഇനി മുന്നോട്ട് നടക്കുക…” എന്ന് ആരോ ആ വെളിച്ചത്തിൽ നിന്നും എന്നോട് മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
ഓരോ ദിവസവും രാവിലെ ഞാൻ ഉറക്കമുണർന്നത് വല്ലാത്തൊരു ശാന്തതയോടെയും പുതിയൊരു ഊർജ്ജത്തോടെയുമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷമായി എന്റെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും വരിഞ്ഞുമുറുകിയിരുന്ന ഭയത്തിന്റെയും ഭ്രാന്തിന്റെയും അദൃശ്യമായ ചങ്ങലകൾ ആ സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെ ഓരോന്നായി പൊട്ടിപ്പോകുന്നതായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
അങ്ങനെ സമ്മിശ്രമായ വികാരങ്ങളിലൂടെയും ആശ്വാസം നൽകിയ സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെയും ആശുപത്രിയിലെ ആ ഒരാഴ്ചത്തെ ഒബ്സർവേഷൻ സമയം അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കും, എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന വീട്ടിലേക്കുമുള്ള വാതിൽ തുറക്കാൻ ഇനി മണിക്കൂറുകൾ മാത്രമേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…
അങ്ങനെ കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം വന്നെത്തി. എന്നെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്ന ദിവസം. രാവിലെ തന്നെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും പുതിയൊരു
ജോഡി വസ്ത്രങ്ങളുമായി എന്റെ മുറിയിലെത്തി. മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം എന്റേതായ, എനിക്ക് പാകമുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ എന്നെത്തന്നെ എനിക്ക് പൂർണ്ണമായും തിരികെ കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി.
Keep writing broo