“അയ്യോ, വേണ്ട. അപ്പന്റെ അഭിമാനത്തിൽ തൊട്ടാ പിന്നെ കല്യാണം ഉണ്ടാകില്ല.” അവൾ ചിരിച്ചു. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “പക്ഷേ നീ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നത് കേൾക്കാൻ ഒരു സുഖമുണ്ട്.”
“ഇതൊക്കെ സാധാരണ കാര്യമല്ലേ.”
“ആയിരിക്കണം. പക്ഷേ അങ്ങനെയല്ല.”
ദൂരെ ഒരു ട്രെയിനിന്റെ ഹോൺ. അവർ രണ്ടും നോക്കി. ഗുഡ്സ് ട്രെയിൻ. കടന്നുപോയി.
“കല്യാണം കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ എങ്ങനാ, നമ്മൾ ബാംഗളൂര് തന്നെ അല്ലേ, എവിടെ താമസിക്കും , ആലോചിച്ചോ?” അവൾ ചോദിച്ചു. “ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിലാ ഇപ്പോ. നീ?”
“ബാംഗ്ലൂർ തന്നെ. വേറെ എവിടെ പോകാൻ.” ജോമോൻ ചായഗ്ലാസ് ബെഞ്ചിൽ വെച്ചു. “എന്റെ ഓഫീസ് അവിടെ, നിന്റെ ആശുപത്രി അവിടെ. നാട്ടിൽ വന്നാ രണ്ടാൾക്കും പണിയില്ല. പിന്നെ അമ്മച്ചി ഇപ്പഴേ പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്, കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു കൊല്ലം എങ്കിലും നാട്ടിൽ നിക്ക്, ഇവിടെ ഏതെങ്കിലും ആശുപത്രിയിൽ കേറ്റു എന്നൊക്കെ. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയിട്ടില്ല. അത് നമ്മൾ രണ്ടും
തീരുമാനിക്കേണ്ട കാര്യമാ, അമ്മച്ചിയല്ല.” അവൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇപ്പോ ഞാൻ എവിടെയാ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ…”
“ഞാനും കണ്ണനും ഒരു ഫ്ലാറ്റിൽ. എച്ച്എസ്ആറിൽ. ടു ബിഎച്ച്കെ.” അവൻ ഒന്ന് നിർത്തി. “കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു സെപ്പറേറ്റ് ഫ്ലാറ്റ് കിട്ടുന്ന വരെ നമുക്ക് അവിടെ തന്നെ നിക്കാം. നിനക്ക് പ്രശ്നമില്ലെങ്കിൽ. കണ്ണന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞപ്പോ മഞ്ജുവും ആറ് മാസം ഞങ്ങളുടെ കൂടെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടായില്ല. മഞ്ജു എന്നെ അടുക്കളയിൽ കേറ്റിയില്ല, അത്രേ ഉള്ളൂ.”
“ഞാനും.. കേറ്റില്ല എന്നല്ല, കേറില്ല.. ഇവിടെ നിന്നു നിന്നു മടുത്തു ജോലിയും കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോള് എന്നീ അടുക്കള പണി കൂടി”
“അത് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. നമുക്ക് അതൊക്കെ സെറ്റ് ആകാം.”
അവൾ ചിരിച്ചു. പിന്നെ ആലോചിച്ചു. കണ്ണൻ. ആ ഫ്ലാറ്റിൽ. എല്ലാ ദിവസവും. എന്തുകൊണ്ടോ അവൾക്ക് ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നി. അവൾ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല.
“ഓക്കെ,” അവൾ പറഞ്ഞു. “തുടക്കത്തിൽ. പിന്നെ നമുക്ക് സ്വന്തമായി ഒന്ന് നോക്കാം.”
“പിന്നെ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ.” ജോമോൻ അവളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു. “ഇന്നലെ അമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നു, നിനക്ക് പണ്ട് യുകെയ്ക്ക് പോകാൻ പ്ലാൻ ഉണ്ടായിരുന്നെന്ന്. ഇപ്പഴും ഉണ്ടോ? പുറത്ത് സെറ്റിൽ ചെയ്യണം എന്ന്?”
റീനു ഒരു നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ആ ഏജൻസി. ആ നാല് ലക്ഷം. പിന്നെ വന്ന രണ്ട് കൊല്ലം.
“ഉണ്ടായിരുന്നു,” അവൾ പറഞ്ഞു. “ഒരു ഏജൻസി പറ്റിച്ചു. പിന്നെ ആ സ്വപ്നം ഞാൻ ഒരു പെട്ടിയിൽ പൂട്ടി വെച്ചു.” അവൾ തോളുയർത്തി. “ഇപ്പോ അറിയില്ല. ബാംഗ്ലൂർ ഓക്കെയാ. നിനക്ക് പോകണമെന്നുണ്ടോ?”
“എനിക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു പ്ലാനുമില്ല. നീ പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞാ നോക്കാം. നഴ്സിന് പുറത്ത് നല്ല ചാൻസ് ഉണ്ടല്ലോ. എന്റെ ജോലി എവിടെയിരുന്നും ചെയ്യാം.” അവൻ ചിരിച്ചു. “നീ ജോലി ചെയ്യ്, ഞാൻ വീട്ടിൽ ഇരുന്ന് സ്വിഗ്ഗിയിൽ ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കാം.”
“അവിടെ സ്വിഗ്ഗി ഇല്ല.”
“അയ്യോ. എന്നാ നമ്മൾ എങ്ങും പോകുന്നില്ല.”
അവൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ഉറങ്ങിക്കിടന്ന വല്യപ്പൻ ഒന്ന് കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കി, വീണ്ടും ഉറങ്ങി.
സമയം പോയത് രണ്ടാളും അറിഞ്ഞില്ല. ഹോസ്റ്റലിലെ വാർഡൻ, അവന്റെ ഓഫീസിലെ ഒരു പൊട്ടൻ മാനേജർ, ബെറ്റിയുടെ എൻട്രൻസ് റിസൾട്ട്, അവന്റെ അമ്മച്ചിയുടെ മീൻകറി, അവൾ ആദ്യമായി കണ്ട ഡെത്ത്, ഒരു ഐസിയു രാത്രി. ഒന്നിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക്. ഇടയ്ക്ക് അവൾ കാല് ബെഞ്ചിൽ കയറ്റിവെച്ച് അവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
സ്പീക്കറിൽ അനൗൺസ്മെന്റ്. തിരുവനന്തപുരം–ബെംഗളൂരു എക്സ്പ്രസ് ഒന്നാം പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു.
രണ്ടാളും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു.
“ഏത് കോച്ചാ?” ജോമോൻ ട്രോളി ബാഗിന്റെ പിടി എടുത്തു.
“ബി ടു. എസി ത്രീ ടയർ.” അവൾ പറഞ്ഞു. നാവിൽ ആ നുണ എളുപ്പം വന്നു. “മുപ്പത്തിനാല്. ലോവർ.”