ഹോസ്റ്റലിൽ തന്റെ റൂം മെറ്റ്. തന്നെ പോലെ രണ്ടും മൂന്നും ജീവിതം ജീവിക്കുന്ന ഒരു അഭിസാരിക. അവൾ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാ, കൂടാതെ ബാംഗ്ലൂരിൽ അവൾക്കൊരു കാമുകനും ഉണ്ട് അവരുടെ തന്നെ ഹോസ്പിറ്റലില് ഒരു മെയിൽ നർസ്. അതാണ് 3 ലൈഫ് ആണ് പറഞ്ഞത് 😉
ക്ലാര: മാഡം 😳😳😳
ക്ലാര: ഇതെന്താ!! ഇവൾ എങ്ങനെ അവിടെ!!
സുമിത്ര: വൈറ്റ്ഫീൽഡ്. ഇന്നത്തെ ആൾക്ക് ഒരാൾ പോരാ, രണ്ട് വേണം പോലും 🙄 ഞാനും അവളും. ആൾ ഒരു മീറ്റിങ്ങിന് പോയി, വരുന്ന വരെ റിലാക്സ്🍗
ക്ലാര: ഞാന് കരുതി അവളിന്നു കെട്ടിയോന്റെ വീട്ടിലായിരിക്കും എന്നു., എനിക്ക് ഒരു ഐഡിയയും ഇല്ലായിരുന്നു
സുമിത്ര: അവളും പോകണം എന്നിരുന്നത, പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും ഇയാള് എന്നോട് ചോദിച്ചു ഒരാളും കൂടി കൂട്ടാമോ ഡബിള് പേമെന്റ് തരാം എന്നു. ഞാന് ഉറപ്പ് കൊടുത്തില്ല, നോക്കിയിട്ട് പറയാം എന്നു പറഞ്ഞു. അപ്പോ ദേ ഇവള് എന്നെ വിളിച്ചു ഇന്ന് പോകുന്നില്ല, കെട്ടിയോനും വീട്ടുകാരും ഏതോ മരണ വീട്ടിലാണ്, അവരുടെ ഏതോ ഒരു ബന്ധു മരിച്ചു പോലും. അപ്പോ ഇവള് പോക്ക് ക്യാൻസൽ ആക്കി. മൂത്ത കൊച്ചിന്റെ ഹാർട്ട് സർജറി നെക്സ്റ്റ് മാസം അല്ലേ, അത് കൊണ്ട് അവളോട് ചോദിച്ചു പോരുന്നോ എന്ന. കേട്ട പാതി കെക്കാത്ത പാതി എടുത്തു ഇങ്ങോട്ട് വന്നു. ഇപ്പോ താ അവളുടെ കൂതിയില് നിറച്ചും വെച്ചാണ് ഇരിക്കുന്നതു.
ഒരു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് കാവ്യയുടെ
നമ്പറിൽ നിന്ന് ഒരു വോയ്സ് നോട്ട്. റീനു എണീറ്റ് വാതിലിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു. താഴെ ബെറ്റിയുടെ സീരിയലിന്റെ ശബ്ദം, അടുക്കളയിൽ അമ്മ. അവൾ വാതിൽ ചാരി, ഫോൺ ചെവിയോട് അടുപ്പിച്ചു.
കാവ്യ, വായിൽ ബിരിയാണിയും വെച്ച്: “ചേച്ചീ! ചേച്ചീ ചേച്ചീ ചേച്ചീ. ആദ്യം, കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചോ? മാഡം പറഞ്ഞു! എന്നോട് ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ, ദുഷ്ടത്തീ. തിരിച്ചു വന്നിട്ട് ചെലവ് ചെയ്യണം, മേഘനാസിൽ. പയ്യന്റെ ഫോട്ടോ അയക്ക്… അല്ല, പിന്നെ… ചേച്ചി ഇന്ന് വരുമ്പോ നമുക്ക്… അയ്യോ, ആൾ വന്നു. ബൈ ചേച്ചീ, ബൈ, ലവ് യൂ!” ഒരു കതക് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം, ഒരു ആണിന്റെ ചിരി, റെക്കോർഡിങ് നിന്നു.
റീനു ഫോൺ താഴെ വെച്ചു. കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്ത് ഇരുന്നു.
രണ്ട് കൊല്ലം. ഒരേ മുറി. ഒരേ മേശ. രാത്രി ‘നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി’ എന്ന് പറഞ്ഞ് രണ്ടുപേരും ഇറങ്ങിയ എത്ര ദിവസങ്ങൾ. അവൾക്ക് ചിരി വന്നു. പിന്നെ എന്തോ ഒരു വല്ലായ്മയും.
രാവിലത്തെ ആ കോൾ വീണ്ടും മനസ്സിൽ വന്നു.
എത്ര പെട്ടെന്ന കാര്യങ്ങള് മാറി മറിഞ്ഞേ.. ബസില് പോകാണിരുന്ന താൻ ഇതാ ഇപ്പോ ട്രയിനിൽ. അതിന്റെ പേരില് എത്രപേരോട് എത്ര എത്ര കള്ളങ്ങൾ പറയണം. അവൾ അവളുടെ ഡയറി എടുത്തു, അതിൽ പുതിയ ഒരു പേര് ചെറുത്തു. എന്നിട്ട് ഡേയ്റ്റ് എഴുതി അതിനു നേരെ, കള്ളം 1: ജോയോട് ഞാന് കൂട്ടുകാരി കൊച്ചിയില് നിന്നും ഉണ്ട് എന്ന പറഞ്ഞു ബസ് ക്യാൻസൽ ചെയ്തു ട്രയിനിൽ പോകുന്നു എന്നു.
ഒമ്പതര ആയിക്കാണും. ജോമോന്റെ ‘ഗുഡ് മോണിങ് സോംബി’ക്ക്
മറുപടി അയച്ച് ഫോൺ താഴെ വെച്ചതേ ഉള്ളൂ. രണ്ടാമത്തെ ഫോൺ മൂളി. അവൾ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
“ഹലോ മാഡം.”
“ഏനമ്മാ ചിന്നാ. എണീറ്റോ?”
“എണീറ്റു. എന്താ ഇത്ര രാവിലെ? ഫോടോസ് ഒക്കെ ഓകെ അല്ലേ അക്കാ ?”
“എന്നാ ഓകെ? എല്ലാം നല്ല സൂപ്പര് ആയിട്ടുണ്ട്. നിനക്ക് ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന ജ്വരം റോമ്പ ജാസ്തി ചിന്ന. ആ പാനറ്റി ൽ നിന്റെ തേന് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടാല് അറിയാം. എന്തായാലും ഞാന് ഇന്ന് അയക്കും, അവര് ബുക്കിങ് നേരത്തെ ആക്കാന് പറയാതിരുന്നാല് മതി” മാഡം ചിരിച്ചു. പിന്നെ ഒന്ന് നിർത്തി. “റീനൂ, ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനാ. ഇല്ലെങ്കിൽ ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞോ. ഞാൻ ഒന്നും വിചാരിക്കില്ല.”
അവളുടെ മാഡത്തിന്റെ ആ ശബ്ദം റീനുവിന് അറിയാം. ‘ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞോ’ എന്ന് പറയുമ്പോഴാണ് ഇല്ലെന്ന് പറയാൻ ഏറ്റവും പാട്.
“പറ.”
“നിന്റെ ഒരു സ്ഥിരം ആള്, സുരേഷ്, കൊച്ചിയില് ഉള്ള സ്റ്റാർട്ടപ്പ് സിഇഓ.. ആയാളക്ക് ഇന്ന് നിന്നു കിട്ടുമോ എന്ന പറഞ്ഞു ചോദിച്ചു. ഞാന് ഒരമായില്ലാതെ നീ നാട്ടില് ആണ് ഇന്ന് നടക്കില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, ഇനി കിട്ടാന് ചാൻസ് കുറവാണ് എന്ന പറഞ്ഞു. കൂട്ടത്തില് ഞാന് പറഞ്ഞു അവൾ എന്നീ നാളെ രവിലെയേ എത്തൂ. ഞാന് ഓർത്തില്ല ചിന്ന, അവന് കൊച്ചികാരൻ ആണെന്ന് . അപ്പോ അവന് ഉടനെ പറഞ്ഞു . അവളോട് ബസ് ക്യാൻസൽ ചെയ്യാന്, അവന് ട്രയിനിൽ ടിക്കറ്റ് എടുക്കാന് അവന് കമ്പനി കൊടുക്കണം എന്നു. ഒരുപാട് കെഞ്ചി ചെല്ലം അവന്. വേറെ ഒരാളെ തരം എന്ന പറഞ്ഞിട്ടും ഇല്ല,