സുമിത്ര മാഡത്തിന് അത് അറിയാം. ആദ്യത്തെ മാസം തന്നെ മാഡം അത് കണ്ടുപിടിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഓരോ ബുക്കിങ്ങിനും മുമ്പ്, മറ്റ് പെണ്ണുങ്ങളോട് ഒരു തവണ പറയുന്ന ആ റൂൾ മാഡം റീനുവിനോട് മാത്രം എല്ലാ തവണയും ആവർത്തിക്കുന്നത്. “ചിന്നാ, ഗൊത്തല്ലോ. ക്യാമറ കണ്ടാ നിനക്ക് ഒരു ഹരം കേറും. അത് നിന്റെ ഫോണിൽ, നിന്റെ മുറിയിൽ, എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോ. പക്ഷേ ഒരു ക്ലയന്റിന്റെ ഫോണിൽ ഒരിക്കലും ബേഡ. ഒരു രാത്രിയിലെ ആ ഹരം കൊണ്ട്
ഒരു ജീവിതം മുഴുവൻ പോകും. ആ കുട്ടിയെ ഓർമയില്ലേ? അവൾക്കും ക്യാമറ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ ഇപ്പോൾ അവളുടെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങി. പക്ഷേ അതേ സമയം, സുരേഷിന്റെ കയ്യിലെ ആ ഫോണിന്റെ കറുത്ത സ്ക്രീൻ, അതിന്‍റെ ലെൻസ്, അവളെ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിസ്കി ആ വിളിക്ക് ഒച്ച കൂട്ടി.
“മൂന്ന് കണ്ടീഷൻ,” അവൾ പറഞ്ഞു. “മാസ്ക് ഊരില്ല. ഫ്രെയിമിൽ ഒരു മറുകോ പാടോ ഒന്നും വരരുത്. എടുത്ത് കഴിഞ്ഞ് ഓരോന്നും ഞാൻ നോക്കും, എനിക്ക് വേണ്ടാത്തത് ഞാൻ തന്നെ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യും. നീ ചോദ്യം ചോദിക്കരുത്.”
“ഡീൽ.”
അവൾ ഒറ്റ വലിക്ക് ഗ്ലാസ് കാലിയാക്കി. വിസ്കിയുടെ ചൂട് തൊണ്ടയിലൂടെ ഇറങ്ങി വയറ്റിൽ ഒരു കനലായി. അവളിൽ മദ്യത്തിന്‍റെ ലഹരി കേറി തുടങ്ങി। പിന്നെ എഴുന്നേറ്റു, പിടിച്ചാണ് എഴുന്നേറ്റത്, അവൾക്ക് തന്നെ മനസ്സിലായി ഇനി കുടിക്കണ്ട കുടിച്ചാല്‍ കൺട്രോൾ പോകും. അവന് മാന്യന് ആണ്, പക്ഷേ മദ്യം ഏത് മാന്യനെയും മൃഗമാക്കും, ഒരു പക്ഷേ രാത്രിയുടെ ഏതെങ്കിലും യാമത്തിൽ അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ മൃഗം തന്റെ മാസ്ക് മാറ്റണം എന്നു കരുതിയാല് തനിക്ക് എതിരക്കാന് പോലും പറ്റില്ല. അത്കൊണ്ട് താനും അവനും ഇനി കുടിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നതു നല്ലതാ. ട്രെയിൻ ആയി പോയി, അല്ലെങ്കില് പരുപടി കഴിഞ്ഞു പോകമായിരുന്നു. ഇതിപ്പോ ബാംഗ്ലൂര് വരെ ഇതില് ഇരുന്നല്ലേ പറ്റൂ. വേറെ ബെർത് പോലും ഇല്ല.
“ഒരു കാര്യം കൂടി,” അവൾ പറഞ്ഞു. സുരേഷിന്റെ കയ്യിലെ ഫോണിലേക്ക് കണ്ണ് കാണിച്ചു. “അത് ബാഗിൽ വെച്ചേക്ക്. സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത്.”
അയാൾ ഒരു നിമിഷം അവളെ
നോക്കി. പിന്നെ ഒന്നും ചോദിക്കാതെ ഫോൺ ഓഫാക്കി, ലെതർ ബാഗിന്റെ ഉള്ളറയിലിട്ട് സിപ്പ് വലിച്ചു.
അവൾ ട്രോളി ബാഗിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് ആ പഴയ സാംസങ് എടുത്തു. ക്ലാരയുടെ ഫോൺ. സ്ക്രീനിന്റെ മൂലയിൽ ആ പൊട്ടൽ. സുരേഷ് കാണാതെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞിരുന്ന് വാട്ട്സാപ്പ് ലോക്ക് ചെയ്തു, ഗാലറിയിലെ പഴയതെല്ലാം ഒരു ലോക്ക്ഡ് ഫോൾഡറിലേക്ക് മാറ്റി. ലൊക്കേഷൻ ഓഫ്. പിന്നെ ഫ്ലൈറ്റ് മോഡ്. സ്ക്രീനിന്റെ മുകളിൽ ആ ചെറിയ വിമാനത്തിന്റെ അടയാളം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവൾ ശ്വാസം വിട്ടത്.
“ഇതിൽ എടുത്താ മതി.” അവൾ ഫോൺ അയാളുടെ കയ്യിൽ വെച്ചു. “ഇത് ഫ്ലൈറ്റ് മോഡിലാ. നെറ്റ് ഇല്ല, ക്ലൗഡ് ഇല്ല. പടങ്ങൾ ഇതിൽ മാത്രം. ഞാൻ ഓരോന്നും നോക്കി, എനിക്ക് തൃപ്തിയായത് മാത്രം പിന്നെ നിനക്ക് അയച്ചുതരാം. ബാക്കി ഇവിടെ വെച്ച് തന്നെ പോകും.”
സുരേഷ് ആ ഫോൺ കയ്യിൽ തിരിച്ചുനോക്കി. പിന്നെ അവളെ. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വന്നു, പക്ഷേ അതിൽ കളിയാക്കലില്ലായിരുന്നു.
“മൂന്ന് കൊല്ലമായി ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നു,” അയാൾ പറഞ്ഞു. “എന്നിട്ടും നീ ഇത്രക്ക് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. നിന്റെ ഓരോ സ്റ്റെപ്പും ഓരോ വരികളും വളരെ കെയർഫുൾ ആണ്ഞാ. ൻ ഇതിനെ ബഹുമാനിക്കുന്നു. സത്യം.”
“ബഹുമാനം പിന്നെ. ആദ്യം ഒരുങ്ങട്ടെ.”
അവൾ കൂപ്പെയുടെ മൂലയിലെ ചെറിയ വാഷ്ബേസിനിൽ മുഖം കഴുകി, മാസ്കിന്റെ ചുറ്റും പടർന്ന കൺമഷി ഒരു ടിഷ്യു കൊണ്ട് ഒപ്പിയെടുത്തു. ചുണ്ടിൽ ലിപ്സ്റ്റിക് ഒന്നുകൂടി. മാസ്കിന്റെ റിബൺ അഴിച്ച്, പുറം തിരിഞ്ഞുനിന്ന്, ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിക്കെട്ടി. രണ്ട് കെട്ട്. അഴിയില്ല. മുടി വിരലുകൾ കൊണ്ട്
ഒന്ന് ഉലച്ച്, ഒരു തോളിലേക്ക് ഇട്ടു.
പിന്നെ കയ്യിലെ ആ ചെറിയ പാട്, ഇടത്തെ കൈത്തണ്ടയിൽ, ഒരു സ്കൂട്ടറിൽ നിന്ന് വീണതിന്റെ ഓർമ, അത് മറയ്ക്കാൻ കയ്യിൽ ഒരു കറുത്ത റബ്ബർ ബാൻഡ് വീതിയിൽ ചുറ്റി. ഒരു വളയെന്ന് തോന്നും.