ഞാൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
വേണി പതുക്കെ വന്ന് കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്ത് എന്റെ അടുത്തിരുന്നു. ഞാൻ താഴേക്ക് നോക്കി എന്റെ പഴയ ഓർമ്മകളിൽ മുഴുകിയിരുന്നു.
“ഏട്ടാ…”
അവൾ എന്നെ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
ഞാൻ ഒന്ന് മൂളി.
“ഏട്ടനെ ഇങ്ങനെ കാണുമ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ച് പിടയുന്നു. ദയവുചെയ്ത് ഇങ്ങനെ തളർന്നിരിക്കല്ലേ.”
“എനിക്കറിയില്ല വേണി… അവളായിരുന്നു എന്റെ ലോകം. ആ ലോകം ഇനിയില്ല എന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു വലിയ ഭാരം അനുഭവപ്പെടുകയാണ്.”
“എന്താ ഏട്ടാ ഇത്? ഏട്ടനല്ലല്ലോ… അർച്ചനയല്ലേ ആ ലോകത്ത് നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയത്. അതിന് ഏട്ടൻ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെടുന്നത്?”
വേണിയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ന്യായമായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് അത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
“മറ്റന്നാൾ ഞാൻ എല്ലാം അവസാനിപ്പിക്കും. അതുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഞാൻ ഈ ലോകത്ത് തനിച്ചാവില്ലേ വേണി? എനിക്കെന്ന് പറയാൻ ഇനി ആരാണ് ഉള്ളത്?”
ആലോചിച്ചപ്പോൾ എന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടുപോയി. ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. എന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട് വേണിയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. അവൾ പെട്ടെന്ന് എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് അമർത്തി. ആ നിമിഷം, ആ സാന്ത്വനത്തിൽ ഞാൻ ഒരല്പം ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി. ലോകം മുഴുവൻ എന്നെ ചതിച്ചാലും വേണി കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന ഒരു തോന്നൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ പതുക്കെ നാമ്പിട്ടു.
അവളുടെ നെഞ്ചിലെ ആ ചൂടിൽ മുഖമമർത്തി ഞാൻ കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു. വേണിയുടെ വിരലുകൾ എന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ സ്പർശനത്തിന് മുറിവേറ്റ ഒരു പക്ഷിയെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു മസ്മരശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ തേങ്ങലുകൾ പതുക്കെ അടങ്ങിയപ്പോൾ, അവൾ എന്നെ തന്നിൽ നിന്നും അല്പം അടർത്തി മാറ്റി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും നനവാർന്നു നിന്നു.
“എന്താ ഏട്ടാ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്? ആരുമില്ലെന്ന് പറയാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ തോന്നുന്നു? അച്ഛനും അമ്മയും പിന്നെ… ഞാനും ഇവിടെയുള്ളപ്പോൾ നീ എങ്ങനെയാ തനിച്ചാവുന്നത്?”
അവളുടെ സ്വരം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ സഹതാപമല്ല, മറിച്ച് പതറാത്ത ഒരു സ്നേഹമായിരുന്നു നിഴലിച്ചിരുന്നത്.
“വേണി… നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെയല്ല. അച്ചു എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നില്ല, അവൾ തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം. ഞാൻ ചെയ്ത ഓരോ കാര്യവും, ഞാൻ കണ്ട ഓരോ സ്വപ്നവും അവളെ ചുറ്റിക്കറങ്ങിയുള്ളതായിരുന്നു. യുകെയിലെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കൂട്ടുണ്ടായിരുന്നത് നാട്ടിൽ അച്ചു സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ചിന്തകളൊക്കെ വെറും പാഴായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ… എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നുന്നു.”
ഞാൻ വല്ലാതെ തളർന്നിരുന്നു. എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ എന്റെ കൈകൾ അവളുടെ കൈവെള്ളയ്ക്കുള്ളിലാക്കി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
“അവൾക്ക് ഏട്ടനെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നത് അവളുടെ നഷ്ടമാണ് ഏട്ടാ. പ്രശസ്തിയുടെയും പണത്തിന്റെയും പിന്നാലെ ഓടുമ്പോൾ അവൾ മറന്നുപോയത് ഏട്ടൻ അവൾക്ക് നൽകിയ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹമാണ്. ആ സ്നേഹം അർഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് അത് നൽകിയിരുന്നെങ്കിൽ… ഇന്ന് ഏട്ടന് ഇങ്ങനെ കരയേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു.”
അവൾ പതുക്കെ എന്റെ കവിളിൽ തലോടി. അവളുടെ വിരലുകളുടെ സ്പർശനം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വൈദ്യുതി പ്രവാഹം പോലെ പടർന്നു
.
“വേണി… എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു. ഈ തകർച്ചയിൽ നിന്നും എനിക്കൊരിക്കലും കരകയറാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. എന്റെ വിശ്വാസങ്ങൾ എല്ലാം തകർന്നു പോയിരിക്കുന്നു.”