🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

​എന്റെ നെടുവീർപ്പ് കേട്ടതും അമ്മ ടിവിയിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

​”ഡാ… നാളെ എപ്പോഴാ നീ പോണേ?”

​”ഒരു പന്ത്രണ്ട് മണിയാകുമ്പോ തമ്പാനൂർ സെൻട്രലിൽ എത്തണം. പന്ത്രണ്ടരയ്ക്കാ ട്രെയിൻ,”

തലയിണയിലേക്ക് തലചായ്ച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“അഭിയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… അവൻ വണ്ടിയുമായി വന്നോളാം എന്നാ പറഞ്ഞെ.”

​”അവനാണോ നിന്നെ കൊണ്ട് വിടുന്നെ….ഹാ അവന്റെ വണ്ടി ഓടിക്കലിന്.. ഇവിടന്ന് വെളുപ്പിനെ ഇറങ്ങിയാലും സമയത്തിന് എത്തൂല”

മേമ ടിവി റിമോട്ട് മടിയിലേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ​മേമ പറഞ്ഞതുകേട്ട് ഞാൻ ചിരിച്ചെങ്കിലും, അമ്മയുടെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്നൊരു മ്ലാനത പടർന്നു. നെഞ്ചിൽ കൊളുത്തിവലിച്ചതുപോലെ അമ്മ എന്നെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി..

​”അപ്പൊ… ഇനി നീ ഇങ്ങോട്ടൊന്നും ഉടനെ വരില്ലേടാ?”

​ആ ചോദ്യത്തിൽ ഒരു പെറ്റതള്ളയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

​”എന്റെ പൊന്നമ്മേ…”

ഞാൻ അമ്മയുടെ തോളിൽ കൈയിട്ട് ചിരിയോടെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“ഓഫീസിൽ വീക്ക് ഓഫൊക്കെ കിട്ടില്ലേ? അപ്പൊപ്പിന്നെ ട്രെയിൻ കേറി ഇങ്ങു പോരാൻ എനിക്ക് എത്ര സമയം വേണം..? അല്ലാതെ ഈ നാല് മാസവും ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ പറ്റിപ്പിടിച്ച് അടയിരിക്കാൻ പോവുകയൊന്നുമല്ല. ചുമ്മാ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ച് കാടുകയറാതെ.”

​”അതെന്നെ…”

മേമ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ തട്ടി ഇടയിൽ കയറി.

“അവന്റെ ഓരോ കാര്യത്തിലും നീ ഇങ്ങനെ വെറുതെ കയറി ഇടങ്കോലിടാതെ അവനെ സ്വസ്ഥമായി വിട്. അവൻ പഴയതുപോലെ ട്രൗസറുമിട്ട് ഓടിനടക്കുന്ന കൊച്ചു പയ്യനൊന്നുമല്ലല്ലോ. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ള ചെറുപ്പക്കാരനല്ലേ?”

​മേമയുടെ ആ പക്വതയുള്ള സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ അമ്മ പതിയെ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ചിരിച്ചു.

മകന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആധിയേക്കാൾ വലിയൊരു അഭിമാനം ആ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​അത്താഴവും കഴിഞ്ഞ് റൂമിൽ കയറി ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ സമയം പതിനൊന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അയൺ ചെയ്തുവെച്ച ഫോർമൽ ഷർട്ടുകളും ജീൻസും അടുക്കിവെക്കുന്നതിനിടയിലേക്ക് മേമ കൊണ്ടുവെച്ച അച്ചാറും പലഹാരപ്പൊതികളും കൂടി ഞാൻ ഭദ്രമായി വെച്ചു. ഫാനിന്റെ നേർത്ത കാറ്റിൽ കട്ടിലിലേക്ക് നീണ്ടുനിവർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ, അത്രയും കാലം ജീവിച്ച ആ മുറിയുടെ ഭിത്തികൾ എനിക്കൊരു അപരിചിതത്വം നൽകുന്നതുപോലെ തോന്നി. നാളെ മുതൽ ഒരു പുതിയ തുടക്കമാണ്… കൂടെ ഒരേ ഫ്ലാറ്റിന്റെ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴിൽ അനുവും. ജീവിതം വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തിലേക്ക് വഴിമാറുന്നതിന്റെ സുഖമുള്ള ചിന്തകളുമായി എപ്പോഴോ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണുപോയി.

​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഒൻപതു മണിയോടെത്തന്നെ അലാറം അടിക്കും മുൻപേ ഞാൻ ഉണർന്നു. ഫ്രഷ് ആയി, യാത്രയ്ക്കുള്ള കറുത്ത ജീൻസും ഡാർക്ക് ബ്ലൂ കാഷ്വൽ ഷർട്ടുമിട്ട് വാച്ചും കെട്ടി ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അമ്മ ചൂടുള്ള ഉപ്പുമാവും പഴവും മുന്നിലേക്ക് നീട്ടിവെച്ചു തന്നു.

കഴിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ചെറുതായി നനഞ്ഞിരുന്നു.

​”… പുറത്തുനിന്നുള്ള ജങ്ക് ഫുഡ്‌ അധികം വാങ്ങിത്തിന്നരുത്.. കേട്ടല്ലോ…”

അമ്മ എന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​”ഓ ഉത്തരവ്….,”

ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്..അമ്മയെയും മേമയെയും ഒന്നു ചേർത്തുപിടിച്ചു.

​അപ്പോഴാണ് ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ പരിചിതമായ ആ ഹോൺ ശബ്ദം ഉയർന്നത്. ചെന്നുനോക്കുമ്പോൾ അഭിയാണ്. ബൈക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി അവൻ ചിരിയോടെ കൈവീശി.

​ബാഗുകൾ തോളിലേറ്റി ഉമ്മറപ്പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റൊരു അധ്യായം തുടങ്ങുകയാണെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ ഹൃദയം വല്ലാത്തൊരു താളത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ഒരിക്കൽക്കൂടി കൈവീശി ഞാൻ അഭിയുടെ ബൈക്കിന്റെ പിന്നിലേക്ക് കയറി….

പട്ടത്തെയും പളയത്തെയും

തിരക്കുകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി അഭിയുടെ ബൈക്ക് മുന്നോട്ട് കുതിച്ചുപാഞ്ഞു. ഉച്ചവെയിലിന്റെ ചൂട് കൂടിവരുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മുഖത്തടിക്കുന്ന കാറ്റിൽ ആ ചൂടത്ര അറിഞ്ഞില്ല. ബാഗ് മടിയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച് അവന്റെ തോളിലൊരു കൈവെച്ച് പിന്നിലിരുന്ന എന്റെ ഉള്ളിൽ, തുടങ്ങാൻ പോകുന്ന പുതിയ യാത്രയുടെ ആകാംക്ഷ പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.