🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

പായുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ഉച്ചയൂണും കഴിഞ്ഞ് ലഘുവായൊരു മയക്കത്തിന് ശേഷം വൈകുന്നേരം നാലരയോടെ ഞാൻ ബാൽക്കണിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അനു ചായയുമായി അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നത്. കാക്കനാടിന്റെ ആകാശത്ത് നേർത്ത ചുവപ്പുരാശി പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

​ചായക്കപ്പ് കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി ഞാൻ അനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

​”അനു… നാളെ മുതൽ നമ്മുക്ക് ഓഫീസിൽ പോവേണ്ടതല്ല. ഇന്ന് വെറുതെ ഇതിനകത്ത് അടച്ചിരിക്കാതെ ഒന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി ചുറ്റികറങ്ങിയിട്ട് വന്നാലോ?…”

​എന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അവൾ ചായയൂതിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

​”ആ… അത് നല്ല ഐഡിയയാ ഹരി. കൊച്ചിയിലെ ആ മറൈൻ ഡ്രൈവിലെ കാറ്റൊക്കെ കൊണ്ടിട്ട് എത്ര നാളായി! എന്നാൽപ്പിന്നെ പെട്ടന്ന് ഇറങ്ങാം. നമുക്ക് “

​അനുവിന്റെ സമ്മതം കിട്ടിയ ആ നിമിഷം തന്നെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും പുതിയൊരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. ഒരുമിച്ച് ആ നഗരത്തിന്റെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിനടക്കാൻ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വേഗത്തിൽ മുറികളിലേക്ക് നടന്നു.

റൂമിൽ കയറി അധികം വൈകാതെ തന്നെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും റെഡിയായി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. കറുത്ത സ്ലിംഫിറ്റ് ജീൻസും വൈറ്റ് ഓവർസൈസ്ഡ് ഷർട്ടുമായിരുന്നു അനുവിന്റെ വേഷം. മുടി പിന്നിലേക്ക് അഴിച്ചിട്ട്, ചെറിയൊരു ലെതർ സ്ലിംഗ് ബാഗും തോളിലിട്ട് അവൾ ഹാളിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു മോഡേൺ ലുക്കായിരുന്നു. ഫ്ലാറ്റ് പൂട്ടി ഞങ്ങൾ താഴെയിറങ്ങി ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ചു.

​സന്ധ്യ മയങ്ങിത്തുടങ്ങിയ സമയത്താണ് ഞങ്ങൾ മറൈൻ ഡ്രൈവിലെ നടപ്പാതയിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചത്.

​അറബിക്കടലിന്റെ കൈവഴികളിൽ നിന്നടിച്ചു വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്. കായൽപ്പരപ്പിലൂടെ വർണ്ണവിളക്കുകൾ തെളിയിച്ച് പാട്ടുപാടി കടന്നുപോകുന്ന ടൂറിസ്റ്റ് ബോട്ടുകൾ. ദൂരെ ചക്രവാളത്തിൽ ചുവപ്പും നീലയും രാശികൾ പടർന്നുനിൽക്കുന്ന ആകാശത്തിനു താഴെ, മഴവിൽ പാലവും

ചീനവലകളും വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. പാതയോരത്തെ സോഡിയം വിളക്കുകളുടെ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ ആളുകൾ തിരക്കോടെ നടന്നുനീങ്ങുന്നുണ്ട്. കാക്കനാടിന്റെ ഐടി ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് നഗരത്തിന്റെ ഈ തുറന്ന തീരത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോൾത്തന്നെ വല്ലാത്തൊരു ഫ്രഷ്‌നസ്സ് തോന്നി.

​നടപ്പാതയിലൂടെ ഞങ്ങൾ തോൾ തൊട്ടുരുമ്മി പതുക്കെ നടന്നു. കാറ്റിൽ പാറിവീഴുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കൈകൾ കൊണ്ട് ഒതുക്കി, ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകൾ കണ്ട് കൊച്ചുകുട്ടികളെപ്പോലെ അവൾ ഓരോന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കടലിൽ നിന്നടിക്കുന്ന കാറ്റിലും അവളുടെ ആ പ്രിയപ്പെട്ട പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം എന്റെ നാസികയിലേക്ക് അരിച്ചെത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഓരോ പൊട്ടിച്ചിരിയിലും, ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കത്തിലും ഞാൻ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിലുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം അളവറ്റ രീതിയിൽ വർദ്ധിക്കുന്നൊരു അനുഭൂതി. അനുവിനും എന്റെ സാമീപ്യം അത്രയേറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണെന്ന് ആ മുഖത്തെ അയഞ്ഞ ഭാവം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​റെയിൻബോ ബ്രിഡ്ജിന്റെ താഴെ എത്തിയപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ കോഫി കിയോസ്ക് എന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.

​”അനു… ദേ അവിടുന്ന് ഒരു കോഫി കുടിച്ചാലോ?”

ഞാൻ കടയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.

​അനു എന്നെ നോക്കി മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി.

​ചൂടുള്ള രണ്ട് ഫിൽട്ടർ കോഫിയുമായി ഞങ്ങൾ കായലിന്റെ കൈവരിയിലേക്ക് ചാരിനിന്നു. കടൽക്കാറ്റിൽ കോഫിയിൽ നിന്നുള്ള നേർത്ത ആവി ചുരുളുകളായി പറന്നുയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കടലിന്റെ ഓളങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി കപ്പിൽ നിന്നൊരു സിപ്പ് എടുത്തുകൊണ്ട് അനു പതുക്കെ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

​”ഡാ…”

അവളുടെ സ്വരത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ആർദ്രതയുണ്ടായിരുന്നു.

​”എന്താടി?”

ഞാൻ ചോദിച്ചു.

​”ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ… ഈ ജോലിതിരക്കൊക്കെ വിട്ട്, എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും മറന്ന് ഒന്ന് മനസ്സ് തുറന്ന് ചിരിച്ച് ഹാപ്പിയായിട്ട് ഇരിക്കുന്നത് ദേ നിന്റെ കൂടെ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോഴാ…”