🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

​അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ എന്നെ നേരിട്ട് നോക്കി. ആ മുഖത്ത് ഒരു അല്പം പോലും സങ്കോചമില്ലാത്ത, തികച്ചും പ്രാക്ടിക്കലായ ഒരു ഭാവമായിരുന്നു.

​”ഹരിക്ക് പ്രോബ്ലം ഇല്ലെങ്കിൽ വേറെയൊരു അപ്പാർട്ട്മെന്റോ ഹോസ്റ്റലോ നോക്കി അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞ് പൈസ കളയണ്ട…

നമുക്ക് ആ ഫ്ലാറ്റിൽ ഒരുമിച്ച് തന്നെ നിൽക്കാം…. തനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ?”

​അനുവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് അങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതല്ല! ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം എന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് ആഞ്ഞുപിടച്ചു. രക്തം മുഴുവൻ തലച്ചോറിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടി… ഒരേ ഫ്ലാറ്റിന്റെ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴിൽ അടുത്ത നാല് മാസം എന്നോടൊപ്പം ഒരുമിച്ച് താമസിക്കാൻ ഒരു മടിയുമില്ലാതെ ക്ഷണിക്കുന്നു! ഉള്ളിൽ ആയിരം പടക്കങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പൊട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. എങ്കിലും മുഖത്ത് ചമ്മൽ വരാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു.

​”അല്ല… അനുവിന് പ്രശ്നമില്ലെങ്കിൽ എനിക്കും കൊഴപ്പില്ല,”

തൊണ്ടയിലെ പതർച്ച പുറത്തുകാണിക്കാതെ ഞാൻ ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

​”എനിക്കെന്ത് പ്രശ്നം?”

അവൾ വളരെ കൂളായി പറഞ്ഞു.

“നമ്മൾ…ഒരേ ഓഫീസിൽ ഒരുമിച്ച് വർക്ക് ചെയ്യുന്നവരല്ലേ. രണ്ടുപേർക്കും ഒരേ ടൈമിംഗ്… ഒരുമിച്ച് നിന്നാൽ എക്സ്പെൻസും ഷെയർ ചെയ്യാം, പ്രോജക്റ്റ് വർക്കുകൾക്കും കൂടുതൽ എളുപ്പമായിരിക്കും. അപ്പൊ അത് ഫിക്സ് ചെയ്തു, ഞാൻ ഇന്ന് തന്നെ ആ ഓണറെ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചോളാം.”

​ഒരു ചെറിയ കൺചിമ്മലോടെ അവൾ അത് പറഞ്ഞ് നിർത്തിയപ്പോൾ, എന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ തുടുത്ത അധരങ്ങളിലേക്കും ആ ശാന്തമായ മുഖത്തേക്കും അറിയാതെ നീണ്ടുപോയി. ഒരു വലിയ നഗരത്തിൽ, ഒരേ ഫ്ലാറ്റിന്റെ സ്വകാര്യതയിൽ ഞാനും അനുവും മാത്രം… ആ ചിന്ത തന്നെ എന്റെ സിരകളെ വല്ലാതെ ത്രസിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു.

​തിരികെ വർക്ക് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ കാലുകൾ നിലത്തുറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ലണ്ടനിലേക്കുള്ള സ്വപ്നത്തോടൊപ്പം, കൊച്ചിയിലെ ആ വരാനിരിക്കുന്ന നാല് മാസങ്ങൾ എന്റെ ജീവിതത്തെ

എങ്ങോട്ടാണ് കൊണ്ടുപോകാൻ പോകുന്നതെന്ന മധുരമായൊരു ആകാംക്ഷയോടെ ഞാൻ സീറ്റിലേക്ക് ഇരുന്നു…

വൈകുന്നേരം നാല് മണിയോടെ ഓഫീസ് വർക്കുകൾ ഒതുക്കി ഞാൻ താഴേക്കിറങ്ങി. മനസ്സിൽ പുതിയ സന്തോഷങ്ങളുടെ ഒരു തിരയിളക്കം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. പാർക്കിംഗിൽ നിന്ന് പൾസറുമെടുത്ത് പട്ടത്തെയും പേരൂർക്കടയിലെയും വൈകുന്നേരത്തെ പതിവ് ട്രാഫിക്കിലൂടെ വണ്ടി പായിക്കുമ്പോൾ, തണുത്ത കാറ്റിലും നെഞ്ചിലൊരു വല്ലാത്ത കുളിർമ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ച കൊച്ചിയിലേക്ക്… ഒപ്പം അനുവും!

​വീട്ടുപടിക്കൽ എത്തിയപ്പോഴാണ് പോർച്ചിൽ ഒതുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന ആ നീല എൻടോർഖ് കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്.

​ഇവളിത് എപ്പയെത്തി?

​വണ്ടി സ്റ്റാൻഡിലിട്ട് ഞാൻ ഉമ്മറപ്പടി കയറി. മുൻവാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അകത്തേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചപ്പോൾത്തന്നെ ഹാളിൽ നിന്ന് മേമയുടെയും ഹരണികയുടെയും പൊട്ടിച്ചിരികൾ കേട്ടു. രണ്ടുപേരും കൂടി സോഫയിലിരുന്ന് പഴയതെന്തോ പറഞ്ഞ് തമാശയിലാണ്. മേമയുടെ മുഖത്ത് ആ പഴയ തെളിച്ചവും ചിരിയും തിരിച്ചുവന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു വലിയ സമാധാനം തോന്നി.

​എന്റെ കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ടതും ഹരണിക തലതിരിച്ചു നോക്കി. എന്നെ കണ്ടപാടെ അവളുടെ മുഖത്തൊരു ചിരി പടർന്നു.

​”… ഹരി! ഇന്ന് നേരത്തെ കഴിഞ്ഞോ വർക്ക്?”

​കയ്യിലിരുന്ന കുഷൻ മടിയിലേക്ക് വെച്ച് അവൾ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.മേമയും സ്നേഹത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.

“നല്ല ക്ഷീണം കാണുമല്ലോ, ചായ എടുക്കട്ടെ നിനക്ക്?”

​”ചായ പിന്നെ കുടിക്കാം മേമേ…”

ബാഗ് ടീപ്പോയിലേക്ക് വെച്ച് ഞാൻ ഹരണികയുടെ തൊട്ടടുത്തായി സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു.

“ഇന്ന് ഓഫീസിൽ വലിയ പ്രഷറൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് കുറച്ചു നേരത്തെ ഇങ്ങു പോന്നു.”