🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

​എന്നാൽ, ആ ചിരി ഒരു നിമിഷം പോലും അവിടെ തങ്ങിനിന്നില്ല.

​തൊട്ടടുത്തിരുന്ന ആ ചേച്ചിയുടെ മടിയിൽ കിടന്ന ആ കുഞ്ഞ് എന്തോ കുറുമ്പ് കാണിച്ച് ചിണുങ്ങിയതും, അനുവിന്റെ നോട്ടം പെട്ടെന്ന് ആ കുഞ്ഞിലേക്ക് പാളി വീണു.

​ആ നിമിഷം… അനുവിന്റെ മുഖത്ത് മിന്നിമറഞ്ഞ ഭാവം കണ്ട എന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് കാളിപ്പോയി!

​അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ പ്രസരിപ്പും ചിരിയുമെല്ലാം ഒറ്റയടിക്ക് ആ മുഖത്തുനിന്ന് മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ആരോ നെഞ്ചിലേക്ക് ആഞ്ഞുകുത്തിയതുപോലൊരു വേദന ആ കണ്ണുകളിൽ വന്നുനിറഞ്ഞു. ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഓരോ ചെറിയ ചലനങ്ങളിലേക്കും കൈവിരലുകളിലേക്കും നോക്കിയിരിക്കെ, അനുവിന്റെ വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ

വല്ലാത്തൊരു നനവ് പടരുന്നത് ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവൾ ഇമകൾ ചിമ്മി. മറ്റാരും കാണാതിരിക്കാനായി പെട്ടെന്ന് മുഖം ജനാലയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിച്ച്, സാരിത്തുമ്പിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് കൺകോണിലെ ആ നനവ് അവൾ ഒപ്പിയെടുക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

​എന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു സംശയം നീറിപ്പുകഞ്ഞു. എന്തോ ഒന്നവളെ വല്ലാതെ കുത്തിനോവിക്കുന്നുണ്ട്. വെറുമൊരു കൊച്ചു സങ്കടമല്ല, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ആരോടും പറയാതെ കുഴിച്ചുമൂടിയ ഏതോ വലിയൊരു മുറിവിൽ അറിയാതെ വിരൽ തൊട്ടതുപോലെയാണ് അവളുടെ ഇരിപ്പ്.

​ട്രെയിൻ കുറച്ചു ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോഴാണ് തൊട്ടടുത്തിരുന്ന ആ സ്ത്രീ അനുവിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞത്. അവർ അല്പം സങ്കോചത്തോടെ അനുവിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

​”മോളേ… കുഞ്ഞിനെ ഒന്നു നോക്കിക്കോളുമോ? ഞാൻ വാഷ്‌റൂം വരെ പോയിട്ട് വരാം.”

​അവർ ആ കുഞ്ഞിനെ അനുവിന്റെ നേരെ പതുക്കെ നീട്ടി.

​അനു ഒട്ടും മടിച്ചില്ല. ആ മുഖത്തെ മ്ലാനത മാറ്റി അവൾ കൈകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടി.

​”അതിനെന്താ ചേച്ചി… ഞാൻ നോക്കിക്കോളാമല്ലോ,.”

​അനു ആ കുഞ്ഞിനെ വളരെ കരുതലോടെ, സ്വന്തം നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് മടിയിലേക്ക് വാങ്ങി ഇരുത്തി.

​”പത്ത് മിനിറ്റ്… ഇപ്പോൾ വരാമേ മോളേ,”

ആ സ്ത്രീ ചിരിയോടെ വാഷ് ഏരിയയിലേക്ക് നടന്നുപോയി.

​മടിയിലിരുന്ന ആ കുഞ്ഞ് ഒരു പരിചയക്കേടും കാട്ടാതെ അനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കിണുങ്ങി ചിരിച്ചു. കുഞ്ഞിന്റെ ചെറിയ വിരലുകൾ അനുവിന്റെ സാരിത്തുമ്പിലും കഴുത്തിലെ നേർത്ത മാലയിലും പിടിച്ചുവലിച്ചു. കുസൃതിയോടെ അത് അനുവിന്റെ അഴിച്ചിട്ട മുടിയിഴകളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച് ഇളക്കി.

​സാധാരണ ആരെങ്കിലും ആയിരുന്നെങ്കിൽ മുടിയിലെ ആ പിടിത്തത്തിൽ അസ്വസ്ഥത കാണിച്ചേനെ. പക്ഷേ, അനുവിന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു

വാത്സല്യമായിരുന്നു. അവൾ ആ കുഞ്ഞിന്റെ കുഞ്ഞുവിരലുകളിൽ പതിയെ ഉമ്മവെച്ചു, ആ പട്ടുപോലുള്ള കവിളിൽ സ്വന്തം കവിൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. കുഞ്ഞിന്റെ ആ ഇളംഗന്ധം ശ്വസിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിയന്ത്രണമില്ലാതെ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ അവളുടെ കൺപീലിയിൽ തങ്ങിനിന്ന് ആ കുഞ്ഞിന്റെ നെറ്റിയിലേക്ക് വീഴാൻ പാകത്തിൽ വിറച്ചുനിന്നു.

​അനു പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായും നനഞ്ഞിരുന്നു. ഉള്ളിലെ സങ്കടത്തിന്റെ ഭാരം ആ മുഖത്ത് മുഴുവൻ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​”എന്ത് കുറുമ്പാ അല്ലേടാ ഇവൾക്ക്…”

​ശബ്ദം ഇടറാതിരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവൾ അത് പറഞ്ഞത്. എന്നിട്ടും ആ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു നൊമ്പരം കലർന്നിരുന്നു.

​അവളുടെ ആ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിലൊരു കനൽ കോരിയിട്ടതുപോലെ തോന്നി. എങ്കിലും ഞാൻ ചുണ്ടിലൊരു സ്വാഭാവികമായ ചിരി വരുത്തി.

​”കുഞ്ഞുകുട്ടികൾക്ക് എപ്പോഴും കുറുമ്പ് കൂടുതലാ അനു…”

ഞാൻ വളരെ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു.

​എന്റെ മറുപടി കേട്ട് അവൾ ആ കുഞ്ഞിനെ ഒന്നുകൂടി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നിലേക്ക് പായുന്ന മരങ്ങളെയും പാടങ്ങളെയും നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോഴും, ആ ഉള്ളിൽ ആളിക്കത്തുന്ന കൊടുങ്കാറ്റ് എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനാവാതെ ഞാൻ ആ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു….