🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ സ്ത്രീ വാഷ്‌റൂമിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തി. നന്ദിനിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവർ കുഞ്ഞിനെ തിരികെ വാങ്ങാനായി കൈനീട്ടി. അനുവിന്റെ മടിയിൽ നിന്ന് അടർത്തിമാറ്റുമ്പോൾ, ആ കുഞ്ഞ് വീണ്ടും അവളുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ കുസൃതിയോടെ പിടിച്ചുതൂങ്ങാൻ നോക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ സാവധാനം പിന്നിലേക്ക് വലിച്ച്, വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങലോടെ അനു ആ

കുഞ്ഞിനെ അവരുടെ കൈകളിലേക്ക് ഏൽപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. ആ കൈകൾ വീണ്ടും ശൂന്യമായ നിമിഷം, അവൾ സാരിത്തുമ്പ് മടിയിലേക്ക് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച് ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

​അതിനുശേഷം അനു ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടിയില്ല. യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന പ്രസരിപ്പും കുസൃതിയുമെല്ലാം എങ്ങോ മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. കണ്ണടയ്ക്ക് പിന്നിലെ ആ വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയും, ഉള്ളുലയ്ക്കുന്നൊരു സങ്കടവും തളംകെട്ടി നിന്നു. പുറത്തേക്ക് പായുന്ന കാഴ്ചകളിലേക്ക് വെറുതെ കണ്ണുംനട്ട് ഇരിക്കുമ്പോഴും, അവളുടെ മനസ്സ് ആരോടും പങ്കുവെക്കാത്ത ഏതോ കയ്പേറിയ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തട്ടിത്തടഞ്ഞ് വീഴുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. പലതവണ എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ച് ആ മൂകത മാറ്റണമെന്ന് കരുതിയതാണെങ്കിലും, അവളുടെ ആ സ്വകാര്യമായ നൊമ്പരത്തെ അലോസരപ്പെടുത്തേണ്ടെന്ന് കരുതി ഞാനും ആ മൗനത്തിന് കാവലിരുന്നു.

​കൊല്ലവും കായംകുളവും കോട്ടയവുമെല്ലാം പിന്നിട്ട് ട്രെയിൻ വേഗതയിൽ പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ജനാലച്ചില്ലിലൂടെ പുറത്തെ കായൽപ്പരപ്പുകളും മരങ്ങളും അതിവേഗം പിന്നിലേക്ക് മറഞ്ഞു. ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴോ, മനസ്സിന്റെ ഭാരം താങ്ങാനാവാത്തതുപോലെ അവൾ സീറ്റിലേക്ക് തലചായ്ച്ച് കണ്ണുകളടച്ചു. ഉറങ്ങുകയായിരുന്നോ അതോ ഉള്ളിലെ നീറ്റലിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നോ എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. തണുത്ത എസിയുടെ കാറ്റിൽ ആ മുഖത്തേക്ക് വീണുകിടന്ന മുടിയിഴകളിലേക്കും, ഉറക്കത്തിലും ശാന്തമല്ലാത്ത ആ നെറ്റിത്തടത്തിലേക്കും നോക്കിയിരിക്കെ, എന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം വല്ലാത്തൊരു വാത്സല്യമായി മാറുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് കളിച്ചും ചിരിച്ചും നിൽക്കുന്ന ഈ പെൺകുട്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ, ആരും കാണാതെ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്ന ഒരു കൊച്ചുഹൃദയമുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നെ വല്ലാതെ നോവിച്ചു.

​സമയം അഞ്ചുമണി കഴിഞ്ഞ് സന്ധ്യയുടെ നേർത്ത ഇരുളും ചുവപ്പും ആകാശത്ത് പടർന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ട്രെയിൻ എറണാകുളത്തിന്റെ അതിർത്തികളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചത്. ദൂരെ മെട്രോ തൂണുകളും, കായലിന്റെ

ഓളങ്ങളും, കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ കൂറ്റൻ കെട്ടിടങ്ങളും കാഴ്ചയിലേക്ക് തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി. വേഗത കുറച്ച് ട്രെയിൻ എറണാകുളം സൗത്ത് സ്റ്റേഷന്റെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു കയറിയപ്പോൾ, ബാഗുകളുമായി ആളുകൾ എഴുന്നേറ്റു തുടങ്ങി.

​ട്രെയിൻ പൂർണ്ണമായി നിന്നതും ആ കുലുക്കത്തിൽ അനു പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു. അവൾ കണ്ണടയൊന്ന് ഒതുക്കിവെച്ച്, സാരിത്തുമ്പ് തോളിലേക്ക് ഭംഗിയായി ഇട്ട് എന്നെ നോക്കി നേർത്തൊരു നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട്

പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞു…

എറണാകുളം സൗത്ത് സ്റ്റേഷന്റെ എക്സിറ്റ് ഗേറ്റിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ നഗരത്തിന്റെ പതിവ് ആരവങ്ങൾ ഞങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞു. രാത്രിയിലെ ഈർപ്പമുള്ള ചൂടും, ആളുകളുടെ ധൃതിയും, കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഓട്ടോക്കാരുടെ വിളികളും ചുറ്റും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

​അപ്പോഴാണ്, ട്രെയിനിലെ ആ നീണ്ട മൗനത്തിന് ശേഷം അനു എന്നെ നോക്കി സംസാരിച്ചത്. അവളുടെ മുഖത്ത് ആ പഴയ മ്ലാനത മാഞ്ഞ്, യാത്രാക്ഷീണം മാത്രമാണ് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത്.

​”ഡാ… ഒരു ടാക്സി വിളിച്ച് പോകാം. അഡ്രസ്സ് പറഞ്ഞുകൊടുത്താൽ അപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ ഫ്രണ്ടിൽ കൊണ്ടുവിടുമല്ലോ.”

അവൾ വീണ്ടും പഴയതുപോലെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.

​”അതാ നല്ലത്…,”

ഞാൻ റോഡിലേക്ക് നോക്കി.