🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

​ഞാൻ പതുക്കെ നടന്ന് അടുക്കളയിലെ ഗ്രാനൈറ്റ് സ്ലാബിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. മുന്നിലിരുന്ന പുട്ടുകുറ്റിയുടെ മുകളിലെ ചില്ലിലൂടെ വെള്ള പുക ചുരുളുകളായി മുകളിലേക്ക് ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടപ്പുറത്തെ സ്റ്റൗവിൽ കട്ടിയുള്ള ഗ്രേവിയിൽ തിളച്ചുമറിയുന്ന നാടൻ കടലക്കറിയുടെ മണം അടുക്കളയിലാകെ പരന്നിരുന്നു.

​”ആഹാ… എന്താ മണം! അപ്പൊ നല്ല കൈപ്പുണ്യം ഒക്കെ ഉണ്ടല്ലേ…”

​സ്ലാബിലിരുന്ന് ഞാൻ അനുവിനെ ഒന്നു വാനോളം പുകഴ്ത്തി.

​എന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. കയ്യിലിരുന്ന തവി ഒതുക്കിവെച്ച്, രണ്ടു കൈകളും കൂപ്പി ഒരു അപേക്ഷയെന്നോണം അവൾ ചിരിയോടെ കാണിച്ചു.

​”അയ്യോ… രാവിലെ തന്നെ ഇങ്ങനെ സുഖിപ്പിക്കല്ലേ ഹരീ! ആദ്യം ഇതൊക്കെ ഒന്ന് കഴിച്ച് നോക്ക്. ചിലപ്പോൾ നിനക്ക് ഇഷ്ടമായില്ലെങ്കിലോ?”

​”ഇഷ്ടപ്പെടാൻ അത് കഴിച്ച് നോക്കിയാലല്ലേ അറിയാൻ പറ്റൂ…”

ഞാൻ വയറ്റിൽ കൈവെച്ചു.

“വിശന്നിട്ട് വയറ് കിടന്ന് തള്ളയ്ക്ക് വിളിക്കുവാ!”

​എന്റെ നാടൻ പ്രയോഗം കേട്ടതും അനു വാപൊത്തി ചിരിച്ചുപോയി. എന്നിട്ട് അരയിൽ കൈകുത്തി കപടമായൊരു

ഗൗരവം മുഖത്തു വരുത്തി.

​”ടാ… നീ ആ സ്ലാബിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ആ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ ഇരുന്നേ. ഒരു അഞ്ചു മിനിറ്റ്… ദേ ഈ കറി ഒന്നു തിളക്കട്ടെ. എന്നിട്ട് ഇതെല്ലാം കൊണ്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരാം.”

​”ശരി മാഡം… ഞാൻ എന്നാ പോവുവാ,”

ചിരിയോടെ ഞാൻ സ്ലാബിൽ നിന്നിറങ്ങി ഡൈനിംഗ് ഏരിയ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

​കസേര വലിച്ചിട്ട് ഞാൻ കുറച്ചുനേരം കാത്തിരുന്നു. അഞ്ചു മിനിറ്റ് തികയും മുൻപേ ആവി പറക്കുന്ന പുട്ടും കറുത്ത കടലക്കറിയുമായി രണ്ട് വലിയ സെറാമിക് പ്ലേറ്റുകളുമേന്തി അനു മുന്നിലേക്ക് വന്നു. ഒരു പ്ലേറ്റ് എന്റെ മുന്നിലേക്കും മറ്റൊന്ന് എതിർവശത്തെക്കും വെച്ച് അവളും ഇരുന്നു.

​പിന്നെ ഒട്ടും വെച്ചുതാമസിപ്പിച്ചില്ല ആവി പറക്കുന്ന ആ മൃദുവായ പുട്ടിലേക്ക് എരിവും മണവുമുള്ള കടലക്കറിയുടെ ചാറ് കോരിയൊഴിച്ചു. കൈവിരലുകൾ കൊണ്ട് അത് കുഴച്ചെടുക്കുമ്പോൾത്തന്നെ തേങ്ങയുടെയും മസാലകളുടെയും ആ ചൂട് വിരലുകളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങി. ആദ്യത്തെ പിടി വായിലേക്ക് വെച്ച നിമിഷം… നാവിലൊരു അമൃത് വീണതുപോലെ തോന്നി!

​അപ്പോഴാണ് അനുവിന്റെ ആ വിരലുകളിലെ മാന്ത്രികശക്തി എന്താണെന്ന് ഞാൻ ശരിക്കും തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. വീട്ടിൽ അമ്മയോ മേമയോ ഉണ്ടാക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഒരു പടി മുകളിലായിരുന്നു ആ കറിയുടെ രുചി. ആ സ്വാദിൽ ലയിച്ച് ഞാൻ കണ്ണുകളടച്ചുപോയി. രണ്ടാമത്തെ ഉരുള വിഴുങ്ങിയതും ഞാൻ പ്ലേറ്റിൽ നിന്ന് തലയുയർത്തി.

​”അനു… ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ?”

​”എന്താടാ?”

അവൾ ആകാംക്ഷയോടെ എന്നെ നോക്കി.

​”നീ ഈ ഐടി ഫീൽഡൊക്കെ വിട്ടിട്ട് ഒരു ഹോട്ടൽ തുടങ്ങിക്കോ… നല്ല വരുമാനം ഉണ്ടാക്കാം! എടീ… അത്രയ്ക്കും അടിപൊളിയാ! ഒന്നും പറയാനില്ല. ഞാൻ

ഇത്രക്കും രുചിയുള്ള പുട്ടും കറിയും കഴിക്കുന്നത് വീട്ടിൽ അമ്മയോ മേമയോ ഉണ്ടാക്കുമ്പോഴാ. പക്ഷേ ഇത്… അതിനേക്കാളും ഒടുക്കത്തെ ടേസ്റ്റ്!”

​എന്റെ ആ പുകഴ്ത്തൽ കേട്ട് അനു കയ്യിലിരുന്ന സ്പൂണും വെച്ച് എന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി.

​”എന്റെ പൊന്നു ഹരീ… നീയിങ്ങനെ തള്ളിത്തള്ളി എന്നെ അങ്ങ് മുകളിൽ കയറ്റല്ലേ!”

എന്നിട്ട് അവൾ കണ്ണ് കൂർപ്പിച്ച് സംശയത്തോടെ തുടർന്നു.

“സത്യം പറ… നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലല്ലേ? കളിയാക്കുവാണോ നീ?”

​”സത്യമായിട്ടും എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടായി അനു!”

ഞാൻ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ചു.

” എനിക്ക് ഇങ്ങനെയൊക്കെയേ പറയാനെ അറിയൂ…”

​എന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖഭാവം കണ്ടതും അവളുടെ മുഖത്തെ സംശയം മാറി അവിടെ മനോഹരമായൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ കണ്ണുകളിൽ എന്നെ ഊട്ടിയതിലുള്ള ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷം തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

​”എന്നാ മിണ്ടാതിരുന്ന് ഫുൾ കഴിക്ക്,”

അവൾ സ്നേഹത്തോടെ കൂടുതൽ കറി എന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് ഒഴിച്ചുതന്നു.

​കുസൃതികളും ചെറിയ തമാശകളും പറഞ്ഞ് ആ പ്രഭാതഭക്ഷണം ഞങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചുതീർത്തു. അതിനുശേഷം ആ ഞായറാഴ്ചയുടെ ബാക്കി സമയങ്ങൾ വളരെ ശാന്തമായി കടന്നുപോയി. ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കാൻ അവൾ വീണ്ടും അടുക്കളയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, ഞാൻ വെറുതെ ഇരിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. അവളുടെ കൂടെക്കൂടി സവാളയും പച്ചക്കറികളും അരിഞ്ഞുകൊടുത്തും, പാത്രങ്ങൾ കഴുകിക്കൊടുത്തും ഞാനും ഒപ്പം നിന്നു. ഇടുങ്ങിയ ആ അടുക്കളയിൽ തോൾ തൊട്ടുരുമ്മി നിന്ന് പാചകം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ ആ സൗഹൃദത്തിന് വീണ്ടും എന്തോ ഒരു പുതിയ ആഴം കൈവരുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ തമ്മിലിടയുമ്പോഴും, അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുമ്പോൾ വിരലുകൾ തട്ടുമ്പോഴുമൊക്കെ ഉള്ളിൽ ഒരു നേർത്ത മിന്നൽ