🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

​”അമ്മേ…”

ഐസ് വെച്ചുകൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ തലയുയർത്താതെ തന്നെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു,

“മേമയ്ക്ക് കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും എടുത്തു വെക്ക്. ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം പച്ചവെള്ളം പോലും കുടിച്ചിട്ടുണ്ടാകില്ല.”

​അമ്മ ഒരക്ഷരം എതിർത്തു പറയാതെ, സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് നിശബ്ദമായി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ആ വീടിന്റെ അധികാരം എന്റെ കൈകളിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി വന്നുചേർന്നതുപോലെ, ആ മുറിയിൽ ഒരു പുതിയ മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കം കുറിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.

കവിളിൽ നനഞ്ഞ തുണി അമർത്തിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ മേമ വേദനയോടെ മുഖം വെട്ടിച്ചു. ഐസ് ഉരുകിയ തണുത്ത വെള്ളം വിരലുകളിലൂടെ താഴേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​”ഹരീ…,മതി…”

​മേമ എന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് പതുക്കെ മാറ്റി. ആ കണ്ണുകളിൽ എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം മാത്രമായിരുന്നു.

​”നീ എന്തിനാടാ അയാളെ തല്ലിയത്? വല്ല കേസും കൂട്ടവുമായാൽ എന്താ ചെയ്യാ? നിന്റെ ജോലി…..അച്ഛൻ അറിഞ്ഞാൽ എന്താവും?”

​”ഒരു കോപ്പും ആവില്ല,”

ഞാൻ ആ തുണി ടീപ്പോയിലേക്ക് വെച്ച് പറഞ്ഞു.

“അവൻ അവിടെ കിടന്നോളും. മേമ ചുമ്മാ അതോർത്തു പേടിക്കണ്ട.”

​”അതല്ലെടാ… നിന്റെ കാര്യമാ. അഞ്ചു മാസം കഴിഞ്ഞ് പോകേണ്ടതല്ലേ…”

മേമയുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ താഴ്ന്നുപോയി.

​”അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. മേമ ഇപ്പൊ മിണ്ടാതിരിക്ക്.”

​ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് മേമ വെറുതെ തലതാഴ്ത്തിയിരുന്നു. ആ കണ്ണിൽ നിന്ന് വെള്ളം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​അപ്പോഴാണ് അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഒരു സ്റ്റീൽ പാത്രത്തിൽ കഞ്ഞിയുമായി വന്നത്. ടീപ്പോയിലേക്ക് അത് വെക്കുമ്പോൾ അമ്മ എന്നെയൊന്ന് നോക്കി, പിന്നെ മേമയുടെ അടുത്തേക്ക് ഇരുന്നു.

​”കുടിയെടി… തണുത്തുപോകും.”

​മേമ അമ്മയെ നോക്കിയില്ല. വെറുതെ നിലത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അമ്മ മേമയുടെ കവിളിലെ നീരുവെച്ച ആ പാടിലേക്ക് നോക്കി ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു.

​”ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഉണ്ടാവുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല ദിവ്യേ… .”

​”അതൊന്നും ഇപ്പൊ പറയണ്ട അമ്മേ,”

ഞാൻ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു.

“കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു. ഇനി മേമ അങ്ങോട്ട് പോകുന്നില്ല……ഇവിടെ നിന്നാൽ മതി.”

​അമ്മ എന്നെയൊന്ന് നോക്കി. എതിർത്തു പറയാൻ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ ന്യായങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

​”… നിന്റെ അച്ഛൻ വരുമ്പോൾ എന്താ പറയാ?”

അമ്മ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

​”അച്ഛൻ വരുമ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം. അമ്മ വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട.”

​മേമ പതുക്കെ സ്പൂണെടുത്ത് ഒരു നുള്ള് കഞ്ഞി കുടിച്ചു. ആ വിറയൽ പൂർണ്ണമായി മാറിയിട്ടില്ലെങ്കിലും, വീടിനകത്ത് ആ പഴയ വീർപ്പുമുട്ടൽ കുറച്ചൊഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.

​”നീ പോയി വല്ലതും കഴിക്ക് ഹരീ… നേരമെത്രയായി,”

മേമ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

​”എനിക്ക് വിശപ്പില്ല മേമേ. ഞാൻ പിന്നെ കഴിച്ചോളാം.”

​ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വാതിലടച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ക്ഷീണം ശരീരത്തെ മൂടിയിരുന്നു. ഫാനിന്റെ ഒച്ച മാത്രം കേൾക്കുന്ന ആ ഇരുട്ടിൽ കിടക്കുമ്പോൾ നാളത്തെ ഓഫീസും, മനസ്സിൽ കിടക്കുന്ന ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളും ഓരോന്നായി മുന്നിൽ

വന്നുനിന്നു..

ആ രാത്രിയും വലിയ കനപ്പില്ലാതെ കടന്നുപോയി. ഇനി ആ നരകത്തിലേക്ക് ഒരു മടക്കമില്ലെന്ന ഉറച്ച തീരുമാനം മേമ മനസ്സിൽ എടുത്തിരുന്നു. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കൈ തോളിലൂടെ തുണിയിൽ കെട്ടിത്തൂക്കി, ഒടിഞ്ഞ എല്ലിന്റെ വേദനയിൽ തലതാഴ്ത്തി രാജീവ് വീട്ടുപടിക്കൽ എത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ തവണ ഇടയിൽ കയറി പ്രതികരിക്കാൻ ഞാൻ പോയില്ല. പണ്ടത്തെ ആ ഭയമെല്ലാം മാറ്റിനിർത്തി മേമ തന്നെയായിരുന്നു അങ്ങേർക്ക് മുന്നിലേക്ക് ചെന്നത്. ഇനി ഒപ്പം ജീവിക്കാൻ താല്പര്യമില്ലെന്നും, വെറുതെ ഉപദ്രവം സഹിച്ചുകൊണ്ട് കഴിയാൻ സൗകര്യമില്ലെന്നും മേമ മുഖത്തുനോക്കി തീർത്തുപറഞ്ഞു. മേലിൽ തന്നെ കാണാനെന്ന പേരിൽ ഈ പടി ചവിട്ടരുതെന്നും, വക്കീൽ വഴി അയക്കുന്ന ഡിവോഴ്സ് നോട്ടീസിൽ ഒപ്പിട്ടു തന്നാൽ മാത്രം മതിയെന്നും യാതൊരു ചാഞ്ചല്യവുമില്ലാതെ മേമ വ്യക്തമാക്കിയപ്പോൾ, ഒരക്ഷരം പോലും എതിർത്തു പറയാനാവാതെ തലകുനിച്ച് അയാൾ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി.