🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

പോകുന്നതിന്റെ ആവേശം എന്റെ ഉള്ളിൽ അടങ്ങാതെ തിളച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

ഇരുട്ട് വീണു തുടങ്ങിയതോടെ കൂടുതൽ നേരം നിൽക്കാതെ ഹരണിക യാത്ര പറഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടത്തിന്റെ ഒരു തളംകെട്ടൽ വ്യക്തമായിരുന്നെങ്കിലും അതൊന്നും പുറത്തു കാണിക്കാതെയാണ് അവൾ സ്കൂട്ടറുമെടുത്ത് പടിയിറങ്ങിയത്.

​അല്പം കഴിഞ്ഞ് അയൽപക്കത്തുനിന്ന് അമ്മ മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ എറണാകുളത്തേക്കുള്ള ട്രാൻസ്ഫറിന്റെ കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞു. കേട്ടപാടെ അമ്മ ആദ്യം മടിച്ചെങ്കിലും, എന്റെ ഭാവിയെയും കരിയറിനെയും ഓർത്ത് മേമ ഇടയിൽ നിന്ന് കാര്യങ്ങൾ പക്വതയോടെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്തതോടെ അമ്മയുടെ ആ എതിർപ്പും തനിയെ കെട്ടടങ്ങി.

​പിന്നീടങ്ങോട്ട് ദിവസങ്ങൾ വളരെ വേഗത്തിലാണ് കടന്നുപോയത്. ഓഫീസിൽ ബാക്കിവെച്ച പ്രോജക്റ്റ് ഡാറ്റകളുടെ ഹാൻഡ് ഓവർ പ്രോസസ്സുകളും വീട്ടിലെ പാക്കിംഗുമൊക്കെയായി എങ്ങനെയൊക്കെയോ ദിവസങ്ങൾ ഓടിമറഞ്ഞു. അമ്മയും മേമയും ചേർന്ന് പെട്ടികളിൽ സാധനങ്ങളൊക്കെ അടുക്കിവെച്ചു തന്നു. ​അങ്ങനെ വെള്ളിയാഴ്ചയെത്തി. തിരുവനന്തപുരം ബ്രാഞ്ചിലെ ഞങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ ദിവസം.

​വൈകുന്നേരത്തോടെ എല്ലാ ഒഫീഷ്യൽ പേപ്പർവർക്കുകളും തീർത്ത്, സിസ്റ്റം ലോഗ് ഔട്ട് ചെയ്ത് ഞാനും അനുവും കൂടി താഴത്തെ കാന്റീനിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പതിവ് തിരക്കുകളൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞ ആ വൈകുന്നേരത്ത്, ചൂടുള്ള ചായയും കുടിച്ച് ഞങ്ങൾ ജനാലയ്ക്കരികിലിരുന്നു.

​കപ്പിൽ നിന്ന് ഒരു സിപ്പ് എടുത്തുകൊണ്ട് അനു എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

​”എടാ… നാളെ ഉച്ചയ്ക്കാ ട്രെയിൻ ബുക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് പന്ത്രണ്ടരയ്ക്കാണ്. പന്ത്രണ്ട് മണിയാകുമ്പോഴേക്കും നീ സെൻട്രലിൽ എത്തണം, കേട്ടോ. ലാസ്റ്റ് മിനിറ്റിൽ വെപ്രാളപ്പെട്ട് ഓടിപിടിച് വരാൻ നിക്കരുത് പറഞ്ഞേക്കാം.”

​”ഇല്ലെടി… ഞാൻ കറക്റ്റ് ടൈമിന് എത്തും. പാക്കിംഗൊക്കെ ഏകദേശം കഴിഞ്ഞു,”

ഞാൻ പറഞ്ഞു.

​”പിന്നെ… കാക്കനാട്ടെ ആ ഫ്ലാറ്റിന്റെ കാര്യം ഞാൻ സെറ്റ്

ചെയ്തിട്ടുണ്ട്,”

ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് അവൾ തുടർന്നു.

“ഓണറോട് സംസാരിച്ചിരുന്നു. നാളെ നമ്മൾ എത്തുമ്പോൾ അവിടുത്തെ കെയർടേക്കർ വന്ന് കീ തരും. ഫുള്ളി ഫർണിഷ്ഡ് ആയതുകൊണ്ട് ഇനി പാത്രങ്ങൾക്കോ ബെഡ്ഡിനോ വേണ്ടി തലപുകയ്ക്കണ്ട. നമ്മുടെ പുതിയ ഓഫീസ് ലൊക്കേഷൻ ട്രാൻസ്ഫർ ലെറ്ററിൽ ഡീറ്റെയിൽഡ് ആയിട്ട് ഉണ്ടല്ലോ. നാളെ വൈകുന്നേരത്തോടെ അവിടെയെത്തി സാധനങ്ങളൊക്കെ ഒന്ന് ഒതുക്കിവെക്കാം. മറ്റന്നാൾ സൺഡേ അല്ലേ… ഒന്ന് റെസ്റ്റ് എടുത്ത് ഫ്രഷ് ആയിട്ട് തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ നമുക്ക് ജോയിൻ ചെയ്യാം. എന്താ, അതല്ലേ നല്ലത്?”

​അവളുടെ ആ പ്ലാനിംഗും സ്വാഭാവികമായ അടുപ്പവും കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നി.

​”അതാ ഏറ്റവും ബെസ്റ്റ്… കൂടെ നീ ഉള്ളതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വേറെ ടെൻഷനൊന്നുമില്ല,”

ഞാൻ ഒരു നേർത്ത ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

​”ഓ… അങ്ങനെ അങ്ങ് റിലാക്സ് ചെയ്യണ്ട,”

അവൾ കണ്ണടയൊന്ന് നേരെയാക്കി കുസൃതിയോടെ ചിരിച്ചു.

“തിങ്കളാഴ്ച മുതൽ അവിടെ നല്ല പണിയുണ്ടാകും. രണ്ടുപേരുടെയും വിസ പ്രോസസിംഗിന് ഈ നാല് മാസത്തെ പെർഫോമൻസ് മസ്റ്റാണ്. റെഡിയായിരുന്നോ.”

​”അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം എന്റെ പൊന്ന് ലീഡറേ,”

ഞാനും കപ്പിലെ ബാക്കി ചായ കുടിച്ചുതീർത്ത് കളിയാക്കി പറഞ്ഞു.

​കാന്റീനിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ സിറ്റിയിൽ നേർത്തൊരു കുളിർകാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നാളെ പുതിയൊരു നഗരത്തിലേക്ക്…

വൈകുന്നേരത്തെ തണുത്ത കാറ്റുമേറ്റ് വീട്ടുപടിക്കൽ വണ്ടി ഒതുക്കി ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറി. മുൻവാതിൽ ചാരിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. തള്ളിത്തുറന്ന് ഹാളിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ ടിവിയിൽ ഏതോ പുതിയ സിനിമയുടെ പാട്ട് തകർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ട്. സോഫയിൽ കാലും കയറ്റിവെച്ച് അമ്മയും മേമയും നല്ല രസത്തിൽ പടം കാണുകയാണ്. ഇന്നത്തെ ക്ഷീണം മുഴുവൻ ഇറക്കിവെക്കാൻ

തോളിലിരുന്ന ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗ് ടീപ്പോയിലേക്ക് ഊരിവെച്ച് ഞാനും അവർക്കിടയിലേക്ക് കയറി ചാരിയിരുന്നു.